บทที่ 5 คุณธนภัทรกับนายหญิง ช่างเป็นคู่ที่สวรรค์สร้างมาจริงๆ
อัญชิสาชะงักไปทันที
หรือว่าเป็นเพราะเขาไม่ได้รับโทรศัพท์ คุณธนภัทรเลยโกรธ?
เธอรีบวิ่งออกไปที่ระเบียงด้านนอกของหอพัก ปิดประตูให้เรียบร้อย
แล้วรีบโทรกลับหาธีระวัชทันที เสียงของเธอสั่นเครือเหมือนจะร้องไห้ "ขอโทษค่ะ ฉันไม่ได้ยินเสียงเรียกเข้า..."
"ไม่เป็นไรครับ อัญชิสาเห็นข้อความหรือยังครับ"
"เห็นแล้วค่ะ คือว่า เป็นเพราะฉัน..."
"ไม่ใช่ครับ คืนนี้นายหญิงจะไปด้วย"
คำพูดของธีระวัชทำให้อัญชิสาหมดหวังโดยสิ้นเชิง "เหรอคะ อย่างนั้นเหรอคะ... ไปกับนายหญิงก็ดีแล้วค่ะ จริงๆ แล้วเดี๋ยวฉันก็มีกิจกรรมชมรมเหมือนกัน..."
"ครับ"
โทรศัพท์ถูกวางสาย อัญชิสามองตัวเองที่ดูโดดเดี่ยวในกระจกที่ติดผนัง
จริงๆ แล้วเธอไม่มีกิจกรรมชมรมอะไรทั้งนั้น แค่เป็นเพราะทิฐิ ไม่อยากให้ตัวเองดูน่าสมเพช
เพื่อที่จะได้แสดงความสามารถในงานเลี้ยงนานาชาติครั้งนี้ เธอถึงกับฝึกฝนภาษาต่างประเทศมาเป็นเวลานาน ท่องจำคำศัพท์ทางการเงินที่ออกเสียงยากและคำศัพท์เกี่ยวกับไวน์จนขึ้นใจ
แต่ครั้งนี้ ธนภัทรกลับเปลี่ยนคู่ควงกะทันหัน
ในความทรงจำของเธอ ธนภัทรมักจะหลีกเลี่ยงพิมพ์ลดาเสมอ ไม่เคยพาพิมพ์ลดาไปร่วมงานเลี้ยงด้วยตัวเองเลย
ต้องมีเรื่องอะไรเกิดขึ้นแน่ๆ...
อัญชิสาเม้มปากอย่างน้อยใจ เธอเตรียมตัวมานานขนาดนี้ จะไม่ยอมแพ้ง่ายๆ แบบนี้เด็ดขาด
ตอนเย็น น้ำฝนช่วยพิมพ์ลดาสวมสร้อยคอไพลินเป็นชิ้นสุดท้าย เธอมองพิมพ์ลดาที่แต่งตัวเสร็จแล้ว อดไม่ได้ที่จะชมไม่หยุดปาก "พี่พิมพ์ สวยเกินไปแล้ว! พี่คือเงือกสาวในตำนานใช่ไหมคะ!"
พิมพ์ลดาถูกเธอทำให้หัวเราะ "งั้นเธอก็เป็นสาวใช้ของเงือกสาวสิ"
ทั้งสองคนหัวเราะคิกคักกันสักพัก พิมพ์ลดาก็ลงไปข้างล่าง
ธนภัทรกำลังนั่งดูตลาดหุ้นอยู่บนโซฟา พอได้ยินเสียงก็หันไปมองพิมพ์ลดา
ชุดเดรสหางปลาสีน้ำเงินทะเลที่พิมพ์ลดาสวมใส่อยู่ คือชุดที่เขาสั่งให้น้ำฝนเอาขึ้นไปให้
ตัวชุดเดรสหางปลารัดรูปพอดีกับส่วนโค้งเว้าอันงดงามของเธอ ขยับไหวไปตามการเคลื่อนไหวของขา ดูเซ็กซี่และสง่างาม
ผมยาวของเธอถูกถักเป็นเปียหางปลา มีปอยผมสองสามเส้นตกลงมาข้างแก้มอย่างเป็นธรรมชาติ
เมื่อมองพิมพ์ลดาที่เดินเข้ามาอย่างสง่างาม หัวใจของธนภัทรก็เต้นผิดจังหวะไปหนึ่งครั้ง
ต่างจากพิมพ์ลดาในชุดราตรีสีทองที่ดูเปล่งประกายก่อนหน้านี้ พิมพ์ลดาในชุดสีน้ำเงินมีความงามที่น่าทึ่งราวกับความฝัน ชวนให้นึกถึงทะเลลึก
ลูกกระเดือกของเขาขยับขึ้นลง แล้วเบือนสายตาไปทางอื่นอย่างเฉยเมย "ไปกันเถอะ"
พิมพ์ลดาตอบ "อืม" อย่างไม่ใส่ใจ แล้วเดินตามเขาขึ้นรถไป
เมื่อเห็นพิมพ์ลดาในชุดนี้ ธีระวัชก็เบิกตากว้าง มองเธออยู่ครู่หนึ่ง
"มองอะไร" ธนภัทรขมวดคิ้ว น้ำเสียงแข็งกระด้าง "ยังไม่รีบขับรถอีก"
"ขอโทษครับ นายหญิงสวยมากจริงๆ สวยกว่าคุณอัญ..."
พูดไปได้ครึ่งประโยค ธีระวัชก็สังเกตเห็นสายตาที่เย็นชาและดุร้ายของธนภัทร เขารีบหุบปากแล้วสตาร์ทรถทันที
พิมพ์ลดาไม่สนใจพวกเขา แค่มองออกไปนอกหน้าต่างรถอย่างเงียบๆ
รถจอดแล้ว
ธนภัทรควงแขนพิมพ์ลดาเดินเข้าไปในห้องจัดเลี้ยง
พิมพ์ลดาขมวดคิ้วเล็กน้อย เหลือบมองข้อศอกของทั้งสองคนที่สัมผัสกัน แต่ไม่ได้พูดอะไร
"สวัสดีครับคุณธนภัทร นี่คือนายหญิงใช่ไหมครับ"
ชายในชุดทักซิโด้สีดำเดินเข้ามาหาพวกเขา
เขามองไปที่พิมพ์ลดาแล้วพูดเย้าแหย่ "นายหญิงสวยราวกับนางฟ้าจริงๆ ไม่แปลกใจเลยที่ไม่ค่อยเห็นคุณธนภัทรพานายหญิงออกมาด้วย ที่แท้ก็ซ่อนคนสวยไว้นี่เอง"
ธนภัทรยิ้มแบบไม่จริงใจ "คุณอาฟัลดี้ชมเกินไปแล้วครับ"
พิมพ์ลดามีความทรงจำเกี่ยวกับคนคนนี้อยู่บ้าง เขาคือผู้เชี่ยวชาญในวงการการลงทุน คุณอาฟัลดี้ ธนภัทรมีการติดต่อทางธุรกิจกับเขาอยู่ไม่น้อย
ต้องยอมรับว่าธนภัทรเป็นผู้มีความสามารถในวงการธุรกิจอย่างแท้จริง งานแลกเปลี่ยนธุรกิจระดับนานาชาติระดับสูงแบบนี้ ขาดเขาไปไม่ได้แน่นอน
แขกที่มารวมตัวกันในห้องโถงล้วนเป็นผู้มีอำนาจและอิทธิพล ทั้งนักการเงินรายใหญ่ เจ้าพ่อวงการไวน์ และยักษ์ใหญ่ในวงการเหมืองแร่ ต่างนั่งพูดคุยหัวเราะกันอย่างสนุกสนาน
จำได้ว่าชาติที่แล้ว เพื่อเอาใจธนภัทร พิมพ์ลดาเรียนรู้ความรู้ที่เกี่ยวข้องกับการเงินจนหมด แต่ธนภัทรก็ยังไม่เคยชายตามองเธอเลย
ตอนนี้ ความรู้เหล่านี้ก็มีประโยชน์แล้ว
พิมพ์ลดาพูดกับคุณอาฟัลดี้ด้วยน้ำเสียงสงบ "สวัสดีค่ะ ฉันคือพิมพ์ลดา ภรรยาของคุณธนภัทรค่ะ"
ทันใดนั้นก็มีเสียงแตกดังแหลมมาจากไม่ไกล เห็นเพียงตู้ปลาสวยงามใบหนึ่งแตกกระจายอยู่บนพื้น ปลาทองข้างในก็กระโดดออกมา
ชายชราในชุดกันน้ำสีเหลืองอ่อนกำลังนั่งยองๆ ตักปลาทองอยู่บนพื้น ผู้จัดการงานเลี้ยงเห็นเข้าก็รีบวิ่งเข้ามา ชี้หน้าด่าชายชรา
"ตาแก่เกะกะนี่ ดูสิว่าทำอะไรลงไป!"
"นี่มันปลาทองที่คุณประเสริฐซื้อมาแพงนะ ถ้ามันตายไปจะชดใช้ยังไง!"
พิมพ์ลดาหยิบแก้วน้ำทรงปริซึมขนาดใหญ่ที่ใส่น้ำมาจากพนักงานเสิร์ฟ แล้วเดินไปหาชายชรา
"คุณตาคะ เอาปลาทองใส่ในนี้เถอะค่ะ"
ชายชราได้ยินดังนั้น ก็ค่อยๆ ใส่ปลาทองในมือลงไปในแก้วอย่างเงียบๆ
พอปลาทองลงน้ำ ก็เริ่มว่ายไปมาอย่างคล่องแคล่ว
พิมพ์ลดาสังเกตเห็นว่าปลาทองนี้เป็นปลาทองรันชูชั้นดี สามตัวรวมกันน่าจะประมาณหกแสนบาท คนธรรมดาคงจ่ายไม่ไหวแน่
"ขอโทษจริงๆ ครับนายหญิง ที่ทำให้ตกใจ ตาแก่นี่เกะกะจริงๆ เดี๋ยวผมจะเชิญเขาออกไปเดี๋ยวนี้"
เมื่อเห็นปลาทองว่ายน้ำอย่างมีชีวิตชีวา ผู้จัดการก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก เขาพูดจบก็โบกมือให้พนักงานเสิร์ฟมาเก็บเศษแก้วให้เรียบร้อย
"ตู้ปลาแตกแล้ว จะให้ปลาทองพวกนี้อยู่ในแก้วน้ำตลอดไปก็ไม่ได้" พิมพ์ลดาพูดเบาๆ "คุณตาคะ รบกวนคุณตาไปเอาตู้ปลาใบใหม่มาหน่อยนะคะ"
เมื่อเห็นพิมพ์ลดาช่วยแก้ต่างให้ชายชรา ผู้จัดการก็ไม่กล้าพูดอะไรอีก ปล่อยให้ชายชราไป
คุณอาฟัลดี้ที่อยู่ข้างๆ พูดกับธนภัทรว่า "นายหญิงทั้งสวยทั้งใจดีจริงๆ วันนี้ถือว่าได้เห็นความสง่างามของนายหญิงแล้ว งั้นผมขอตัวไปก่อนนะครับ เดี๋ยวเจอกัน"
ธนภัทรพยักหน้า สายตาที่มองพิมพ์ลดาลึกซึ้งขึ้นเล็กน้อย
ทางด้านนี้ อัญชิสาสวมชุดราตรีสีน้ำเงินปรากฏตัวอยู่นอกห้องจัดเลี้ยง
เธอสูดหายใจเข้าลึกๆ เดินไปที่หน้าประตูห้องจัดเลี้ยง กำลังจะก้าวเข้าไป แต่ก็ถูกพนักงานรักษาความปลอดภัยขวางไว้
พนักงานรักษาความปลอดภัยเป็นคนซื่อๆ ปกติไม่ค่อยดูข่าว นอกจากบุคคลสำคัญไม่กี่คนแล้ว คนอื่นๆ เขาก็ไม่ค่อยรู้จัก
เมื่อเห็นว่าเธอเป็นคนแปลกหน้า และไม่มีผู้ชายมาด้วย เขาก็ทำตามหน้าที่ "คุณผู้หญิงครับ กรุณาแสดงบัตรเชิญด้วยครับ"
อัญชิสาชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วก็เข้าใจได้ทันที งานที่เป็นทางการแบบนี้ มีข้อจำกัดเป็นเรื่องปกติ
แต่ว่า ธนภัทรไม่อยู่ แล้วเธอจะไปหาบัตรเชิญจากใครได้ล่ะ?
เธอร้อนใจจนหน้าแดงก่ำ พูดอย่างร้อนรน "ฉัน...ฉันมาหาคุณธนภัทรค่ะ..."
พนักงานรักษาความปลอดภัยทำหน้าจนใจ "คุณผู้หญิงครับ ไม่ว่าคุณจะมาหาใคร ถ้าไม่มีบัตรเชิญ ผมปล่อยให้ใครเข้าไปมั่วซั่วไม่ได้ครับ"
"เชิญกลับไปเถอะครับ"
อัญชิสาส่ายหน้า กัดริมฝีปากแน่น ขอบตาแดงก่ำ ดูน่าสงสารราวกับดอกสาลี่ต้องฝน
"นี่อัญชิสาไม่ใช่เหรอ" เสียงผู้หญิงดังขึ้นจากด้านหลัง
อัญชิสากะพริบตา พยักหน้าให้เธออย่างเขินอายแทนการทักทาย เธอเหมือนจะเคยเห็นผู้หญิงคนนี้บ่อยๆ แต่ไม่รู้จัก
ผู้หญิงคนนั้นเห็นปฏิกิริยาของเธอ ก็หัวเราะเบาๆ
"เธอเป็นนักศึกษาภาควิชาการเงินที่คุณธนภัทรปั้นมากับมือ เก่งมากเลยนะ ปกติจะพาไปด้วยตลอด ปล่อยเธอเข้าไปเถอะ" ผู้หญิงคนนั้นพูดกับพนักงานรักษาความปลอดภัย
พนักงานรักษาความปลอดภัยขมวดคิ้ว เขาเพิ่งเห็นคุณธนภัทรพานายหญิงเข้าไปเมื่อกี้นี้เอง
แต่ว่า คุณนายทัศนีย์พูดเองแล้ว เขาไม่ปล่อยคนเข้าไปก็ไม่ดี
ในที่สุด พนักงานรักษาความปลอดภัยก็พยักหน้า "ก็ได้ครับ เข้าไปได้"
อัญชิสาดีใจจนรีบขอบคุณผู้หญิงคนนั้น แล้วรีบเข้าไปในห้องจัดเลี้ยง แต่ไม่คิดว่าจะชนเข้ากับชายชราที่ถือตู้ปลาอยู่ด้านข้าง
ชายชราถูกเธอชนเข้าอย่างจัง มือก็ไม่มั่นคง น้ำหกออกมาส่วนใหญ่ บางส่วนกระเด็นใส่เธอ ทำให้กระโปรงของเธอเปียก
อัญชิสาเองก็ร้อนใจอยู่แล้ว คราวนี้ในที่สุดก็เจอที่ระบายอารมณ์ "แก่จนตาบอดแล้วหรือไง!"
