บทที่ 15 Ep.15

“แกจะทำยังไงวะ หรือว่าแกจะ....” ตรีศูลเอนตัวยืนหน้าเข้าใกล้เพื่อนพรางส่งยิ้มกรุ้มกริ่มหยอกเย้า

“อะไรของแกไอ้ตรี ฉันตามแกไม่ทันจริง ๆ” ฆฤณถอนหายใจมองเพื่อนด้วยความระอา

“เอ้า...ก็เลียนแบบฉันไงไอ้ฆฤณ ปล้ำทอมมันดูสักทีเป็นไงวะ เผื่อหล่อนจะเปลี่ยนใจจากยัยวีหันมาพิศวาสแกแทน ดีไหมวะเพื่อน” เขากระเซ้าเย้าแหย่เพื่อนด้วยรอยยิ้ม

“พูดบ้าอะไรของแกวะ แค่คิดฉันก็ขนลุกแล้ว บอกตรง ๆ ว่ากลืนไม่ลงจริง ๆ วะ” ฆฤณเบ้หน้าทำท่าขนลุกขนพองแสดงความรังเกียจในตัวหญิงสาวที่ตรีภพกล่าวถึง

“ระวังนะโว้ยไอ้ฆฤณ...โบราณเขาว่าไว้ ยิ่งเกลียดยิ่งเจอน่ะ เคยได้ยินหรือเปล่าวะเพื่อน” ตรีศูลยักคิ้วหลิ่วตาล้อเลียน

“ไม่ใช่สำหรับฉันแน่โว้ย” ฆฤณยักไหล่กล่าวหนักแน่น

หลังจากที่กรีดร้องเสียงดังระบายความโมโหจากการต่อปากต่อคำกับตรีสูรจนเป็นที่พอใจแล้ว ภาพตะวันจึงกระแทรกเท้าปึงปังเดินไปตามทางเดินเล็ก ๆ เลี้ยวผ่านแนวพุ่มไม้ด้านข้างคฤหาสน์ของบิดาอ้อมไปทางด้านหลังซึ่งมีสระว่ายน้ำขนาดใหญ่โอบล้อมไว้ด้วยแมกไม้เล็กใหญ่นานาพันธ์ ถัดจากสระว่ายน้ำหลังแนวพุ่มไม้คือเรือนหลังเล็กชั้นเดียวไม่ใหญ่โตนักแต่หรูหราดูมีสไตล์สมกับเป็นบ้านพักส่วนตัวบุตรสาวคนเดียวของเจ้าของบ้าน

บานประตูด้านหน้าเป็นกระจกใสบดบังแสงแดดจากภายนอกด้วยผ้าม่านลวดลายเถากุหลาบสีหวาน ภายในตกแต่งด้วยวอล์เปเปอร์รูปดอกไม้น่ารักสีชมพูไล่ระดับสีกันไปทั้งหลัง ร่างระหงก้าวผ่านโถงนั่งเล่นเข้าไปยังห้องนอนด้านในเลื่อนบานสไลด์ตู้เสื้อผ้าเปิดออกพร้อมกับคว้าชุดว่ายน้ำแบบทูพีชสีแดงสดออกมาจัดแจงเปลี่ยนสวมใส่อย่างรวดเร็ว

ร่างสมส่วนขาวเปล่งปลั่งเป็นยองใยราวจะเย้ยแสงแดดที่ฉาบชโลมไล้เรือนร่าง ผิวของเธอสวยเนียนดุจแพรไหม อกอิ่มอวบอัดเต็มตึงรับกับเอวบางและสะโพกผายได้สัดส่วน ทรวงทรงของภาพตะวันงดงามน่ามองราวกับภาพวาดจากจิตกรฝีมือดี ผมยาวสลวยถูกเหน็บไว้ด้วยกิ๊บตัวโตกลางศีรษะ ขาเรียวก้าวตรงไปยังขอบสระและหย่อนปลายเท้าทิ้งตัวลงไปแหวกว่ายดับอารมณ์ฉุนเฉียวที่ถูกตรีศูลกวนตะกอนให้ขุ่น

ภาพตะวันใช้เวลาเกือบหนึ่งชั่วโมงแหวกว่ายอยู่ในสระน้ำตามลำพังกระทั่งนมพริ้งให้เด็กคนงานในบ้านคนหนึ่งถือโทรศัพท์แบบไร้สายนำมาให้เธอพร้อมกับรายงานว่าปลายสายคือทิพย์ลดา หญิงสาวจึงโผตัวเข้าหาขอบสระก่อนจะดันตัวขึ้นนั่งบนขอบสระยกขาตั้งเข่าขึ้นข้างหนึ่ง เรียวขาสวยอีกข้างหย่อนลงในน้ำแกว่งไปมาน้อย ๆ ส่งเสียงสนทนาผ่านสายโทรศัพท์โต้ตอบกับเพื่อนสาว

“เป็นอะไรไปอีกล่ะแก เห็นนมพริ้งบอกว่าร้องกรี๊ดให้ลั่นห้องโถงแล้วก็ปึงปังลงสระน้ำมานานเป็นชั่วโมงแล้วนะ” ทิพย์ลดาถามเพื่อนด้วยความเป็นห่วงมาตามสายโทรศัพท์

“จะเป็นอะไรไปได้ล่ะถ้าไม่ใช่เพราะไอ้สามง่ามผีสิงนั่นน่ะ โทรมาแหย่ฉันได้ทุกวันสิน่า โรคจิตแท้ ๆ เชียว” ใบหน้าสวยบึ้งตึงทันทีที่คิดถึงต้นเหตุที่ทำให้เธออารมณ์เสีย

“หึหึ...ฉันว่าอย่างแกกับคุณตรีสูรนี่ถ้าแต่งงานกันจริง ๆ คงได้ลูกเต็มบ้านหลานเต็มเมืองแหง ๆ ทะเลาะกันแบบนี้ ฉันเห็นทุกรายไปสิน่า” ทิพย์ลดาส่งเสียงหัวเราะและกระเซ้าเพื่อนสาวอย่างรื่นเริง

“ไม่มีทางย่ะ ต่อให้เอาช้างมาลากฉันเข้าพิธี ฉันก็สาบานได้ ว่าจะไม่มีวันยอมอย่างเด็ดขาด คอยดูนะ กลับจากออสเตรียเมื่อไหร่ ฉันจะหนีไปให้ไกลเลยทีเดียว” ภาพตะวันกล่าวหนักแน่น

“ที่ฉันโทรหาแกก็เพราะจะบอกเรื่องไปออสเตรียนี่แหละ สรุปว่าคุณวีอนุญาตให้แกไปด้วยกันแล้วนะ ฉันจัดการเรื่องตั๋วเครื่องบินกับที่พักไว้เรียบร้อยแล้วด้วย” ทิพย์ลดาบอกกับเพื่อนด้วยน้ำเสียงสดใส

“ไปศุกร์นี้ใช่ไหม ถ้าอย่างนั้นพรุ่งนี้ฉันไปนอนค้างที่คอนโดของแกเลยดีกว่า เดี๋ยวฉันเตรียมของไปเลย วันศุกร์จะได้ไปพร้อมกับแก” ภาพตะวันบอกแผนการคราว ๆ กับทิพย์ลดา

“แกขออนุญาตคุณอาทั้งสองแล้วใช่ไหม พวกท่านไม่ว่าอะไรเหรอที่แกจะไปกับฉันน่ะ” ทิพย์ลดาถามด้วยความสงสัย

“ฉันยังไม่ได้บอกพ่อกับแม่เลย เอาไว้พรุ่งนี้ฉันไปถึงห้องแกแล้วค่อยโทรบอกพวกท่านก็ได้ ขืนบอกก่อนมีหวังขี้หูของฉันได้เต้นระบำแน่ ๆ แก ขี้เกียจฟังท่านเทศนาว่ะ เอาไว้ค่อยบอกทีหลังก็แล้วกัน” ภาพตะวันสรุปง่าย ๆ

“แกนี่นะ ทำไมไม่ทำตัวแบบผู้ใหญ่เขาทำกันบ้างฮะ ทำเป็นเด็ก ๆ ไปได้ทุกทีสิน่า” ทิพย์ลดาบ่นเพื่อนด้วยความระอา

“เอาน่า เอาน่า แกนี่จะบ่นเก่งเหมือนแม่ฉันมากขึ้นทุกวันแล้วนะ” ภาพตะวันอมยิ้มอยู่ลำพังกับโทรศัพท์ในมือ

“ฉันล่ะเชื่อแกเลยไอ้ตะวัน เออ...ว่าแต่คืนนี้แกออกไปเที่ยวกับฉันหรือเปล่า พี่วัตกับพี่รี่เขาบ่นคิดถึงแกแนะ” ทิพย์ลดาเกือบลืมว่าจะโทรมาชวนเพื่อนออกไปเที่ยวด้วยกัน มัวแต่อยู่แต่การเพลินอบรมภาพตะวัน

“พี่วัตมาหาแกหรอ แล้วพี่ฏิมาด้วยหรือเปล่าฮะ” ภาพตะวันยิ้มร่าเริงเมื่อนึกถึงทิษฏิหนุ่มในเครื่องแบบที่เธอแอบปลื้ม

“เปล่าย่ะ คราวนี้พี่วัตมาคนเดียว ว่าไงแก จะไปหรือเปล่า”

“ไปสิ นานๆจะได้เจอพี่วัตกับพี่รี่สักที”

“โอเค ถ้าอย่างนั้นเย็น ๆ ฉันจะไปรับแกที่บ้านก็แล้วกัน” ทิพย์ลดาวางสายไปเมื่อนัดหมายกันเรียบร้อย