บทที่ 111 บทที่ 111.

เมี้ยว...เจ้าบุญทิ้งร้องเบาๆ พร้อมกับลุกอย่างเกียจคร้านจากเบาะข้างคนขับแล้วค่อยๆ เยื้องกายมานั่งบนตักของเธออย่างออดอ้อนแววตาละห้อยน่าสงสารแต่หญิงสาวรู้ดีว่ามันเป็นมารยาของเจ้าเหมียว

“ไม่ต้องมาอ้อน แล้วนายก็ขยับออกไปไกลๆ หน่อยได้ไหมฉันอึดอัดนะ”

“ไม่ จนกว่าอลินจะเรียกพี่ดีๆ อย่างที่เคยบอก” มาร์โ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ