บทที่ 37 37

“โอเคๆ ครับนายเหมือง พวกผมไม่รู้ ไม่เห็นอะไรทั้งนั้น แล้วก็จะไม่มาที่นี่ดึกๆ ไม่มองไปบนระเบียงห้องคุณริน แม่ครัวที่นายเหมืองหวงนักหวงหนา”

“มึงไม่หยุดนะไอ้เข้ม” เมฆินทำท่าจะวิ่งเตะเข้มอีกครั้ง แต่มีหรือที่คราวนี้เข้มจะยอมให้เตะ พวกคนงานพากันวิ่งหนีนายเหมืองหัวร้อนของพวกเขาทันที แม้จะอดขำในท่าทีห...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ