บทที่ 202

ความมืดมิดสนิทอึดอัดจนหายใจไม่ออกในแบบที่ฉันไม่เคยประสบมาก่อน ฉันสูญเสียการรับรู้เรื่องเวลาไปโดยสิ้นเชิงในสถานที่เฮงซวยนี่...อาจจะผ่านไปหลายชั่วโมง หรืออาจจะหลายวันแล้ว ข้อมือของฉันแสบร้อนตรงที่เชือกหยาบๆ บาดผิวจนเป็นแผล แขนปวดร้าวจากการถูกแขวนลอยเหนือศีรษะ ตรึงไว้กับคานไม้หนาที่พาดผ่านใจกลางห้องที่...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ