บทที่ 114 โจรปล้นบุปผา? 2

“ใช่ข้าเป็นเซียนมาโปรดมนุษย์ที่งดงามเช่นเจ้ามากับข้าหรือไม่น้องหญิง”

คำเรียกขานที่เปลี่ยนไปดวงตากลมโตประกายความดีใจ ริมฝีปากเผลอน้ำลายไหลออกมาอย่างลืมตัว พร้อมยื่นมือมาให้หญิงสาวผู้งดงามจับเพื่อไปยังรังของตน

“ท่านใจดีกับข้านัก หากข้าไม่ไปกับท่านข้าคงโง่เขลา”

ข้าตอบด้วยรอยยิ้มเสแสร้งแกล้งเขินอา...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ