บทที่ 47 47

“ไม่ต้องมาทำเป็นสำออย เสือกอยากรู้มากดีนัก” เมฆินทำท่าจะเข้าไปใส่เข้มอีกครั้ง หากแต่ว่าเข้มยกมือห้ามเสียก่อน

“โอเคๆ ครับนายเหมือง พวกผมไม่รู้ ไม่เห็นอะไรทั้งนั้น แล้วก็จะไม่มาที่นี่ดึกๆ ไม่มองไปบนระเบียงห้องคุณริน แม่ครัวที่นายเหมืองหวงนักหวงหนา”

“มึงไม่หยุดนะไอ้เข้ม” เมฆินทำท่าจะวิ่งเตะเข้มอี...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ