บทที่ 111

เอเวลีน

ฉันสาดน้ำเย็นใส่หน้า กำขอบอ่างหินอ่อนจนข้อนิ้วขาวซีด ความร้อนรุ่มจากฝันบ้าๆ นั่นยังคงพลุ่งพล่านอยู่ในสายเลือด แต่ฉันบังคับตัวเองให้จดจ่ออยู่กับความโกรธแทน

“ตั้งสติหน่อยสิ” ฉันพึมพำ ตบแก้มตัวเองแรงกว่าที่ควร “วันนี้แกต้องได้คำตอบ จะไม่มีการเล่นเกม ไม่มีความสับสนอีกต่อไป ไปหาคำตอบให้ได้ว่าเม...