บทที่ 10 ตอนที่ 10
ตลอดทางที่ขับรถกลับไปคอนโดเพื่อน เขาคุยกับเธอตลอดเลยมีหัวเราะหลายครั้งแล้วก็คิดไกลหลายครั้งด้วยเช่นกัน จนมาถึงที่คอนโดเพื่อนทุกอย่างถึงกลับไปเหมือนเดิม
คล้ายว่าเราไม่ได้พูดคุยหรือหัวเราะมาด้วยกัน
แย่จังเลยนะที่รู้สึกมากเกินไปขนาดนี้!
ที่ผ่านมาเขาไม่เคยเล่าให้เพื่อนฟังว่ากำลังคุยกับไอติมอยู่ทุกวัน แล้วยังหาทางจีบเธออย่างแนบเนียนที่สุด และถ้าให้เดาเธอเองก็คงไม่ได้เล่าให้เพื่อนฟังเหมือนกันว่าเขาคือครูสอนเล่นกีต้าร์ในช่วงระยะสองเดือนที่ผ่านมา
เรื่องของเราก็คงมีแค่เราที่รู้สินะ!
แต่รักหมดหัวใจไปแล้วควรจะทำยังไงต่อจากนี้ดี!? เคยมีคนบอกไหมว่าการฆ่าคนมันไม่จำเป็นต้องใช้ความรุนแรงอะไรเลยแค่โทรหาทุกวัน ไลน์หาทุกคืน ถามไถ่สารทุกข์สุขดิบแล้วยังเป็นห่วงประหนึ่งว่าเป็นเมีย ไอ้คนที่มันคิดก็คิดไปเลยสิ แล้วอยู่ดีๆก็หายไปดื้อๆซะอย่างนั้น
คิดถึงมากได้ยินไหมไอติมของเสี่ย
หายไปไหนของหนูนะ!
เขาสอนไอติมเล่นกีต้าร์จนเธอพอจะเล่นเป็นถึงจะใช้เวลานานหน่อยก็เถอะ เรามีเวลาแค่สองเดือนกว่าเองเพราะต่างคนต่างไม่มีเวลาว่างเลย ในตอนนี้คนอื่นคิดว่าเธอเป็นแฟนเขาแต่ความจริงคือมันไม่ใช่เลย
“แฟนไม่มาเหรอเสี่ย?”
“แฟนพ่องมึงดิ! แค่คนรู้จักเฉยๆ” ก็ได้แค่บอกคนอื่นแบบเนี่ยตลอดทุกครั้งที่ถูกถาม
“เสี่ยอกหักป่ะเนี่ย?”
“อย่าเสือก! แล้วถ้าใครโทรมาบอกกูไม่ว่าง” ตอนนี้มันหงุดหงิดไม่อยากคุยกับใครทั้งนั้นแหละ
หลังจากคืนนั้นไอติมก็หายเงียบไปไหนตั้งสองวัน แล้วนี่คอนโดเธอเขาก็ไม่รู้ว่าอยู่ไหนเพราะไม่เคยไปส่งสักครั้งเลย สุดท้ายเขาหาทางออกเรื่องหัวใจไม่ได้คงต้องขับรถกลับบ้านแทนเพราะถ้าอยู่ที่นี่เดี๋ยวจะโมโหจนพาลใส่ลูกน้องอีก คือพวกมันไม่ผิดอะไรแต่เขาอารมณ์ไม่ดีใครทำอะไรก็ผิดหมดแหละ!
“เสี่ยฮายครับคุณเอมมาหา”
“มาทำไมวะ?” เขาก็บอกแล้วว่าคืนนี้ไม่ไปเที่ยวมันจะหาพระแสงอะไรอีก…รำคาญนะเว้ย!
“คุณเอมรอด้านนอกครับเสี่ย”
“เออ! ไปบอกมันเข้ามาเลย” มันก็เพื่อนสนิทอะเนอะจะไล่กลับไปก็กระไรอยู่นะ แต่ถ้ามันชวนเที่ยวคืนนี้อีกคงจะด่าให้ลืมทางกลับบ้านเพราะบอกแล้วว่าไม่ไปไหนทั้งนั้น
อารมณ์ตอนนี้อยากไปหาไอติมคนเดียว
เขาคิดถึงคนที่คอยพูดจาหวาน ชอบหยอด ชอบเต๊าะจนหลงเคลิ้มไปกับคารมของเด็กเมื่อวานซ์นจนใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัวแต่อยู่กับเธอแทน ไอติมไปไหนทำไมถึงเงียบแบบนี้ เขาไลน์ไปหาเธอก็ไม่ตอบอะไรเลยสักนิดเดียว แม้แต่อ่านก็ไม่เลย แล้วนี่โทรไปแทนที่จะรับสายกลับตัดทิ้งซะงั้นมันไม่มีเหตุผลเลยนะ
เขาแม่งโทรหาเธอทุกวันแล้งคุยกันไปมาสองเดือนกว่าแล้ว ถ้าหากเธอไม่ว่างรับจะโทรกลับเองตลอด
นี่แม่งไม่ใช่นิสัยไอติมเลย
เธอหายไปเหมือนว่าไม่เคยมีเขาอยู่ในชีวิต…ใจร้าย!!
“ไงมึงเป็นเหี้ยไรวะ?” เอมเดินเข้ามาในห้องทำงานเพื่อนแต่ว่ามันเหม่อลอยเว้ย
“ไอ้เหี้ยฮาย!!” คราวนี้พูดดังขึ้นมันถึงหันมามองแล้วเบ้ปาก
“มึงมีไร? กูไม่เที่ยวนะคืนนี้ขี้เกียจ” เขาไม่มีอารมณ์จะไปไหนทั้งนั้นแหละ
“เดี๋ยวนะไอ้ฮายมึงเป็นอะไร?”
“กูมีเรื่องเครียดนิดหน่อย มึงละมีเหี้ยอะไรถึงมาหากูเนี่ย?” เขาถามอย่างเซ็งๆ คือตอนนี้กดข้อความเป็นร้อยครั้งแล้วก็ลบทิ้งเป็นร้อยครั้งเช่นกันเพราะไม่กล้าส่งข้อความหาไอติม
“กูมารับมึงไปเที่ยวไง นี่มันวันศุกร์สนุกหน่อยดิวะ!” วันนี้นี่คือปรกติจะเมาหัวราน้ำกันแล้ว แต่เพื่อนมันเป็นอะไรถึงดูเซ็งๆมึนๆแปลกไป แต่จะว่างานมีปัญหาก็ไม่น่าใช่หรอก
“เออ! ไปก็ไป!” เพื่อนมันลงทุนขับรถมารับเองเลยนะถ้าไม่ไปเดี๋ยวมันจะสงสัยกันอีก
“กูออกไปรอข้างนอกรีบตามมาละ คืนนี้ผับเดิมกูจองโต๊ะแล้ว” เอมบอกก่อนจะเดินออกไปแต่ก็แอบเหล่ตามองนิดนึง คือไอ้ฮายมันยังนิ่งอยู่เลย เห้ย! นี่เพื่อนกูเป็นอะไรวะ? เอมเดินออกมาก่อนจะเรียกเด็กในออฟฟิศมาถามเผื่อจะรู้สาเหตุแล้วหาทางช่วยได้บ้าง
“ไอ้ฮายมันเป็นอะไรรู้ไหม?” เด็กคนนี้เป็นเลขาไอ้ฮายเลยสนิทด้วยพอสมควร
“อ๋อ! เสี่ยแกน่าจะอกหักน่ะครับ”
“อกหัก!?” แล้วมันไปมีแฟนตอนไหนวะเนี่ย! ไหนเมื่อสองเดือนก่อนพึ่งจะจีบน้องไอติมไง หรือว่ามันจีบอยู่หลายคน!
“ใครแฟนมันรู้ไหม?” นาทีนี้เพื่อนสนิทอย่างเขางงมาก แล้วลูกน้องเพื่อนทำหน้าเด๋อไปอีก นี่คือมันซุ่มเงียบเหรอวะ? หรือว่ายังไงกันแน่เนี่ยกูงงหมดแล้ว!
“ไม่รู้ครับคุณเอม แต่ว่าเคยมาที่นี่ไม่ค่อนบ่อยนะ ผมจำได้ว่าโคตรสวย ผิวก็โคตรขาวแล้วก็ตัวเล็กๆน่ะครับ”
“ใครวะ?” นอกจากไอติมแล้วมันจีบใครอีกรึเปล่าวะเนี่ย แล้วที่ลูกน้องมันบอกมาคือผู้หญิงแต่ล่ะคนของเพื่อนก็ขาวสวยหมดทุกคนเลย บางคนหมวยหน่อยๆ แล้วผ่านมาสองเดือนกว่าแล้วที่เพื่อนมันไม่พาใครมาให้เห็นเลย แต่ว่ามันอกหักได้ไงวะ? แล้วใครหักอกมัน? ที่สำคัญมึงไปมีแฟนตอนไหนไอ้สัตว์!
แม่งเอ่ย! ต่อมเสือกพลุกพล่านไปหมดแล้ว
ความอยากรู้นี่ทรมานจริง!
