บทที่ 13 13

“หึ อยากรู้เหรอว่าฉันต้องการอะไร แม่ค้าคนสวย” มันพูดจบก็จับร่างบางมัดแขนพร้อมกับผลักให้นั่งลงที่พื้นอย่างแรง “สวย น่ารัก น่ากินไปทั้งตัว จะทำอะไรดีน้า...” แล้วหัวเราะหึๆ ในลำคอ

ใบหน้าสวยพลันซีดเผือด ดวงตากลมโตเผยให้เห็นความตื่นตระหนก “ปล่อยฉันเถอะนะ อย่าทำอะไรฉันเลย”

หญิงสาวเริ่มรู้ถึงอันตรายที่จะเกิดขึ้น ภาพคืนที่เมฆินทำร้ายร่างกาย จิตใจหวนกลับมาอีกครั้ง และครั้งนี้ เธอไม่อยากตกเป็นเหยื่อความต้องการของผู้ชายอีก

“รู้แล้วเหรอว่าฉันจะทำอะไร”

มันไม่พูดเปล่า เอื้อมมือมาลูบที่ใบหน้าสวยหวานอย่างแผ่วเบาจนเธอต้องเบี่ยงหน้าหนีด้วยความขยะแขยง

“ฉันแอบมองเธอทุกวันเลยรู้ไหมคนสวย”

เมรินอยากจะกรีดร้องออกมา แต่คงไม่ดีแน่ เพราะอาจทำให้ผู้ชายคนนี้ทำอะไรบ้าๆ มากกว่านี้ เธอจึงพยายามข่มความกลัวและเริ่มเจรจากับมัน

“อยากได้อะไรที่ร้านนายเอาไปได้หมดเลย แต่ขอร้องอย่าทำอะไรฉันกับลูกเลย” จำต้องพูดอ้อนวอนคนร้ายอย่างหมดทางเลือก “แล้วฉันจะไม่บอกเรื่องนี้กับใคร”

“ของในร้าน? ฮ่าๆ เธอคิดว่าคนอย่างฉันจะอยากได้ของในร้านเล็กๆ ของเธอไปเพื่ออะไร ตลกแล้วคนสวย” มันแค่นเสียงหัวเราะออกมาจนเมรินเริ่มกลัว

“รู้ไหมที่ฉันบุกเข้ามา ก็เพราะฉันอยากเอาเธอไง”

มันจ้องใบหน้าสวยหวานราวกับจะกลืนกิน พร้อมกับเลื่อนสายตาสำรวจไปทั่วร่างหญิงสาวที่ตอนนี้สวมเพียงเสื้อยืดตัวใหญ่สำหรับเตรียมเข้านอนเท่านั้น

“เซ็กซี่ชะมัด…”

สุดท้าย ดวงตาของมันก็มาจดจ้องที่บริเวณหน้าอกของเมรินพร้อมกับกลืนน้ำลายอย่างหื่นกระหาย เมรินรีบพลิกกายแล้วคลานหนีแต่กลับถูกมือหนากระชากข้อเท้าอย่างแรง

“จะไปไหน! คืนนี้ ยังไงน้องรินคนสวยก็ไม่รอดแน่ อย่าเล่นตัวนักเลยน่า พี่จะพาไปสวรรค์ แต่ถ้าน้องรินดื้อ พี่จะพาไปลงนรกก่อนขึ้นสวรรค์นะจ๊ะ” มันจับเมรินให้นอนหงายพร้อมกับเขย่าร่างหญิงสาวอย่างแรงจนเธอเริ่มรู้สึกเจ็บปวด

“กรี๊ดดด ปล่อย อย่าทำแบบนี้กับฉันเลยนะ ฉันขอร้อง” เมรินอ้อนวอนอีกครั้งอย่างหมดทางสู้ ตอนนี้ เธอถูกมัดทั้งตัวจนไม่มีทางหนีได้แล้ว

“บอกอะไรให้นะน้องรินคนสวย ถ้าคิดจะเปลี่ยนใจง่ายๆ คงไม่กล้าบุกเข้ามาที่นี่หรอก พี่เล็งน้องรินมานานแล้ว แม่ค้าหน้าหวาน เป็นแม่หม้ายผัวทิ้งล่ะสินะ ตั้งแต่มาเปิดร้าน พี่ก็ไม่เคยเห็นผัวเธอ แล้วจะเล่นตัวอะไรนักหนา ได้ข่าวว่ากำลังถูกไล่ที่เพราะยัยคุณนายขายตึกนี้ทิ้ง ไหนๆ เราคงไม่ได้เจอกันอีก จะปล่อยน้องรินไปแบบไม่ฝากฝังอะไรเลยก็คงไม่ได้ อยากรู้มานานแล้วว่าจะเด็ดสักแค่ไหน” มันจบก็เข้ามาซุกไซร้ซอกคอเมรินอย่างหื่นกระหาย

เมรินรีบเบี่ยงหน้าหนีทันทีด้วยความหวาดกลัวและรังเกียจ ตั้งแต่เกิดมาเคยใกล้ชิดกับผู้ชายแบบถึงเนื้อถึงตัวแค่เมฆินเท่านั้น แม้จะไม่ได้เต็มใจ แต่ทำไมกับนายเหมืองเมฆิน เธอถึงไม่รู้สึกขยะแขยงเท่าไอ้ผู้ชายกักขฬะคนนี้!

“ปล่อยนะ ไอ้คนชั่ว!” หญิงสาวตัดสินใจกัดเข้าที่ไหล่ของชายโฉดอย่างเต็มแรงจนมันชะงักด้วยความเจ็บปวด ร้องจนเสียงหลงเกิดบันดาลโทสะอารมณ์เปลี่ยวกลายเป็นอารมณ์โกรธ

“โอ๊ย! อีนี่” เผียะ!

ใบหน้าของเมรินหันตามแรงตบของมัน เธอร้องไห้ออกมาด้วยความเจ็บปวดพร้อมกับเลือดไหลซิบๆ ที่มุมปาก

“เก่งนักนะ อยากจะรู้นักว่าจะเก่งสักแค่ไหน กูจะเอาให้จุกจนขามึงหุบไม่ได้เลยอีคนสวย” มันเริ่มถอดเข็มขัดออกพร้อมกับจ้องหญิงสาวไม่วางตา

“แม่คะ ทำไมเสียงดังจัง” ทว่า เสียงใสของพริกแกงดังขัดจังหวะอันตราย ขณะหนูน้อยเดินลงบันไดมาพร้อมกับมองหาผู้เป็นแม่เพราะตื่นมาแล้วไม่เห็น

“พริกแกง! หนีไปลูก หนีไป” คนเป็นแม่หวีดร้องออกมาด้วยความตกใจ ลำพังตัวเองเจ็บไม่เท่าไหร่ แต่หากใครทำร้ายลูกสาวตัวน้อย เธอยอมตายเสียดีกว่า

“แม่ขา ฮือๆ ๆ อย่าทำอะไรแม่หนู”

ไม่ทันการแล้ว พริกแกงเห็นภาพชายแปลกหน้าที่กำลังจะขึ้นคร่อมร่างของแม่ตนเองอยู่ก็ร้องไห้โฮออกมาทันทีตามสัญชาตญาณของเด็กน้อยที่รู้ว่า ตอนนี้ ผู้เป็นแม่กำลังตกอยู่ในอันตราย

ชายคนร้ายตาขวาง เสียอารมณ์สุดๆ ที่มีเด็กหญิงเข้ามาขัดจังหวะเข้าด้ายเข้าเข็ม

“โธ่โว้ย หุบปากเดี๋ยวนี้อีเด็กบ้า! จะร้องอะไรนักหนา กูบอกให้เงียบ” มันรีบลุกขึ้นออกจากตัวของเมริน ทำท่าจะมุ่งตรงไปหาพริกแกงเพราะกลัวว่าใครได้ยินเสียงเด็กแล้วจะแห่มาดู คราวนี้ซวยแน่

“อย่านะ อย่าทำอะไรลูกฉัน” เมรินตกใจสุดขีด ด้วยสัญชาตญาณความเป็นแม่จึงรีบคลานเข้าไปทันที เมื่อรู้ว่าลูกกำลังตกอยู่ในอันตราย แต่มีหรือคนชั่วจะสน!

“เลิกร้องได้รึยัง อีเด็กบ้า!” มันง้างมือเตรียมจะตบพริกแกง แต่แล้วก็ค้างกลางอากาศเพราะถูกมือหนาของชายผู้มาใหม่จับเอาไว้เสียก่อน!

“มึงชะตาขาด รู้ตัวมั้ย!”

เมฆินจับข้อมือผู้ชายคนนั้นแน่น ก่อนจะที่ฝ่ามือคนชั่วจะปะทะลงที่หน้าของพริกแกง ชายหนุ่มโมโหจนเลือดขึ้นหน้าที่ไอ้ระยำนี่จะทำร้ายลูกสาวของเขา ดวงตาคมราวกับมีไฟลุกโชนขึ้น ก่อนกระชากชายร่างสันทัดให้หันหน้ามารับกำปั้นลุ่นๆ ไม่มีรูอย่างจังเบอร์