บทที่ 106

โอไรออน

อากาศเย็นยามค่ำคืนปะทะใบหน้าทันทีที่ผมก้าวออกจากร้านกาแฟ และเป็นครั้งแรกในรอบหลายชั่วโมงที่ผมรู้สึกเหมือนได้หายใจจริงๆ ในหัวผมยังคงสับสนวุ่นวายกับสิ่งที่เพิ่งตระหนัก แต่ภายใต้ความตกตะลึงนั้นกลับมีความรู้สึกอื่นแทรกอยู่...ความอบอุ่นที่แผ่ซ่านในอกซึ่งผมแทบไม่กล้ายอมรับ

เอเวอลีน ภรรยาของผม ผู...