บทที่ 112 บทที่ 112.

“จริงเหรอ ที่ว่าเราไม่รู้จักกัน แต่พี่ว่าเรารู้จักกันดีทุกซอกทุกมุมนะ”

“พี่มิกกี้...คนบ้า” คราวนี้อรอลินอดใจไม่ไหวกระชากมือเล็กๆ ของตนออกจากอุ้งมือหนาแล้วฟาดเผียะลงบนอกกว้างอย่างฉุนเฉียวและขัดเขินเมื่อรู้นัยว่าเขาหมายถึงอะไร

“หึๆๆ ยอมรับแล้วใช่ไหมล่ะว่าเรารู้จักกันดีจริงๆ”

“ไม่พูดด้วยแล้วคนอะไร น...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ