บทที่ 14 14

“โอ๊ย!!” มันล้มลงไปกองที่พื้น สีหน้าตระหนกสุดขีด “เก่งนักนะมึง!!”

แต่ก็ใช่ว่าชายชั่วจะหมดฤทธิ์เดช มันลุกขึ้นมาพร้อมกับตั้งท่าจะสู้ แต่มีหรือที่เมฆินจะเสียท่าให้ไอ้คนชั่ว ฝีมือกระจอกที่รังแกได้แต่ผู้หญิง นายเหมืองหนุ่มทั้งสูงใหญ่กว่ามัน ร่างกายของเขาแข็งแกร่ง และที่สำคัญ หมัดหนักพอๆ กับค้อนปอนด์ลูกเขื่อง แถมแรงก็มีมากมายมหาศาลตามแบบฉบับผู้ชายที่ออกกำลายอย่างหนัก คนที่กล้าต่อกรกับเขาคือคนโง่เท่านั้น!

ตุบ! “โอย...” ถูกหน้าแข้งแข็งๆ ฟาดเข้าที่ท้องเต็มรัก ชายคนนั้นก็มีอันต้องล้มลงไปนอนที่พื้น ร้องครวญครางด้วยความเจ็บจุก

คืนนี้ เมฆินก็ไม่รู้อะไรเข้าสิงตนเอง ชายหนุ่มไม่ยอมกลับบ้านเพราะอยากมาเฝ้าเมรินกับลูก อาจจะเพราะความรู้สึกผิดลึกๆ ในใจที่ทำลายความฝันของเธอด้วยวิธีสกปรก แต่ทั้งหมดที่ทำก็เพื่ออยากให้ทั้งสองมาอยู่ในความดูแลของเขา แต่แล้วก็เริ่มสังเกตเห็นว่าที่ร้านดูแปลกๆ เมรินเปิดไฟเอาไว้จนทำให้เขาเห็นภาพผู้ชายแปลกหน้าที่อยู่ข้างในร้านของเธอ

เมื่อรู้สึกถึงความไม่ชอบมาพากล นายเหมืองหนุ่มก็ไม่รอช้า บุกเข้ามาข้างในทันที และภาพที่เห็นว่าชายแปลกหน้ากำลังจะทำร้ายลูกสาวก็ทำให้คนอย่างเขาฟิวส์ขาด! แทบจะฆ่าคนได้เลย

“ไอ้ระยำ กูจะส่งมึงไปนรก” เมฆินยกเท้าขึ้นแล้วกระทืบซ้ำๆ ย้ำๆ ไปอีกหลายที

“พอแล้วค่ะนายเหมือง” เมรินเอ่ยห้ามเมื่อเห็นว่าชายหนุ่มไม่ยอมหยุดกระทืบชายแปลกหน้าที่ตอนนี้นอนตัวงอและสลบไปแล้ว

“ฉันจะฆ่ามัน” เมฆินไม่สนกลับยิ่งออกแรงเตะร่างที่สลบอยู่กับพื้นด้วยความเครียดแค้น

“ฮือๆ แม่ขา” พริกแกงที่มองเห็นภาพสุดสลดแบบนั้นก็รีบวิ่งเข้าไปกอดแม่ เมรินตอนนี้ แม้จะถูกมัดอยู่ แต่เธอก็รีบกระถดตัวเข้าไปหาลูกอย่างรวดเร็ว

“นายเหมืองพอแล้วค่ะ พริกแกงยังอยู่ตรงนี้นะคะ”

หญิงสาวเอ่ยห้ามชายหนุ่มอีกครั้ง เพราะเธอไม่อยากให้พริกแกงต้องมีความทรงจำอันเลวร้าย และการที่เด็กมาเห็นภาพผู้ใหญ่ใช้กำลังย่อมไม่ใช่ผลดีต่อเด็กแน่นอน และคำพูดนั้นของเธอก็ทำให้เมฆินกลับมามีสติอีกครั้ง เขาหยุดการกระทำทั้งหมดพร้อมกับหายใจแรงๆ พยายามควบคุมสติอารมณ์ของตนเอง

“เธอกับลูกไม่เป็นอะไรใช่ไหม” ร่างสูงหันไปมองเมรินกับพริกแกงด้วยความเป็นห่วงอย่างสุดหัวใจ สาบานถ้ามันทำร้ายเมรินกับพริกแกง มันได้ตายคามือเขาแน่

“ไม่ค่ะ มันยังไม่ได้ทำอะไรริน”

เมฆินมองสำรวจที่ตัวของเมรินก็พบว่าที่มุมปากของเธอมีเลือดไหล และคอเสื้อยืดร่นลงมาอยู่ที่ไหล่จนเห็นสายเสื้อชั้นในสีขาว เขารู้ทันทีว่าไอ้ระยำนี่เข้ามาในร้านเพื่ออะไร

“ไอ้ชาติชั่ว!” ระบายความโกรธอีกครั้งด้วยการกระทืบที่หน้าของมัน! ปึก!!

“พอแล้วนายเหมือง!” คนเป็นแม่เอามือปิดตาลูกเอาไว้ พร้อมกับร้องห้ามชายหนุ่มอีกครั้ง เมรินเคยเห็นเมฆินโมโหมาครั้งหนึ่งตอนที่พี่ชายเธอเข้าไปขโมยของในเหมือง แต่กับครั้งนี้ มันยิ่งกว่าครั้งก่อน เมฆินดูน่ากลัวมาก เขาเหมือนจะฆ่าคนคนหนึ่งได้เลย

“ฉันจะเรียกตำรวจมาลากไอ้สารเลวนี่ไปเข้าคุกก่อน” เมฆินพ่นลมหายใจออกมาอีกครั้ง ก่อนจะโทร.ตามเจ้าหน้าที่ตำรวจให้มาจัดการทันที

เวลาผ่านไปไม่กี่สิบนาที ตำรวจก็มาถึงที่ร้านและจัดการเรื่องทุกอย่างอย่างรวดเร็ว ส่วนหนึ่งเพราะนายเหมืองเมฆินมีอิทธิพลมากในแถบนี้ เรียกได้ว่า แม้แต่ข้าราชการระดับสูงต่างก็ให้เกียรตินายเหมืองหนุ่มคนนี้

เมฆินกำชับฝากฝังให้เจ้าหน้าที่จัดการมันอย่างเด็ดขาด เอาให้ไม่กล้าไปทำร้ายใครอีก ส่วนเมรินพาพริกแกงขึ้นห้องไปนอน กว่าจะปลอบใจลูกสาวและเกลี้ยกล่อมให้นอนหลับได้ก็ใช้เวลาอยู่นาน เพราะแกยังตกใจมาก

ผ่านไปพักใหญ่ คนเป็นแม่ทั้งปลอบ มืออีกข้างก็ลูบหลังลูก จนกระทั่งหนูน้อยผล็อยหลับไปเอง เมื่อลูกหลับแล้ว เธอจึงลงมาให้ปากคำเบื้องต้นกับเจ้าหน้าที่ตำรวจเป็นที่เรียบร้อย

“แน่ใจหรอว่าจะไม่ไปตรวจร่างกายที่โรงพยาบาล” เขาเอ่ยถามหญิงสาวอีกครั้งเมื่อตำรวจกลับไปหมดแล้ว

“ไม่เป็นไรค่ะ รินทิ้งลูกไปไม่ได้ แล้วไม่อยากหอบแกออกไปไหน แกเจอเรื่องแย่ๆ มาควรได้พักผ่อน”

แม้จะถูกตบที่ใบหน้าจนเห่อแดง แต่ความเจ็บก็ไม่เท่าความเป็นห่วงลูก แผลแค่นี้ เมรินทนได้ มีแต่ใครบางคนที่เห็นรอยฝ่ามือบนใบหน้าเนียนสวยแล้วถึงกับกำมือแน่นจนมันลั่นดังกรอบ!

“คอยดู ฉันไม่ปล่อยมันไว้แน่” เมฆินพูดพร้อมกับมองที่มุมปากของเมริน แค่คิดก็อยากจะฆ่าไอ้เลวนั่นให้สาสมกับที่มันทำร้ายเธอ

‘มันไม่ได้จบแค่สถานีตำรวจหรอก’ ดวงตาคู่คมฉายแววร้ายกาจขึ้นมาแวบหนึ่ง