บทที่ 17 ลอบสังหาร 1

ข้ากลับมาถึงตำหนักก็ต้องตกใจ

เมื่อมีคนมานั่งรออยู่ในห้อง สายตาคมกริบนั้นจ้องข้าไม่วางสายตา ข้าไม่คิดว่าพี่เฟยหยางจะมานั่งรออยู่ในห้องเยี่ยงนี้ และที่สำคัญกลับลบจิตตัวเองจนข้าไม่ได้สังเกต

            นี่เป็นความผิดพลาดของข้าที่ไว้ใจว่าจะไม่มีคนมาหาในช่วงเวลานี้ ตอนนี้ข้าลบปราณที่ใช้จนมองไม่เห็...