บทที่ 4 ตอนที่ 4

อีกหนึ่งเดือนต่อมา

ขณะที่ลุงจอมกำลังนั่งไกวเปลหลานชายตัวน้อยและดูมวยในทีวีไปพลาง จู่ๆ เสียงร้องอุทานของน้ำผึ้งที่กำลังทำกับข้าวอยู่ในครัว ก็ทำให้ลุงจอมต้องละมือจากเชือกไกวเปล รีบก้าวเข้ามาในครัวด้วยความเป็นห่วงหลานสะใภ้

“น้ำผึ้ง… เป็นอะไร?”

ลุงจอมถาม จ้องมองมือที่โลหิตสีแดงเปื้อนอยู่ที่ปลายนิ้ว

“มีดบาดค่ะลุง”

แม่ลูกอ่อนที่กำลังยืนหั่นผักหันมาตอบ ลุงจอมรีบเข้ามาดูอาการ ถือโอกาสจับมือของสะใภ้ โล่งใจที่แผลไม่ลึก แต่ก็ทำให้ได้เลือดอย่างที่เห็น

“ไม่เป็นไรมาก รอเดี๋ยวนะ… ”

ลุงจอมรีบก้าวยาวๆ ไปหยิบปลาสเตอร์ปิดแผลและยาใส่แผล เอามาทำแผลให้หลานสะใภ้

“ขอบคุณมากค่ะ… ”

น้ำผึ้งรู้สึกประทับใจ ซึ้งใจกับสิ่งที่ลุงของสามีทำให้ เพราะว่าในวันที่สามีของหล่อนไม่อยู่ ตลอดหนึ่งเดือนที่อยู่ร่วมชายคาบ้านเดียวกัน ลุงจอมเอาใจใส่ดูแลน้ำผึ้งกับลูกชายของหล่อนเป็นอย่างดี

“มือเจ็บแบบนี้หนูซักผ้าไม่ได้แน่ๆ”

น้ำผึ้งกล่าวด้วยสีหน้าเป็นกังวล หล่อนมีเสื้อผ้าและผ้าอ้อมของลูกชายที่ต้องซัก ส่วนหนึ่งเป็นเสื้อผ้าของลุงจอมที่น้ำผึ้งซักให้ตลอด ตั้งแต่มาอยู่ที่นี่

“ไม่เป็นไร… ช่วงที่มือเจ็บเดี๋ยวลุงช่วยซักให้”

ลุงจอมอาสา ความห่วงใยและเอาใจใส่ของแกทำเอาหลานสะใภ้หวั่นไหว

“จะดีหรือคะลุง”

สะใภ้เกรงใจ

“ไม่เป็นไร… คนอยู่บ้านเดียวกัน อะไรที่ช่วยได้ลุงยินดีช่วย”

ในเวลาต่อมา

ที่ห้องน้ำด้านหลังครัว สายลมเย็นโชยพัดมาจากป่ากล้วยด้านหลัง ลุงจอมผิวปากอย่างอารมณ์ดี เอื้อมมือหยิบผ้าอ้อมใส่ลงในถังปั่นของเครื่องซักผ้าแล้วหมุนสวิตช์ ส่วนเสื้อชั้นในกับกางเกงในของน้ำผึ้ง แกแยกออกมาซักด้วยมือ

“อุ๊ย… ชุดชั้นในแยกไว้ก็ได้จ้ะ… เดี๋ยวหนูทำเอง”

น้ำผึ้งตกใจ รู้สึกเกรงใจ เมื่อเห็นลุงจอมกำลังจับยกทรงและกางเกงในของหล่อนใส่ลงในกะละมังซักผ้า

“ไม่เป็นไรจ้ะ… ลุงทำได้ พวกชั้นในแยกซักดีกว่า เดี๋ยวลุงจัดการให้เอง”

ลุงจอมกล่าวอย่างไม่นึกรังเกียจว่าเป็นของต่ำ

“ขอบคุณมากจ้ะลุง”

หญิงสาวกล่าวแล้วรีบเดินกลับเข้ามาในบ้าน เพราะเสียงร้องของลูกชายที่ดังลั่นขึ้นมาพอดี ตอนนี้เจ้าทาโร่ตัวน้อยกำลังนอนอยู่ในเปลหน้าจอทีวี

เมื่อร่างของหลานสะใภ้ลับไปจากสายตา ลุงจอมหยิบกางเกงในอีกตัวที่เหลืออยู่ในตะกร้าขึ้นมาพิจารณา เมื่อสังเกตเห็นรอยชื้นเป็นวงตรงเป้า เพราะว่าตัวนี้น้ำผึ้งเพิ่งถอดออกตอนที่เข้าไปอาบน้ำในห้องน้ำเมื่อไม่กี่นาทีก่อนหน้าที่จะเข้ามายืนหั่นผักในครัวจนโดนมีดบาด

ลุงจอมเอาเป้ากางเกงในมาแปะจมูกของตัวเอง สูดกลิ่นชื้นของคราบคาวสวาทที่ทิ้งร่องรอยเอาไว้

จากนั้นก็คว้าเอาเสื้อยกทรงขึ้นมาสูดดม กลิ่นสาบสาวที่เป้ากางเกงในและกลิ่นคาวน้ำนมของแม่ลูกอ่อน กระตุ้นอารมณ์ทางเพศจนทำให้แก่นกายยาวใหญ่คัดแข็งขึ้นมาเป็นลำ ไม่น่าเชื่อว่ากลิ่นสาบสาวจากชุดชั้นในของหลานสะใภ้จะกระตุ้นอารมณ์ของแกได้อย่างประหลาดล้ำ

“คาวสวาทหอมเหลือเกินแม่คุณของลุง”

ลุงจอมพึมพำ ขณะเงยหน้าพริ้มตาสูดกลิ่นที่กางเกงใน

‘ต้องใช่แน่ๆ… ’

ลุงจอมพึมพำในใจ สิ่งที่ได้เห็นทำให้แกนึกเชื่อมโยงไปถึงเรื่องราวแปลกๆ ที่แอบสังเกตอยู่เงียบๆ มาหลายวัน เพราะว่าภายในห้องน้ำมักจะมีกล้วยน้ำว้าที่ปอกเปลือกแล้วถูกทิ้งเอาไว้ในถังขยะ และบางครั้งก็เจอแตงกวาและกล้วยหอม

ตอนแรกลุงจอมไม่ได้คิดสัปดนและไม่ได้สงสัยอะไร เข้าใจว่าเป็นการเอาของมาในถังขยะตามปกติ แต่ตอนนี้ลุงจอมรู้แล้วว่าเพราะเหตุอันใด? หลานสะใภ้คนสวยจึงต้องเอากล้วยหรือแตงกวาเข้ามาในห้องน้ำบ่อยๆ

อีกสองวันต่อมา

ตอนค่ำ เวลาราวๆ สี่ทุ่ม ขณะที่ลุงจอมกำลังนั่งดูมวยอยู่ที่เก้าอี้หน้าจอทีวี พลันสายตาเหลือบไปเห็นน้ำผึ้ง เดินออกมาจากห้องนอนของหล่อนในสภาพนุ่งผ้าถุงกระโจมอก หัวไหล่ขาวผ่องและสองเต้าอวบคัดเบียดอัดกันแน่นอยู่ในผ้าถุง ทำเอาลุงจอมตาวาว

“ลุงยังไม่นอนอีกหรือจ๊ะ”

น้ำผึ้งถาม นึกว่าลุงจอมเข้านอนแล้ว

“กำลังจะนอนอยู่พอดี… แล้วหนูล่ะยังไม่นอนอีกหรือ”

ลุงจอมถาม ทั้งที่สายตายังไม่ละจากทรวงอกอวบใหญ่สะดุดตา

“คืนนี้รู้สึกคั่นเนื้อคั่นตัวแปลกๆ ค่ะ… ”