บทที่ 116 ตอนที่ 116

จนแลเห็นเส้นเอ็นปูดโปนขึ้นที่ท่อนแขน เบือนใบหน้าที่ไม่อาจซ่อนอารมณ์ชิงชังออกไปอีกทาง ยกไปป์ขึ้นสูบแรงอีกครั้ง พ่นควันสีขาวจางลอยกระจายเหมือนละอองความคับแค้นใจที่พยายามหาหนทางระบายออก

         “จะกี่ปีผ่านไป...ข้าก็ไม่อาจเปลี่ยนใจ ให้เจ้าหันมาใยดีข้าบ้าง” นายพลแค่นน้ำเสียงออกมาด้วยอารมณ์น้อยใจ ยก...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ