บทที่ 37 เป็นเช่นที่เจ้าได้ยิน
มู่หรงเจวี๋ยประเมินเวลาว่าทั้งสองคุยกันได้ประมาณหนึ่งแล้วจึงเข้าไปเชิญฮ่องเต้ที่สวมชุดขันทีดื่มสุรากับแกล้ม ทว่าเหลียนเจียอวิ๋นกลับโบกมือไปมา
“เป็นเราที่เสียมารยาทแล้ว เอาไว้วันหน้าเถิด วันนี้เราหลบคนในวังออกมา หากหายไปนานกว่านี้เสด็จอาคงได้ส่งองครักษ์เสื้อแพรตามหาเราแล้ว”
“เช่นนั้นข้าจะให้พ่อบ้านไป...
เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ
บท
1. บทที่ 1 บทนำ
2. บทที่ 2 หกปีต่อมา
3. บทที่ 3 เสอเจิ้งหานอ๋อง
4. บทที่ 4 องครักษ์หย่งเล่อ
5. บทที่ 5 บุรุษแปลกหน้า 1
6. บทที่ 6 บุรุษแปลกหน้า 2
7. บทที่ 7 ไม่ปิดบัง
8. บทที่ 8 มู่หรงเจวี๋ย
9. บทที่ 9 เข้าวังหลวง
10. บทที่ 10 พบกัน (อีกครั้ง)
11. บทที่ 11 กี่ครั้งกันแล้วนะ
12. บทที่ 12 สอบถาม
13. บทที่ 13 ฝันร้าย
14. บทที่ 14 พิษกำเริบ
15. บทที่ 15 กำเริบ 
16. บทที่ 16 ปัญหาอยู่ที่ใด
17. บทที่ 17 หมั้นหมายชั่วคราว
18. บทที่ 18 ย้ายเข้าจวน
19. บทที่ 19 ข้าน่ะรึ กลั่นแกล้งเขา
20. บทที่ 20 ชี้นิ้วสั่ง
21. บทที่ 21 ถอดเสื้อ
22. บทที่ 22 ลำบากใจ
23. บทที่ 23 มีอันใดน่าเป็นห่วง
24. บทที่ 24 อย่ามองนะ
25. บทที่ 25 เจ้าเป็นห่วงข้า
26. บทที่ 26 กลางดึก
27. บทที่ 27 เข้าใจแล้ว
28. บทที่ 28 งานชุมนุม
29. บทที่ 29 ที่ๆ แสงจันทร์สาดส่อง
30. บทที่ 30 หมาป่า 1
31. บทที่ 31 ปกป้อง
32. บทที่ 32 นั่น..เรียกจูบได้อย่างไร
33. บทที่ 33 พิชิตใจหญิงงาม
34. บทที่ 34 ใจที่ร้อนรุ่ม
35. บทที่ 35 จู่โจม (หัวใจ)
36. บทที่ 36 ซ่อนสิ่งใด?
37. บทที่ 37 เป็นเช่นที่เจ้าได้ยิน
38. บทที่ 38 ความจริง
39. บทที่ 39 จะรังแกข้าเช่นนี้ไม่ได้นะ
ย่อ
ขยาย
