บทที่ 7 🔥🥀เมียชั่วคราว : บทที่ 6 ความโง่ของผัวเฮงซวย
บทที่ 6
เอี๊ยด! ใบหน้าของเวียงพิงค์ที่ดูตกใจกลายเป็นรอยยิ้มและในมือยังคงถือดอกลิลลี่แกว่งไปมาเธอไม่ได้สนใจคนที่เข้ามาและไม่ได้กลัวเพราะคนที่เข้ามานั้นไม่ใช่ภาคิน
"ปั้นหยาช่วยด้วย" เพื่อนสนิทของณิชาคือปั้นหยาเธอเข้ามาทันเวลาไม่อย่างนั้นเวียงพิงค์คงทำณิชาจนปางตาย
"เธอทำบ้าอะไรห๊ะ" ปั้นหยาเธอลุกขึ้นเดินตรงมาหาเวียงพิงค์ทั้งยังผลักเวียงพิงค์จนเธอแทบล้ม
"ก็แค่เอาดอกไม้มาเยี่ยมคนป่วยไม่ได้มีอะไรสักหน่อย" เวียงพิงค์ยังใช้คำพูดและหน้าตาที่ใสซื่อไม่สำนึกผิดโต้ตอบกลับคำพูดของปั้นหยา
"เธอมีสิทธิ์อะไรมาทำเพื่อนฉัน"
ปั้นหยาไม่พอใจที่เวียงพิงค์นั้นทำเพื่อนของตัวเองผื่นรอยแดงเกิดขึ้นบนตัวของณิชาทั้งตัวเกือบที่จะหายใจไม่ออก พยาบาลด้านนอกเมื่อได้ยินเสียงกระดิ่งที่ปั้นหยากดเรียกจึงรีบเข้ามาดูณิชาทั้งยังรีบเอาดอกลิลลี่นั้นออกไปจากห้อง
"ดูเป็นคนดีนี่"
"อยากตายใช่ไหม กล้ายุ่งกับเพื่อนฉันเธอคงไม่อยากมีชีวิตอยู่บนโลกใบนี้แล้วสินะ" สถานะของปั้นหยาและครอบครัวของเธอคือผู้มีอิทธิพลหนึ่งในสิบของประเทศซึ่งเวียงพิงค์ก็ไม่ได้รู้สึกกลัวในคำพูดขู่
"เธอกล้าทำฉันเหรอ? ฉันถามเธอหน่อยทำไมฉันมาอยู่ที่นี่กับเพื่อนสนิทของเธอล่ะ?" ปั้นหยาขมวดคิ้วเข้าหากันมองหน้าของเวียงพิงค์และสลับมองหน้าของณิชาที่กำลังส่ายหน้าไปมา
"เธอใส่หน้าทำไมณิชา ไม่อยากให้พูดเหรอหรือว่าเพื่อนสนิทของเธอยังไม่รู้" เวียงพิงค์ยิ่งกว่าสุนัขจิ้งจอกเจ้าเล่ห์เมื่อเห็นปั้นหยาเป็นเพื่อนสนิทของณิชา เธอจึงต้องการจัดการให้เพื่อนแตกคนกัน
"คืออะไร"
"เธอเป็นคู่หมั้นของพี่ภาคิน เธอไม่รู้หรอกว่าพี่ภาคินแต่งงานแล้ว"
ปั้นหยาเธอแอบชอบภาคินและอยากหมั้นกับเขาแต่เธอไม่รู้เลยว่าภาคินนั้นแต่งงานแล้ว
"หยุดเดี๋ยวนี้นะ" ณิชาเอ่ยขึ้นไม่ให้เวียงพิงค์นั้นพูดเธอไม่อยากให้ปั้นหยาเพื่อนของตัวเองต้องเสียใจ
"จะห้ามฉันทำไมล่ะ เป็นเพื่อนรักกันยังไงถึงได้สวมเขาให้เพื่อนขนาดนี้ ฮ่าๆ คุณช่วยคนผิดแล้วคุณปั้นหยา เพื่อนสนิทของคุณนั่นแหละคือผู้หญิงที่ภาคินแต่งงานด้วยเมื่อสามปีก่อน" ใบหน้าของปั้นหยาเปลี่ยนไปทันที เธอหันกลับมามองณิชาที่กำลังส่ายหน้าไปมา
"นี่มันอะไรกัน"
"ฮ่าๆ เธอไม่รู้จักเล่ห์เหลี่ยมของผู้หญิงคนนี้สินะ ผู้หญิงคนนี้แต่งงานกับพี่ภาคินเมื่อสามปีก่อน เขาทั้งสองคนจดทะเบียนสมรสกันเรียบร้อย ถ้าเธอคิดจะหมั้นกับพี่ภาคินเธอก็ต้องกลายเป็นมือที่สามเป็นยังไงล่ะเพื่อนรักของคุณปั้นหยา เธอปิดบังคุณมาโดยตลอดสินะ"
ปั้นหยาแทบยืนไม่อยู่เธอเสียใจตรงที่เพื่อนสนิทของตัวเองปิดบังและคนที่เธอชอบกำลังจะหมั้นนั่นคือสามีของเพื่อนสนิท
"มันเรื่องจริงเหรอณิชา" น้ำเสียงติดขัดเอ่ยถามณิชาเพื่อนสนิทของตัวเองณิชาพยายามที่จะจับมือของปั้นหยาแต่เธอนั้นดึงออก
"ฟังฉันก่อนนะ เรื่องมันไม่ได้เป็นแบบนั้น"
"จะโกหกเขาต่อไปทำไมล่ะคะคุณณิชา บอกไปสิว่าคุณณิชามีลูกกับพี่ภาคินด้วย"
น้ำตาของปั้นหยาไหลออกทันทีเป็นเพื่อนสนิทกันมาเป็นสิบปีแต่ถูกเพื่อนปิดบังทุกอย่างจนเกือบที่จะหมั้นกับสามีของเพื่อน ณิชาก็ยังไม่ปริปากบอก
"ทำไมถึงทำแบบนี้ ฉันเป็นเพื่อนของเธอนะณิชาเธอต้องการอะไร" เมื่อเวียงพิงค์เธอได้ยินในสิ่งที่ปั้นหยาพูดเธอจึงคิดแผนอะไรบางอย่างและพูดใส่ร้ายณิชา
"คุณปั้นหยาคะ ถ้าให้เวียงพิงคืเดาคุณณิชาก็คงอยากให้คุณเวียงพิงค์หมั้นกับสามีตัวเองก่อนแล้วค่อยเอาหลักฐานไปฟ้องศาลว่าคุณเป็นมือที่สามไงคะ" เวียงพิงค์ไม่เพียงแต่ใช้คำพูดที่ยุแยงเธอยังขยับเข้ามาใกล้ๆ ปั้นหยาอีกด้วย
"หุบปากเดี๋ยวนี้" ผัวะ! เสียงฝ่ามือกระทบกับใบหน้าหลังจากที่ณิชาตตะคอกใส่เวียงพิงค์ให้หยุดพูด ทว่าคนที่ตบนั้นคือปั้นหยา เธอตบหน้าของณิชาเพื่อนสนิทตัวเอง
"ต่อจากนี้ไปเราไม่ใช่เพื่อนกัน ฉันไม่เคยคิดเลยว่าเธอจะเลวได้ขนาดนี้ ก่อนหน้านี้ฉันไม่น่าคบเธอเป็นเพื่อนเลย ฉันคิดว่าเธอเป็นคนดี ฉันดูเธอที่ฐานะแต่ก็ยังเลือกที่จะคบเธอเป็นเพื่อน ฮึ๊ก! น้ำตาหยดนี้คือการตัดขาดจากการเป็นเพื่อน" ณิชาเธอส่ายหน้าไปมาพยายามที่จะจับมือของปั้นหยาแต่ผู้เป็นเพื่อนนั้นขยับหนีทั้งยังผลักณิชาจนล้มลงไปกับพื้น
"ฉันเกลียดเธอ"
"ไม่นะปั้นหยาฟังก่อน...ฟังเราก่อน" ณิชาที่สูญเสียทุกอย่างความรักและความไว้ใจ คุณย่าที่เคยแสนดีกลายเป็นคนที่ทรยศและต้องการทุกอย่างส่วนเพื่อนสนิทก็กลายเป็นคนที่เกลียดเธอไปแล้ว ชีวิตที่ไร้ค่าในตอนนี้สิ้นหวังได้เพียงแต่นั่งพับเพียบอยู่ที่พื้นกับร่างกายอ่อนแอจนแทบหมดลมหายใจ
เสียงรองเท้าส้นสูงพร้อมกับคนตัวเล็กที่สวมใส่ชุดเดรสสีดำก้าวฝีเท้าเดินขยับมาใกล้ๆ ต่อหน้าของณิชา
"เธอเหมือนหมาตัวหนึ่งที่กำลังจะตายเลย ฮ่าๆ หย่าให้กับพี่ภาคินซะแล้วเธอจะไม่เจ็บตัวไปมากกว่านี้" เวียงพิงค์นั่งยองๆ ลงพร้อมกับปลายนิ้วสัมผัสจับคางของณิชาเธอต้องการให้ณิชานั้นหย่ากับภาคินก็เพราะว่าเธอต้องการมาเป็นภรรยาของเขาเอง
"เธอทำให้ฉันเจ็บ ฉันจะทำให้เธอเจ็บมากกว่าฉันเป็นร้อยเท่าเวียงพิงค์" ผัวะ! เมื่อณิชาเธอโต้ตอบกลับด้วยคำพูดแต่ก็ถูกเวียงพิงค์ตบหน้าจนล้มลงไปกับพื้น ริมฝีปากของเธอมีเลือดออกเธอไม่สามารถสู้แรงของเวียงพิงค์ได้เพราะณิชาเธอถูกกระทำหลายอย่างรวมถึงยังมีอาการที่แพ้เกสรดอกไม้นั้นทำให้เธอไม่มีแรงต่อสู้
เมื่อเวียงพิงค์เดินออกไปจนพ้นหน้าประตูสายตาของณิชาที่มองเพียงรองเท้าส้นสูงของเวียงพิงค์ได้เพียงแต่กำหมัดเข้าหากันทั้งโกรธและเกลียดผู้หญิงคนนี้เป็นอย่างมาก ผู้หญิงคนนี้ทำให้เธอสูญเสียทุกอย่างทำให้สามีของเธอเข้าใจผิดว่าเธอนั้นเป็นฆาตกรทำร้ายคุณย่าจนปางตาย
ส่วนเวียงพิงค์ราวกับผู้ชนะเมื่อเธอเดินออกมาพ้นหน้าประตู ใบหน้าน้อยเอียงคอหันกลับไปมองเมียหลวงที่ขี้โง่เขลาอย่างณิชา
"ฉันจะทำทุกอย่างเพื่อให้ได้พี่ภาคินมาเป็นของฉัน แต่ก็ไม่ใช่แค่พี่ภาคิน ทุกอย่างของแก ต้องเป็นของฉัน" ประโยคทิ้งท้ายที่หน้าประตูห้องของณิชาคือทุกอย่างที่เป็นของณิชา เวียงพิงค์นั้นจะต้องเอามาเป็นของเธอให้หมด
