บทที่ 2 2

“ใช่ๆ มึงนั่นแหละ ไอ้กร!”

เมฆินเบือนหน้าหนี ลอบถอนหายใจอย่างเบื่อหน่ายกับการถกเถียงที่ดูแววจะหาทางจบยาก แล้วหันมาพูดตัดบท

“สรุปว่า พวกมึงๆ จะกลับบ้านตอนนี้ หรือว่าให้กูโทร.ไปหาเมียๆ พวกมึงกับบรรดากิ๊กต่างๆ ของพวกมึงมารับรายตัว หือ?” จบประโยคด้วยการไล่สายตามองหน้าเพื่อนฝูงทีละคน ทำเอาแต่ละรายสะดุ้งโหยง

“งั้นพวกเรากลับ!”

กำพลออกตัวรายแรก รีบเดินไปยังบันไดลงระเบียงบ้านก่อนใคร ไม่หันกลับมามองเพื่อนที่เหลือสักนิดว่าจะเห็นพ้องด้วยหรือไม่ เพราะรู้ดีว่า ยังไงก็ต้องรีบเผ่นกันถ้วนทั่วถ้าเจอไม้นี้ของเมฆินเข้าไป ซึ่งก็จริงเช่นนั้น เพราะวงสังสรรค์พลันสลายตัวอย่างรวดเร็วหลังจากนั้น ทิ้งให้เจ้าของบ้านมองตามแสงไฟท้ายรถคันสุดท้ายที่เคลื่อนไกลออกไปยังประตูรั้วจนลับหายไปกับแนวทิวสนเรียงรายที่กั้นเขตเหมืองทองแห่งนี้กับที่ดินแปลงอื่น

ทว่า แม้ตอนนี้ เพื่อนๆ จะกลับบ้านไปแล้ว แต่คำพูดของพวกมันก็ยังคงวนเวียนอยู่ในหัวของนายเหมืองหนุ่ม ดวงตาคมเข้มทอดมองไปอย่างไร้จุดหมายเบื้องหน้าราวกับตกอยู่ในภวังค์ความคิดลึกล้ำ

‘ลูก’ อย่างนั้นหรือ

‘หน้าเหมือนกูด้วย’

นายเหมืองหนุ่มพาตัวเองมายังห้องนอน พร้อมกับคิดย้อนเรื่องราวที่เกิดขึ้น เรื่องคืนนั้นระหว่างเขากับเมรินมันเกิดขึ้นจากความโกรธ เคียดแค้น และใช่ คืนนั้น เขาไม่ได้ป้องกัน หรือเด็กคนนั้นจะเป็นลูกของเขาจริงๆ!

เมฆินพยายามสลัดความคิดฟุ้งซ่านที่รบกวนจิตใจ ร่างสูงถอดเสื้อผ้าออกเผยให้เห็นแผงอกแน่นตึงด้วยมัดกล้ามเนื้อได้สัดส่วนสวยงาม ลอนซิกซ์แพ็กหน้าท้องเรียวลงมาจรดเอวสอบซึ่งมีมัดกล้ามเนื้อคล้ายเข็มขัดพาดสองข้าง มือใหญ่คว้าหยิบอื้อมไปเปิดประตูตู้เสื้อผ้า หยิบเอาผ้าขนหนูสีสะอาดตามาพันปกปิดข่วงล่างแล้วก้าวขาไปยังห้องน้ำส่วนตัว หวังใช้ความเย็นของสายน้ำจากฝักบัวบรรเทาความร้อนรุ่มในอก ชำระความคิดเพ้อเจ้อให้หมดไป

ทว่าเมื่ออาบน้ำเสร็จ เปลี่ยนเป็นชุดนอนสบายตัวแล้วทิ้งร่างลงกับฟูกหนานุ่มบนเตียงไม้ขนาดคิงไซซ์เนิ่นนานนับชั่วโมง เขากลับยังข่มตาหลับไม่ลง ได้แต่สบถอยู่ในใจกับคำถามหนึ่ง

‘เชี่ยเอ๊ย ถ้าเด็กนั่นเป็นลูกกูล่ะ’

ไม่รู้ว่าเพราะแสงจันทร์ที่สาดส่องลงมาในคืนนี้ มันช่างเหมือนคืนนั้นหรือเปล่า จึงทำให้สมองของเขามีแต่ชื่อเมริน เมริน เมริน เต็มไปหมด ไม่เพียงแต่ชื่อ ยังมีดวงหน้าหวานสวยกับดวงตาทอประกายเศร้าของผู้หญิงคนนั้นด้วย พานทำให้นึกถึงเรื่องทั้งที่พยายามจะลบมันออกไปจากความทรงจำอันไร้แก่นสาร เพราะบอกตัวเองอยู่เสมอว่า มันไม่ได้สลักสำคัญสักนิด

เมื่อหกปีก่อน

“ริน! แย่แล้ว! ไอ้รามมันโดนนายเหมืองจับตัวไป”

เพล้ง!

เสียงของ ‘คำแก้ว’ เพื่อนสาวทำเอาเมรินตกใจจนเผลอทำแก้วกาแฟที่เตรียมไปเสิร์ฟลูกค้าร่วงทันที ขณะหันมามองเจ้าของเสียงที่รี่มาบอกถึงหน้าเคาน์เตอร์ด้วยแววตาตระหนก ใบหน้าซีดเผือด

“กะ...เกิดอะไรขึ้น” ไม่ทันที่คำแก้วจะตอบ เจ้าของร่างบางก็ไม่รั้งรอ ก้าวขาออกจากหลังเคาน์เตอร์ทันที “เดี๋ยวฉันมานะ”

เมรินรีบถอดผ้ากันเปื้อนวางพาดกับเคาน์เตอร์ชงกาแฟลวกๆ แล้วพาร่างบางออกจากประตูร้านไปยังวินมอเตอร์ไซค์ซึ่งห่างจากตัวร้านกาแฟแค่ไม่กี่ก้าว โดยมีเสียงเพื่อนสาวตามหลังมาทักท้วง แต่เธอก็ไม่ได้สนใจฟังเท่าไร

หญิงสาวนั่งซ้อนมอเตอร์ไซค์ แล้วบอกจุดหมายหลายทางไปยัง ‘เหมืองแร่ทองคำเมฆิน’ ทันที เธอไม่อยากจะคิดว่า ‘ราม’ พี่ชายของตนเองไปทำอะไรที่นั่น แต่ก็ขออย่าให้เป็นแบบที่คาดเดาด้วยเถิด

ที่ผ่านมา รามติดหนี้พนันออนไลน์ แถมไม่ยอมทำมาหากินอื่นๆ ตัวเมรินซึ่งเป็นน้องสาวก็ต้องรับภาระดูแลพี่ชายอีกคน ส่วนบิดามารดาก็ชิงลาโลกไปเสียแล้ว ตอนนี้ เธอจึงทำได้แค่เป็นพนักงานร้านกาแฟและเรียนมหาวิทยาลัยทางออนไลน์ไปด้วย ลำพังเงินเดือนเท่านี้ก็ไม่เพียงพอในการดูแลพี่ชายที่เป็นผีพนันได้แน่นอน แต่เมื่อสองสามวันก่อน หญิงสาวแอบเห็นว่ารามดูจะอู้ฟู่ผิดปกติ หวังว่าเขาคงไม่ได้ทำในสิ่งที่โง่ที่สุดหรอกนะ

ความคิดทั้งหมดทั้งมวลหยุดลงเมื่อมอเตอร์ไซค์จอดหน้าสำนักงานเหมือง ร่างบางรีบลงจากเบาะ บอกให้พี่วินรั้งรอสักครู่ก่อนจะก้าวเร็วๆ ไปยังประตูสำนักงาน ผลักบานกระจกเข้าไปอย่างร้อนรน

“ขอโทษนะคะ ฉันมาหาพี่ชายฉันค่ะ”

เมรินพูดอย่างรวดเร็วเมื่อมายืนอยู่ตรงหน้าเคาน์เตอร์ ‘ติดต่อ สอบถาม’ พนักงานสาวสวยเงยมองด้วยแววตามีคำถาม

“คะ? ใครนะคะ?”

“เอ่อ...พี่ชายฉันค่ะ ชื่อ ราม พอดีว่า...” แม้เธอจะไม่เคยเจอนายเหมืองที่นี่ แต่กิตติศัพท์เรื่องความโหดและร้ายของเขาใครๆ ก็รู้ไปทั่วจังหวัด การจะบอกว่ามาหาชายหนุ่มเจ้าของเหมืองดูจะไม่เหมาะสมด้วยประการทั้งปวง

“ใคร!”

เสียงทรงอำนาจดังขึ้นมา ทำเอาเมรินสะดุ้ง ก่อนเสสายตามองร่างสูงโปร่ง ผิวสีแทนบ่งบอกถึงการทำงานหนัก ใบหน้าคมคายแฝงไปด้วยแววตาดุดัน ไรหนวดที่ขึ้นมาเพียงเล็กน้อยแสดงให้เห็นว่าเขาดูแลตัวเองดีอยู่เหมือนกัน เธอเผลอจ้องคนตัวโตจนได้ยินเสียงดังๆ เรียกสติอีกครั้ง

“ฉันถามว่าเธอเป็นใคร”

คราวนี้ หญิงสาวรีบละสายตาจากคนตรงหน้า ดูท่าทีลนลาน ก่อนจะค่อยๆ เปล่งเสียงออกมา

“ฉันเมรินค่ะ เป็นน้องสาวพี่ราม คนที่คุณจับตัวไป”

เมรินพูดพร้อมกับพยายามทำสีหน้ามาดมั่น แววตามั่นคง ไม่ตื่นตระหนกจ้องมองเขากลับ ชายตรงหน้ามองเธอหัวจดเท้าอย่างพิจารณา ก่อนจะกระตุกยิ้มหนึ่งที ถ้าเดาไม่ผิด ดูจากรูปร่างลักษณะแล้วเขาคงเป็น ‘นายเหมืองเมฆิน’ ที่ใครๆ ก็พูดถึงกันสินะ