บทที่ 75 ดั่งมายาลวงรัก บทที่ 29

บทที่ 29

สิ่งที่รับรู้จากพ่อเธอมันทำให้ทิติยะพูดไม่ออก แต่สิ่งที่ทำให้ล้มทั้งยืนคือคำขอร้องของพ่อเธอมากกว่า และเขาไม่ยอมให้เป็นแบบนั้นแน่ ๆ แต่ที่เขาร้องไห้เพราะโมโหตัวเอง เกลียดตัวเอง เกลียดความมักง่ายของตัวเอง

จากคนที่คิดว่ารู้จักดีกลับไม่รู้จักเลย ทิติยะเป็นคนโง่ที่คิดว่าตัวเองฉลาด การกระทำทุกอย่...