บทที่ 7 7

หลังจากคิดถึงเรื่องที่เกิดขึ้นในอดีต คำพูดของเพื่อนอย่าง ‘นวกร’ ก็วนเวียนอยู่ในจิตใจของเมฆินตลอดทั้งคืน ชายหนุ่มได้แต่คิดทบทวนถึงเรื่องคืนนั้น ว่าระหว่างตนเองกับเมรินทำผิดพลาดอะไรไปหรือไม่

เมรินท้องกับเขา? เด็กที่เพื่อนสนิทไปเจอมาคนนั้นเป็นลูกของใคร

แม้เมรินจะมีแฟนแล้ว แต่เมฆินรู้ดีอยู่แก่ใจว่าตนเองเป็นผู้ชายคนแรกของเธอ เป็นไปได้ว่าเด็กคนนั้นอาจเป็นลูกของเขา สิ่งเดียวที่จะทำให้รู้ได้ก็คือต้องไปเห็นกับตาตัวเอง ชายหนุ่มเชื่อในเรื่องเซนส์สัมผัส ถ้าได้เห็นเด็กคนนั้น เขาจะต้องรู้อย่างแน่นอน ว่าลูกของเมรินเป็นของเขาหรือของคนอื่น

เช้าวันถัดมา หลังจากสั่งการลูกน้องเสร็จสรรพ นายเหมืองเมฆินก็กลับมาในออฟฟิศ แล้วรีบโทร.หานวกรเพื่อไถ่ถามชื่อร้านขายเบเกอรีของเมริน ก่อนจะทราบว่าร้านนั้นอยู่ใจกลางเมือง จึงไม่รอช้ารีบขับรถเข้าเมืองในทันที

เมื่อมาถึง เมฆินก็พบว่าร้านของเมรินเป็นร้านเค้กเล็กๆ แต่ก็มีอาหารเช้าและขนมปังต่างๆ เรียกได้ว่าบริการครบทั้งชุดเลยทีเดียว ทำให้มีลูกค้ามากินอาหารเช้าที่ร้านจนแทบจะไม่มีที่นั่ง ชายหนุ่มได้แต่กวาดสายตามองหาหญิงสาว จังหวะนั้นก็เหลือบไปเห็นหญิงสาวร่างบางอยู่ในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาว กางเกงยีนส์ขายาว รวบผมหางม้า ดูเป็นการแต่งกายง่ายๆ สบายๆ แต่กลับทำให้ดูสวยเด่นจนลูกค้าชายหลายคนมองตาไม่กะพริบ

‘เมริน’ แทบไม่เปลี่ยนไปจากห้าปีที่แล้วเลย แต่กลับยิ่งสวยสะพรั่งกว่าเดิม!

“น้องรินจ๋า วันนี้มีไข่กระทะหรือเปล่าจ๊ะ”

ไม่ทันขาดคำ ลูกค้าชายก็เรียกเมรินด้วยเสียงหวานหยดย้อย หญิงสาวหันกลับมามองตามเสียงเรียกก่อนจะตอบรับอย่างเรียบๆ พร้อมกับส่งยิ้มให้อย่างมีมารยาท

“มีค่ะ รับกี่ที่ดีคะ”

“เอาสามที่จ้ะ พี่มากันสามคน หรือน้องรินคนสวยอยากมานั่งกินด้วยกันก็ได้นะจ๊ะ” ลูกค้าชายคนเดิมยังคงหยอดเมรินไม่เลิกรา

หญิงสาวได้แต่ยิ้มเบาๆ ก่อนจะหันไปทำอาหารโดยที่ไม่ได้สนใจคำแซวของลูกค้าหนุ่มพวกนั้นอีก ต่างจากเมฆินที่รู้สึกโมโหกับคำพูดของชายหนุ่มพวกนั้นนัก!

“เฮ้ย พวกมึงรู้เปล่าว่าน้องรินเห็นมีลูกแบบนั้นแต่โสดนะโว้ย ไม่รู้พ่อเด็กตายหรือทิ้งไปกันแน่” ลูกค้าชายกลุ่มเดิมยังคงชวนกันพูดถึงเรื่องเจ้าของร้านคนสวยไม่หยุด เมฆินที่นั่งโต๊ะข้างๆ จึงได้ยินชัดเจน

“จริงเหรอวะ กูก็คิดว่ามีผัวแล้วเสียอีก สวยหุ่นดีขนาดนี้ ถ้าพ่อของเด็กทิ้งไปคงโง่ฉิบหายเลย”

คำพูดของหนึ่งในนั้นเล่นเอาเมฆินสะอึกเลยทีเดียว เมรินยังโสด แล้วเด็กคนนั้นเป็นลูกของเขาหรือของแฟนเก่าเมรินกันแน่นะ

“เอ้า ก็ดีสิวะ พวกเราจะได้มีสิทธิ์จีบคนสวย ฮ่าๆ”

สิ้นคำพูดของลูกค้าชายรายนั้น นายเหมืองหนุ่มก็หมดความอดทน โพล่งทะลุกลางปล้องทันที

“หึ ถ้าคิดจะจีบรินก็ต้องพยายามหน่อยนะ” เมฆินพูดขึ้นหน้านิ่งๆ พร้อมกับมองไปยังกลุ่มลูกค้าชายตาเขม็ง

“เฮ้ย มึงเป็นใครวะ อย่าบอกนะว่าเล็งน้องรินอยู่เหมือนกัน” หนึ่งในนั้นหันมาพูดกับเขาด้วยท่าทีอารมณ์ดี

“นะ นายเหมือง!”

ยังดีที่พวกมันมีคนฉลาดพอที่จะรู้จักเมฆิน เขายิ้มมุมปากหลังจากเห็นสีหน้าอันซีดเผือดของชายคนนั้น เมื่อพวกมันรู้ว่าเขาคือนายเหมือง ก็คงจะรู้แล้วว่าชะตาพวกมันจะเป็นอย่างไรหากยังไม่เลิกยุ่งกับเมริน

“ใช่ ฉันเล็งรินอยู่ พวกแกอยากลงแข่งกับฉันเหรอ” พูดนิ่งๆ ตามเดิม เพราะอยากรู้นักว่าใครจะกล้ามายุ่งกับเมรินหากรู้ว่าคู่แข่งคือเขา

“เอ่อ ไม่ครับ พวกผมไม่กล้ายุ่งกับผู้หญิงของนายเหมือง ขอโทษด้วยจริงๆ ครับ” พวกมันพากันลุกลี้ลุกลน พร้อมกับก้มหัวทำความเคารพเมฆินอย่างว่าง่าย

“ก็ดี ถ้าอย่างนั้นต่อไปนี้ ฉันหวังว่าคงไม่ได้ยินพวกแกมาพูดถึงรินแบบเมื่อกี้อีกนะ” เมฆินมองพวกลูกค้าชายปากพล่อยด้วยสายตาดุดันเพื่อให้รู้ว่าตนเองไม่ได้ขู่ หากใครมายุ่มย่ามกับเมรินอีกพวกมันก็จะได้รู้ฤทธิ์ของเขาแน่

“ครับนาย เอ่อ คุณน้องริน พวกพี่ไม่เอาแล้วนะ นี่เงินจ้ะ วางไว้ตรงนี้นะ”

หนึ่งในนั้นหยิบเงินมาวาไว้บนโต๊ะ ตะโกนพลางมองหน้านายเหมืองขาโหดอย่างหวาดๆ ก่อนที่ทั้งหมดจะพากันเผ่นออกจากร้านไป

จังหวะนั้น เมรินออกมาจากห้องทำอาหารพอดี เธอมองตามกลุ่มลูกค้าชายที่รีบวิ่งเตลิดออกไปด้วยความงุนงง

“อะไรของเขา จ่ายเงินแต่ไม่รอกิน”

เมรินพึมพำกับตัวเอง เธอเข้าไปทำไข่กระทะเพียงไม่นาน ออกมาก็พบว่าลูกค้าวิ่งหายไปเสียแล้ว วันนี้ เธอรู้สึกไม่ค่อยสบายเลยไม่มีอารมณ์พูดคุยกับใครมากนัก ส่วนลูกสาวตัวน้อยตอนนี้ยังคงนั่งกินข้าวเช้าอยู่ข้างใน เมื่อนึกถึง ‘พริกแกง’ ลูกสาววัยห้าขวบ คนเป็นแม่ก็ยิ้มขึ้นมาโดยอัตโนมัติ

“ขอโทษนะครับ”

เมรินได้สติกลับมาอีกครั้งเมื่อมีลูกค้าเดินมาหาที่เคาน์เตอร์

“ค่ะ รับอะไรดีคะ”

หญิงสาวขานรับพร้อมกับเงยหน้ามองชายเจ้าของเสียง แต่แล้วก็ต้องตกใจเมื่อรู้ว่าเป็น ‘นายเหมืองเมฆิน’ ผู้ชายที่เป็นฝันร้ายของเธอ!

“นายเหมือง!”

ทั้งเธอและเขาต่างนิ่งเงียบยืนมองหน้ากันอยู่พักใหญ่ เมรินไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเอง เวลาห้าปีที่ไม่เจอกันไม่ได้ช่วยทำให้ลืมค่ำคืนได้เลย หญิงสาวได้แต่ภาวนาว่าตั้งแต่นี้ไปขออย่าได้พบเจอเขาอีก แต่เหมือนฟ้าคงอยากกลั่นแกล้งเธอสินะ!

“สวัสดี…” เมฆินกล่าวทักทาย