บทที่ 42 chapter 42

ลับสองร่างน้าหลานแพรพนัสก็รีบผลักอกหนุ่มร่างเล็กออกไปไกล ใบหน้าขาวสวยบูดเบี้ยวบึ้งตึง ดวงตาเป็นประกายขุ่นขวางและเขียวปั๊ด สองมือเล็กยกขึ้นเท้าสะเอว แต่ริมฝีปากอ้าค้างเพราะไม่ทันจะได้พูดอะไรหนุ่มน้อยหน้าหวานก็พูดเสียก่อน

“ผมรู้ว่าคุณไม่พอใจ ยังไงผมก็ต้องขอโทษด้วยนะครับ” 

แพรพนัสได้แต่ยืนอึ้งเมื่อหนุ่...