บทที่ 29 บทที่ 28 ไม่เจ็บหรอกริน

ฉันรู้ตัวว่านั่งอยู่บนรถแต่ไม่รู้ว่ากำลังจะเดินทางไปไหน ใครเป็นคนพาไปก็ไม่รู้ ตอนนี้ใจของฉันเต้นแรงไม่เป็นจังหวะ เพราะฉันโดนมัดมือไว้ข้างหลัง รวมถึงมัดข้อเท้าไว้ด้วย สรุปคือฉันไม่สามารถหนีไปไหนได้

ฉันกลัว ฉันเป็นห่วงลูกที่อยู่ในท้อง กลัวทุกสิ่งทุกอย่าง...

การเดินทางที่ค่อนข้างยาวนานทำให้ฉันเผลอหลั...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ