บทที่ 257

โอไรออน

ข้าไม่รู้ว่านานแค่ไหนแล้วที่ถูกมัดติดอยู่กับเก้าอี้ตัวนี้ เวลาได้กลายเป็นสิ่งไร้ความหมายในโกดังที่น่าอึดอัดแห่งนี้ วัดได้เพียงระลอกความเจ็บปวดที่แผ่ซ่านออกมาจากบาดแผลบนหน้าอกของข้า รสคาวเลือดคล้ายโลหะยังคงติดอยู่ในปาก เป็นเครื่องเตือนใจอันขมขื่นว่าโลกทั้งใบของข้าได้แหลกสลายไปโดยสิ้นเชิงเพีย...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ