บทที่ 20 จ้ำม่ำ เสียจริงนะน้องเอ๋ย!

            เสียงลมหายใจหอบกระเส่าของหญิงชายที่สอดประสานกันเป็นจังหวะจะโคนเร่งเร้า ดุดัน รุนแรง ราวกับมีใครกำลังสู้รบและมีคนได้รับบาดเจ็บอย่างแสนสาหัส แต่กลับไม่มีใครร้องห้าม มีแต่ยิ่งกรีดร้องให้กระแทกใส่เร็วแรงมากขึ้น เพราะคนทำและคนถูกทำต่างได้รับความสุขทางเพศเติมเต็มความอยากอันมากล้นได้อย่างเต็มที...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ