บทที่ 15 สีชมพู

“เหนื่อยไหมคะ”

นัชชาปรือตาขึ้นมองผู้ชายที่บัดนี้ได้ชื่อว่าเป็นสามีหล่อนเต็มตัว ผู้ชายที่ทำให้หล่อนเจ็บปวดปานจะขาดใจ แต่ก็เป็นผู้ชายที่ทำให้หล่อนสุขครั้งแล้วครั้งเล่าจนกรีดร้องไม่หยุด หล่อนขยับเข้าไปซบอกแน่นของเขา

“หายแล้วค่ะ”

บอกเขาก่อนจะยิ้มหวาน เมื่อเขาเองก็กอดหล่อนแนบแน่น ในเวลานี้หล่อนรู้แล้ว...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ