บทที่ 201

เอเวลีน

โลกกลับคืนสู่ฉันเป็นเสี่ยงๆ—ภาพเลือนราง เสียงอู้อี้ ความรู้สึกเหมือนล่องลอยอยู่ระหว่างสติสัมปชัญญะกับห้วงลึกบางอย่าง เปลือกตาของฉันหนักอึ้งจนเหลือเชื่อขณะที่พยายามจะลืมตาขึ้น แต่แล้วความมืดมิดก็ค่อยๆ จางหายไป กลายเป็นแสงนวลจากโคมไฟ

สิ่งแรกที่ฉันเห็นคือใบหน้าที่ลอยอยู่เหนือฉัน ซึ่งฉายแววกัง...