บทที่ 163

เอเวอลีน

ฉันพินิจมองวิเวียนอีกครั้งอย่างละเอียดถี่ถ้วน ความเปราะบางที่ฉายชัดในแววตาของเธอไม่อาจปฏิเสธได้เลย รอยยิ้มฝืนๆ ของเธอพังทลายลงโดยสิ้นเชิง กลายเป็นสีหน้าที่ดูเหมือนความพินาศย่อยยับที่แทบจะควบคุมไว้ไม่อยู่ ทำให้ฉันรู้สึกเห็นใจขึ้นมาอย่างไม่คาดคิด

“รู้อะไรไหมคะ” ฉันพูดพลางตัดสินใจในชั่วพริบต...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ