บทที่ 8 Ep.8
“เออ เออ ฉันมันมีดีแค่หน้าตา พอใจแกหรือยังไอ้ทิพย์ เลิกด่าฉันได้หรือยังฮะ แทนที่จะปลอบใจกันนี่อะไร มาถึงก็เทศนาสั่งสอนกันอยู่นั่นแหละ” ภาพตะวันเริ่มหงุดหงิดพานอารมณ์เสียใส่เพื่อน
“เอาล่ะ ๆ เป็นอันว่าแกอยากให้ฉันช่วยทำอะไรล่ะ” ทิพย์ลดาถามตัดบทเพราะรู้อยู่เต็มอกว่าที่เพื่อนสาวบ่นกระปอดกระแปดอยู่แบบนี้ก็เพราะอยากให้เธอถามคำถามนี้นั่นเอง
“แกลาพักร้อนสักอาทิตย์นะทิพย์ ฉันอยากหนีไปหลบพักสมองที่บ้านแกสักพัก นะทิพย์นะ” ภาพตะวันยิ้มออกเมื่อทิพย์ลดายอมอ่อนข้อให้
“อาทิตย์นี้ไม่ได้จริง ๆ แก ฉันต้องไปพบลูกค้าที่ออสเตรียกับคุณวีสามวัน แต่ถ้าเป็นอาทิตย์หน้าล่ะก็ไม่มีปัญหา ฉันจะรีบเคลียร์งานแล้วจะลาพักร้อนสักอาทิตย์ ดีเหมือนกันจะได้กลับไปกอดพ่อให้หายคิดถึงสักที ไม่ได้กลับบ้านมาครึ่งเดือนแล้ว พี่ ๆ ฉันก็โทรตามแทบจะทุกวันเลยเหมือนกัน”
ทิพย์ลดายกเหตุผลมาอธิบายกับเพื่อนยาวเหยียด ความจริงเธอก็อยากกลับบ้านใจจะขาดถ้าไม่ติดต้องเดินทางพร้อมเจ้านายสาว ฆฤษวี เทพทินกร ที่ต้องเดินทางไปพบลูกค้าไกลถึงออสเตรียทำให้เลขาอย่างเธอต้องติดตามนายไปด้วย บริษัทไอยราไอเดียฟอร์ยูภายใต้การบริหารงานของฆฤษวี เคยมีคนแซวนายสาวของเธอเรื่องชื่อที่อ่านค่อนข้างยากของฆฤษวี แต่สำหรับทิพย์ลดาแล้ว คริด-สะ-วี อ่านยากไปนิดแต่เป็นชื่อที่เก๋และแปลกแตกต่างสมกับเจ้าของไอเดียหลากหลายอย่างนายจ้างของเธอเป็นที่สุดและที่สำคัญชื่อของหล่อนสอดคล้องกับชื่อพี่ชายที่อ่านยากพอกัน ฆฤณ อ่านครั้งแรกเธอยังออกเสียงชื่อเขาว่า คะ-ริน เลยจนฆฤษวีทนไม่ไหวต้องออกเสียงชื่อพี่ชายตัวให้เธอฟังซะเอง
‘พี่ชายวีชื่อ คริน จ๊ะ ไม่ใช่ คะ-ริน’
บริษัทไอยราจึงถือได้ว่าเป็นธุรกิจผลิตและจำหน่ายผลิตภัณฑ์ไอเดียที่ทำจากทองเหลืองซึ่งมีทั้งของชิ้นเล็กกระทั่งถึงชิ้นใหญ่ อย่างเช่นมือจับและลูกบิดประตูลวดลายไทย ๆ โคมไฟแชนเดอเรีย อ่างอาบน้ำหลากขนาดตามแต่ลูกค้าต้องการ ซึ่งมือจับประตูลวดลายไทยหลากหลายแบบ อาทิเช่นลายกินรีที่เจ้านายสาวของเธอเพิ่งออกแบบและควบคุมทุกขั้นตอนการหล่อแบบด้วยตัวเองคือสินค้าที่ขึ้นชื่อที่สุดของบริษัทซึ่งเป็นที่นิยมของทั้งเศรษฐีชาวไทยและชาวต่างชาติที่ชื่นชอบงานศิลปะและต้องการสร้างความหรูหรา ดูมีระดับให้กับบ้านของตน
“คุณวีนี่เก่งเนอะ ที่สำคัญสวยอย่าบอกใครเชียว” ภาพตะวันชื่นชมความสามารถของฆฤษวี
“พูดอย่างกับแกไม่สวยไม่เก่งอย่างนั้นแหละ แต่คุณวีเธอก็เก่งจริง ๆ อย่างแกว่านั่นแหละ ใคร ๆ ก็พูดกันว่าคุณวีน่ะหน้าตาดีไม่ต่างกับพี่ชายของเธอนั่นแหละ ครอบครัวนี้เขาดูดีและมีความสามารถกันทั้งบ้าน” ทิพย์ลดาเองก็รู้สึกชื่นชมเจ้านายสาวไม่ต่างจากคนอื่นเช่นกัน
“เฮ้อ...เป็นอันสรุปว่าแกไม่ว่างสิอาทิตย์นี้น่ะ” ภาพตะวันระบายลมหายใจแรงและเลิกคิดเรื่องของคนอื่น หันกลับมากลุ้มใจเรื่องของตนเองอีกครั้ง
“เออ...เอาอย่างนี้สิ แกก็ขออนุญาตคุณอาไปออสเตรียกับฉันก็ได้นี่” ทิพย์ลดาเสนอ
“แต่ว่าแกไปทำงาน...” ภาพตะวันลังเลที่จะตัดสินใจเพราะเพื่อนของเธอไม่ได้ไปคนเดียวยังมีฆฤษวี เจ้านายสาวไปด้วย
“ไม่เป็นไรหรอก เดี๋ยวฉันขออนุญาตคุณวีเอง อีกอย่าง...มีแกไปด้วย ฉันจะได้รู้สึกอุ่นใจหน่อย” ทิพย์ลดาทำหน้าตาพิลึกพิลั่น
“นี่คุณวีของแกยังจ้องจะงาบแกอยู่อีกเหรอ” ภาพตะวันทำตาโตมองหน้าเพื่อนสาวด้วยความทึ่ง
“ฉันก็ไม่รู้จะอธิบายให้แกฟังยังไงดีเหมือนกัน เวลาอยู่ต่อหน้าคนอื่น เธอก็ดูปกติดีนะแก แต่เวลาอยู่กับฉันตามลำพังทีไร สายตาที่คุณวีใช้มองฉันมันทำให้ฉันขนลุกไปทั้งตัวเลยวะไอ้ตะวัน” ทิพย์ลดาทำท่าขนลุกขนพองได้น่าตลกจนภาพตะวันกลั้นเสียงหัวเราะไม่อยู่
“ตายแน่ไอ้ทิพย์ คราวนี้แกได้เป็นไอ้แมวทอมถูกหนูเจอรี่วิ่งไล่จับสมใจบรรดาพ่อแม่พี่น้องแกแน่ ๆ ฮ่าฮ่าฮ่า” ภาพตะวันปล่อยเสียงหัวเราะหมดสภาพคุณหนูหน้าหวานเลยทีเดียว
“หยุดเลย หยุดเลยแกไอ้ตะวัน แค่คิดฉันก็สยองแล้ว สรุปว่าแกไปออสเตรียกับฉันนะ” ทิพย์ลดาผลักไหล่เพื่อนเบา ๆ พร้อมส่งสายตาค้อนใส่
“ฉันไปกับแกก็ได้ แต่แกสัญญาแล้วนะว่าจะหยุดอาทิตย์หนึ่งหลังกลับจากออสเตรีย” ภาพตะวันรับปากพร้อมกับทวงสัญญา
“เออ ฉันสัญญา ฉันก็กำลังคิดถึงบ้านอยู่พอดีเหมือนกันแหละ” ทิพย์ลดาพยักหน้ารับปากเพื่อน
“งั้น...ถ้าคุณวีของแกไม่ขัดข้อง ฉันก็ตกลงจะช่วยสงเคราะห์แก จะไปเป็นไม้กันหมาให้ก็แล้วกัน” ภาพตะวันยักคิ้วหลิ่วตาให้เพื่อนสาว
บริษัทไอยราไอเดียฟอร์ยู
ฆฤษวีทำหน้ายุ่งทันทีที่ได้ยินคำขอร้องของทิพย์ลดา เลขาสาวห้าวที่เธอคิดว่าตนเองกำลังมีใจให้ อยู่ ๆ เจ้าตัวกลับมาขออนุญาตพาผู้ติดตามไปทำงานที่ออสเตรียด้วย หนำซ้ำผู้หญิงคนนั้นยังเป็นสาวสวยหน้าหวานที่เธอทราบมานานแล้วว่าทั้งคู่สนิทสนมกันแค่ไหนทำให้เธออดระแวงไม่ได้ว่า ทิพย์ลดาอาจมีใจให้ภาพตะวันมากกว่าคำว่าเพื่อนจริง ๆ อย่างที่ทุกคนเข้าใจ
