บทที่ 4: ผู้หญิงที่ต่อสู้ภายในใจ

อารมณ์ดีของพลอยชมพูถูกเสียงเย็นชาของฉันขัดจังหวะ เธอมองมาที่ฉันด้วยสีหน้าไม่อยากเชื่อ

ในบริษัท เธอเป็นผู้จัดการ ฉันเป็นพนักงาน เธอสามารถด่าทอและสาปแช่งฉันได้ตลอดเวลาเมื่ออารมณ์ไม่ดี และฉันก็ไม่สามารถโต้แย้งได้ เพราะนั่นจะทำให้ฉันตกงาน

ในแคลิฟอร์เนีย การตกงานเป็นเรื่องที่น่ากลัวมาก เอาล่ะ ไม่ว่าจะที่ไหน มันก็น่ากลัวมาก

ช่างเถอะ ไม่พูดเรื่องนี้แล้ว หลังจากประสบกับวิกฤตชีวิตและความตายครั้งนี้ ฉันคิดไว้แล้วจริงๆ แม้จะรอดกลับไปได้ ฉันก็จะลาออกจากงาน ไปทำในสิ่งที่ฉันชอบ เมื่อเผชิญหน้ากับความตาย ฉันคิดออกหลายเรื่อง

ดังนั้น ฉันที่เตรียมจะลาออกจากงานแล้ว ย่อมไม่กลัวพลอยชมพูอีกต่อไป

แน่นอน เธอช่วยชีวิตฉันจริงๆ ฉันก็จะไม่ปล่อยให้เธอตายต่อหน้าฉัน แต่ฉันจะไม่ยอมมอบอาหารที่ได้มาอย่างยากลำบากให้เธอฟรีๆ

"ชัยภัทร เธอรู้มั้ยว่าเธอกำลังพูดอะไรอยู่ ฉันช่วยชีวิตเธอนะ"

"ใช่ ฉันรู้ว่าเธอช่วยชีวิตฉัน ฉันก็จะช่วยเธอเหมือนกัน แต่นั่นไม่ใช่เหตุผลที่เธอจะมาแย่งอาหารของฉันได้"

"ฉันจะให้อาหารเธอ แต่การแบ่งปันอาหารควรเป็นไปตามความคิดของฉัน"

นี่คือความคิดของฉัน หากเธอไม่รับใช้ฉัน ฉันจะให้อาหารเธอ แต่อาหารเหล่านั้นจะรับประกันแค่ให้เธอไม่อดตาย แต่จะไม่ทำให้เธออิ่ม

นิสัยของเธอยังคงทำให้ฉันรู้สึกรังเกียจ หากกินจนอิ่มเกินไป เธอจะลืมความเป็นจริง แล้วกลับมาใช้ท่าทีเดิมกับฉัน นั่นไม่ใช่สิ่งที่ฉันต้องการ

"เธอต้องการอะไร เงินหรือ ฉันให้ได้ แค่เธอให้อาหารฉัน กลับไปแล้วฉันจะให้เงินเธอเยอะๆ ฉันยังสามารถเลื่อนตำแหน่งให้เธอได้"

พลอยชมพูกัดฟันมองฉัน ฉันรู้ว่าตอนนี้เธออยากกัดฉันให้ตาย แต่ฉันอยากให้เธอกัดของฉันมากกว่า แน่นอน ต้องไม่แรงเกินไป และต้องไม่ทำร้ายฉัน

"ไม่ๆๆ ฉันเอาเงินไปทำไม เราไม่รู้ว่าจะกลับไปได้เมื่อไหร่ หรือแม้แต่จะกลับไปได้หรือเปล่า เงินหรือการเลื่อนตำแหน่ง ไม่ใช่สิ่งที่ฉันต้องการ" ฉันอุ้มปลากะรังไปที่ชายหาด วางหอกปลาไว้ในตำแหน่งที่เหมาะสม แล้ววางปลากะรังที่ตายแล้วไว้ในที่ที่เหมาะสม

จากนั้นค่อยๆ เดินไปที่ป่าทึบ ก่อนจากไป ฉันมองพลอยชมพูอย่างมีนัยยะ สายตาของฉันเต็มไปด้วยความก้าวร้าว โดยเฉพาะการจ้องมองรูปร่างของเธอ จ้องมองหน้าอกใหญ่ของเธอ แม้จะถูกเสื้อผ้าปกคลุม หน้าอกของเธอก็ยังดูเด่นชัด รูปทรงก็สวยงามมาก

พูดจริงๆ ฉันชอบมาก

พลอยชมพูกอดแขน หุบขาแน่น เธอเข้าใจสายตาของฉัน เธอรู้ว่าฉันต้องการอะไร เธอรู้สึกอับอาย โกรธแค้น และแม้กระทั่งเสียใจที่ช่วยชีวิตฉัน

แต่เสียงคำรามของสัตว์ป่าในป่าทึบทำให้เธอตื่นตัวอย่างรวดเร็ว การช่วยฉันอาจจะผิด แต่การไม่ช่วยนั้นผิดมากกว่า เพราะเธอรู้ว่าด้วยตัวเธอเพียงลำพัง เธอไม่สามารถอยู่รอดบนเกาะนี้ได้

เธอจ้องมองปลาบนชายหาดด้วยความขัดแย้งในใจ ดวงตาเต็มไปด้วยความโลภและความปรารถนา มองดูหลังของฉัน เธออยากขโมยปลาของฉัน แต่เธอก็นึกถึงคำที่ฉันพูด

ใช่ บางทีอาจจะกลับไม่ได้ บางทีการกลับไปอาจจะใช้เวลานาน

เวลานานขนาดนั้น ปลาหนึ่งตัวแก้ปัญหาไม่ได้

ช่างเถอะ ถ้าเขาต้องการจริงๆ ให้เขาไปแล้วจะเป็นไง ขอแค่รอดชีวิต พลอยชมพูพยายามโน้มน้าวตัวเอง แต่เมื่อความคิดนี้เกิดขึ้น เธอกลับรู้สึกไม่ยอมรับมาก

เธอไม่ยอมยอมแพ้ฉัน จากนั้นก็หันไปมองหอกปลาของฉัน

พลอยชมพูหยิบหอกปลาขึ้นมา เธอจะพยายามหาอาหารเอง หากสำเร็จ เธอก็ไม่ต้องถูกฉันควบคุม

หนึ่งครั้ง สองครั้ง สามครั้ง

จนกระทั่งฉันอุ้มกิ่งไม้แห้งกลับมาที่ชายหาด พลอยชมพูยังคงพยายามอย่างมุ่งมั่น ตอนนี้ใกล้ค่ำแล้ว ท้องฟ้าเริ่มมืด พลอยชมพูถอดเสื้อผ้าส่วนเกินออก

สวมแค่กางเกงในบางๆ แคบๆ ต่อสู้อยู่ที่ชายทะเล แต่ตอนนี้น้ำขึ้นแล้ว น้ำตื้นเดิมกลายเป็นน้ำลึก แสงก็ไม่ดี

เธอจับปลาไม่ได้แน่ๆ

แต่หลังของเธอยังคงสวยงาม ก้นใหญ่โค้งมาก ดูแล้วอยากบีบคลึงอย่างแรง หรือตบอย่างแรง

หากเข้าไปจากด้านหลังของเธอ แล้วกระแทกอย่างแรง เสียงกระแทกก้นนั้นต้องไพเราะมาก

ฉันวางกิ่งไม้แห้งที่เก็บมาลง ค่อยๆ เดินไปด้านหลังเธอ จากนั้นกอดเธอเบาๆ ร่างกายอวบอิ่มนุ่มนวลของเธอ พร้อมกับกลิ่นหอมเฉพาะของผู้หญิง หายใจเข้าไปในจมูกของฉัน

ในทันใด ของฉันแข็งเหมือนเหล็กอีกครั้ง

"ยอมแพ้เถอะ เธอจับปลาไม่ได้หรอก เธอไม่มีความสามารถแบบนั้น เธอเห็นแค่ผลงานของฉัน แต่ไม่เคยคิดว่าฉันได้พยายามอย่างหนักแค่ไหนเบื้องหลัง"

"อืออื เธอเลวจริงๆ ฉันทำได้แน่ๆ ฉันจะไม่ยอมให้เธอกลั่นแกล้ง ฉันช่วยชีวิตเธอ ยังยินดีแบ่งปันอาหารให้เธอ ทำไมเธอถึงทำกับฉันแบบนี้ได้" พลอยชมพูรู้สึกถึงความอบอุ่นที่ถูกร่างกายชายหนุ่มโอบกอด ชั่วขณะหนึ่งเธออยากยอมแพ้จริงๆ แค่อ่อนแอพิงร่างกายชายคนนี้ ใช้ร่างกายของตัวเองเอาใจเขา แล้วได้อาหารมา รอจนกว่าทีมกู้ภัยจะมาถึง ก็เป็นทางเลือกที่ไม่เลว

ทำไมต้องโหดร้ายกับตัวเองขนาดนี้

พลอยชมพูถามตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่า แต่เธอไม่ยอมรับจริงๆ

เธอรู้สึกได้ถึงความแข็งของชายหนุ่ม ที่กำลังพยายามบุกรุกเข้าไปในจุดอันงดงามระหว่างขาของเธอผ่านกางเกงใน

เธอรู้ว่าตัวเองแค่ก้มตัวลง แยกขา ถอดกางเกงในของตัวเองออก รับการบุกรุกจากชายคนนี้ด้านหลังอย่างเต็มใจ เธอก็จะสามารถใช้ชีวิตที่ไม่เลวบนเกาะร้าง อย่างน้อยก็จะได้กินอิ่ม

เธอตื่นเต้นจริงๆ แต่ส่วนใหญ่กลับรู้สึกขยะแขยง

แม้จะถูกบังคับ เธอยังสามารถหาเหตุผลให้ตัวเอง แต่การยอมจำนนเอง เธอทำไม่ได้

เธอหยิ่งยโส อายุน้อยๆ ก็เป็นผู้จัดการแผนกสำคัญของบริษัทแล้ว เธอมีเงินทุนที่จะหยิ่งยโส เธอไม่อยากให้ร่างกายของตัวเอง ถูกพนักงานใต้บังคับบัญชาที่เธอดูถูกมาตลอดกลั่นแกล้งตามใจชอบ

"ไม่ได้ อย่าทำแบบนี้ ฉันไม่ยินยอม" พลอยชมพูดิ้นรนหลุดพ้นจากอ้อมกอดของฉัน เธอหันมา จ้องฉันอย่างจริงจัง ดวงตาเต็มไปด้วยความไม่ยอมรับและความโกรธแค้น

"ได้ เธอคิดดูดีๆ นะ" ฉันถอยหลังหนึ่งก้าวด้วยความเสียดาย เมื่อกี้ที่ดันก้นพลอยชมพู รู้สึกดีจริงๆ

แต่ฉันไม่อยากบังคับเธอให้ทำเรื่องแบบนั้น ฉันไม่คิดว่าจำเป็นขนาดนั้น

ฉันรู้ชัดเจนว่าตอนนี้พลอยชมพูแข็งแกร่งแค่ภายนอก แต่ข้างในจริงๆ แล้วอ่อนแอมาก เมื่อเธอได้ลิ้มรสความหิวโหยอย่างแท้จริง เผชิญกับอันตรายจริงๆ เธอจะยอมแพ้

การดูพลอยชมพูที่เคยสูงส่งในบริษัท ค่อยๆ เดินไปสู่การยอมจำนน ทำให้ฉันรู้สึกเพลิดเพลินมากกว่าความสุขทางกาย

ตอนนี้ฉันเหมือนนายพรานที่เป็นผู้ใหญ่และมั่นใจ รอให้เหยื่อเข้ามาหา รอให้เหยื่อเดินเข้าไปในกับดักที่ฉันวางไว้เอง

ฉันระงับความปรารถนาทางกายของตัวเอง มองหน้าอกใหญ่ที่ขึ้นลงไม่หยุดของพลอยชมพูด้วยความอาลัย ยิ้มแล้วเดินกลับไปที่ชายหาด

จากนั้นหยิบไฟแช็กออกมา จุดกิ่งไม้แห้ง ในคืนที่หนาวเย็นนี้ เปลวไฟที่ลุกโชนให้ความอบอุ่นเพียงพอ

ไฟแช็กเป็นของที่ฉันพกติดตัวมา เดิมทียังมีบุหรี่หนึ่งซอง แต่ตอนนี้หายไปแล้ว โชคดีที่ไฟแช็กยังอยู่

แต่แม้จะไม่มีสมบัติชิ้นนี้ ฉันยังมีวิธีอื่นในการจุดไฟ เช่น การขุดไม้เพื่อจุดไฟ ก็เป็นวิธีที่ไม่เลว

นี่คือความรู้ที่ฉันเรียนรู้จากการดูวิดีโอเอาตัวรอดในป่า

ตอนนี้ฉันขอบคุณตัวเองในอดีตอย่างไม่มีที่สิ้นสุด ขอบคุณที่ฉันเคยหลงใหลในการเอาตัวรอดในป่าอย่างบ้าคลั่ง

ความรู้คือความมั่งคั่งที่ยิ่งใหญ่ที่สุด