บทที่ 207

วิเวียน

ในวาระสุดท้ายนี้ ฉันทำใจยอมรับชะตากรรมของตัวเองได้แล้ว ความเป็นไปได้ที่เลวร้ายที่สุดไม่ได้ดูเป็นนามธรรมอีกต่อไป—มันรู้สึกเหมือนเป็นสิ่งที่ไม่อาจหลีกเลี่ยงได้ จนเกือบจะรู้สึกสบายใจในความแน่นอนนั้น จิตใจของฉันล่องลอยไปตามเศษเสี้ยวแห่งการดำรงอยู่ยี่สิบกว่าปี รวบรวมความทรงจำราวกับเป็นสมบัติล้ำค...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ