บทที่ 113

เอเวลีน

ทันทีที่คุณย่าเอเลนอร์กับฉันก้าวเข้าไปในห้องนั่งเล่น ริชาร์ดกับโมนิกาก็โผเข้าใส่ท่านอย่างแรงจนท่านแทบจะเสียหลัก ฉันรีบประคองท่านไว้พลางส่งสายตาเชือดเฉือนไปให้พวกเขาทั้งคู่

“คุณแม่ครับ!” ริชาร์ดคร่ำครวญ น้ำเสียงแตกพร่าราวกับเจ็บปวดรวดร้าวจริงๆ “ในที่สุดผมก็พาลูกเนรคุณคนนี้กลับมารับผิดชอบสิ่...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ