บทที่ 47 อดทนอีกแค่ไม่กี่วัน

นพรดาหันไปมองเขาอย่างเป็นห่วง ก่อนตัดใจรีบกลับไปที่ห้องวีไอพีเพื่อบอกเวธิศ แต่ทว่า...

“คุณจะดื้อกับผมไปถึงไหนเนี่ย”

นพรดาชะงักที่หน้าประตู เมื่อได้ยินเสียงของเวธิศดังแว่วมาจากในห้อง

“ผมบอกแล้วไงว่าผมยินดีรับผิดชอบกับสิ่งที่ทำวันนั้น!” ฟังจากน้ำเสียงที่เข้มดุ ดูท่าเรื่องที่คุยอาจจะสำคัญมาก เธอจะเข...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ