บทที่ 6 หาเรื่อง

เพราะวันนี้พร้อมตามีงานต้องเคลียร์เต็มไปหมด ทำให้เธอกลับถึงบ้านเกือบสามทุ่มของวัน และแน่นอนว่าทุกคนในบ้านต่างแยกย้ายกันเข้าห้องตัวเองกันหมดแล้ว เธอเองก็เลือกจะขึ้นไปยังห้องของตัวเองไม่ต่างกัน

แกร็ก!

เท้าบางชะงักเล็กน้อยที่เห็นสามีของเธอนั่งอยู่ที่โซฟาปลายเตียงและหันมามองเธอด้วยสายตาดุดันแปลกๆ อย่างที่ไม่เคยเห็นมาก่อน แต่เธอก็เลือกจะปิดประตูและเดินเลี่ยงเพื่อพาตัวเองเข้าไปจัดการธุระส่วนตัวโดยไม่ได้พูดอะไร เพราะปกติเขาก็ไม่ได้มองเธอเหมือนคนอยากมองกันอยู่แล้ว

แต่...

หมับ!

“อ๊ะ!” พร้อมตาร้องขึ้นด้วยความตกใจเมื่ออยู่ๆ ต้นแขนเล็กของเธอถูกกระชากและบีบจากด้านหลังก่อนจะหันมาปะทะกับแผงอกแกร่งของสามี

“ไปถึงไหนต่อไหนมาล่ะ ถึงกลับมาบ้านเวลานี้!” น้ำเสียงเหน็บแนมเย็นชาดังขึ้นจากปากของตฤณพร้อมสายตาจ้องมองพร้อมตาเขม็ง

“คุณพูดเรื่องอะไรคะ?” พร้อมตาถามกลับอย่างไม่เข้าใจว่าเขาหมายถึงอะไร

“ทำไม หรือเพราะฉันไม่สนองให้ ก็เลยต้องออกไปหากินข้างนอกเอา” ตฤณยังคงถามต่อด้วยถ้อยคำดูถูกเหยียดหยามไม่เปลี่ยน และแน่นอนว่าคำพูดของเขามันทำให้พร้อมตาพอเข้าใจความหมายที่เขาต้องการสื่อได้

“ถ้าคุณจะหาเรื่องฉันก็ปล่อยเถอะค่ะ ฉันเหนื่อย” วันนี้นอกจากเธอจะต้องออกไปดูงานนอกสถานที่แล้ว กลับไปบริษัทเธอยังต้องนั่งช่วยทีมออกแบบเพื่อออกแบบเฟอร์นิเจอร์ให้เหมาะกับความต้องการของภูผา อีกทั้งงานเอกสารที่เธอต้องรีบเคลียร์ เธอเหนื่อยเกินกว่าจะมาโต้เถียงกับเขาโดยไม่รู้อะไรแบบนี้

“เหนื่อย หึ! คงหนักสินะ” น้ำเสียงเย้ยหยันของตฤณดังขึ้น คำว่าเหนื่อยของเธอที่พูดออกมายิ่งทำให้ตฤณคิดไปไกลกว่าเดิม

“ปล่อยฉันเถอะค่ะ” ไม่รู้ทำไมยิ่งพูดกันเหมือนยิ่งคุยกันคนละเรื่อง นั่นยิ่งทำให้พร้อมตาไม่อยากมาทะเลาะกับเขา

“ทำไม ผัวจับนิดจับหน่อยนี่ไม่ได้? ต้องเป็นผู้ชายข้างนอกงั้นสิถึงจะยอมปล่อยตัวง่ายๆ น่ะ!” เสียงเข้มเอ่ยออกมาอย่างดูถูกกันซึ่งๆ หน้า นั่นทำให้พร้อมตาเองก็ไม่พอใจเช่นกัน

“ฉันพึ่งรู้นะคะ ว่านักธุรกิจอันดับต้นๆ ของประเทศอย่างคุณจะมีความคิดต่ำแบบนี้!” พร้อมตาเอ่ยขึ้นพร้อมกับจ้องมองตฤณอย่างไม่อยากเชื่อในความคิดและคำพูดของเขา

“ต่ำเหรอ ถ้าฉันต่ำแล้วแบบเธอเรียกอะไร! เลือกชู้ต่อหน้าผัว ไม่ต่ำหว่าเหรอวะ!” ตฤณย้อนกลับไปอย่างดุดันทันทีกับคำด่าของเธอ

“คุณตฤณ!” ร่างบางจ้องมองตาคมอย่างไม่พอใจกับคำพูดของเขา เธอไม่คิดว่าเรื่องที่เขาเจอเธอกับภูผาที่ร้านอาหารจะทำให้เขาคิดไปถึงไหนต่อไหนแบบนี้ ไม่คิดเลยว่าเขาจะเอามันมาหาเรื่องเธอด้วย

แต่ก็นั่นสินะ การที่เขาหาเรื่องเธอแบบนี้มันไม่ได้ทำให้เธอคิดเลยว่าเขาหึงหวงเธอ แต่มันทำให้เธอรู้ได้ทันที ว่าเขาคงจะเกลียดเธอมากจนทำให้เขามีความคิดแบบนี้ได้อย่างไม่น่าเชื่อ จากปกติเวลาไม่มีเรื่องอะไรเขาก็แทบจะหาเรื่องเธอได้แล้ว แต่นี่ถือว่าเป็นประเด็นได้เลย คงไม่แปลกที่เขาจะเอามันมาต่อว่าเธอแบบนี้

“ทำไม! รับความจริงไม่ได้?” นอกจากตฤณจะไม่กลัวท่าทีของพร้อมตาแล้ว เขายังเลิกคิ้วถามเธอขึ้นอย่างเย้ยหยัน

“ฉันผิดหวังจริงๆ นะคะ ที่เคยคิดว่าคุณเป็นผู้ชายที่เก่งและมีความคิดกว้างไกล แต่วันนี้ฉันรู้แล้วว่าสิ่งที่ฉันคิดมันก็แค่เปลือกนอกของคุณ” เธอเอ่ยขึ้นอย่างที่รู้สึก ผู้ชายที่เธอเคยปลื้มและนับถือจากความเก่งกาจและเพียบพร้อมของเขา แต่เธอพึ่งได้รู้ว่าเขาก็มีส่วนที่มีความคิดแย่ๆ แบบนี้เหมือนกัน

“พร้อมตา!” ตฤณได้ยินคำพูดที่เหมือนผิดหวังและไม่อยากเชื่อในตัวเขาก็โมโหขึ้นมาไม่น้อย

ตุบ!

ตฤณตะคอกขึ้นเสียงดังก่อนจะหมุนตัวและผลักร่างเล็กของพร้อมตาล้มลงไปบนเตียงกว้างอย่างแรงหลังจากเธอกำลังด่าว่าเขาดีแค่เปลือก

“อ๊ะ!” เธอร้องขึ้นเพราะความจุก ถึงจะไม่มากแต่ก็ทำให้เธอหลุดเสียงร้องออกมาได้ และไม่คิดว่าเขาจะกล้าทำรุนแรงแบบนี้กับผู้หญิง

“ถ้ามันคันมาก ถ้าผัวเธอมันเลวมาก ก็ลองดูหน่อยไหมว่ามันจะเลวได้สักครึ่งที่เธอคิดไหม!” ตฤณพูดพร้อมกับถอดเสื้อยืดสีขาวที่เขาใส่นอนออกอย่างเร็ว ทำให้เห็นแผงอกแกร่งที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามก่อนร่างสูงจะเดินเข้าหาพร้อมตาทันที

ท่าทีของเขาอุกอาจเกินไปและเธอไม่ชอบสถานการณ์แบบนี้ เธอรู้ว่าหน้าที่ภรรยาอย่างหนึ่งก็คือเรื่องบนเตียง ถึงเธอกับเขาจะไม่ได้รักกัน แต่ถ้ามันเกิดขึ้นด้วยความเต็มใจของทั้งสองฝ่าย ถ้ามันเกิดขึ้นด้วยอารมณ์ปกติเธอก็พร้อมจะทำหน้าที่ของตัวเองอย่างไม่อิดออด

แต่ตอนนี้ไม่ใช่ ตอนนี้อารมณ์เขาดุร้ายเกินไป ตอนนี้เขากำลังโกรธและโมโหจนน่ากลัว และเธอเองก็กลัวกับเขาในตอนนี้เหมือนกัน นั่นทำให้เธอรีบขยับตัวเพื่อลุกหนีเขาทันที

ตุบ!

“อึก!” ยังไม่ทันที่พร้อมตาจะได้ก้าวหนีไปไหน ตฤณก็พุ่งเข้าหาก่อนจะจับเธอแล้วดันลงไปบนเตียงกว้างอีกครั้งพร้อมกับเขาที่ทาบทับลงมาติดๆ

“ไปนอนเอากับชู้เหนื่อยมาก? ผัวเอาต่อไม่ได้?” เขาถามเธอด้วยความอยากรู้ ท่าทางต่อต้านเขาอย่างชัดเจนแบบนี้หมายความว่ายังไง ดูต่างจากตอนอยู่กับผู้ชายข้างนอกแค่ไหนเธอรู้หรือเปล่า

“คุณตฤณ!” พร้อมตาตะคอกเรียกคนเอาแต่ดูถูกกันไม่หยุดอย่างไม่พอใจ

“หึ! เดี๋ยวฉันจะทำให้เธอรู้ ว่าจริงๆ แล้วผัวเธออาจจะเด็ดและมีดีกว่าชู้ของเธอก็ได้” แต่เขากลับไม่สนใจท่าทางของเธอเลยสักนิด บอกให้เธอรับรู้ว่าก่อนจะทำมันให้เห็น

แคว่ก! แคว่ก!

“อย่านะคะ!” มือเล็กยกขึ้นปัดเป็นพัลวัน แต่ก็ไม่สามารถเอาชนะมือใหญ่ที่เหมือนคีมเหล็กได้เลยสักนิด ยิ่งเธอต่อต้านเขาก็ยิ่งรุนแรง

ชุดสูทกระโปรงเข้ารูปที่เธอใส่ไปทำงานถูกกระชากออกอย่างง่ายดาย กระดุมกระเด็นไปคนละทิศคนละทางก่อนที่สาบเสื้อจะถูกเปิดออกกว้างเผยให้เห็นผิวขาวเนียนอมชมพู และหน้าอกที่ถูกหุ้มไว้ด้วยเสื้อชั้นในตัวน้อย เผยร่องที่บดเบียดกันอยู่

ตฤณชะงักไปทันทีหลังจากได้เห็นอกและผิวขาวใต้ร่มผ้าของพร้อมตาอย่างที่ไม่เคยสนใจมาก่อน เขาไม่เคยปฏิเสธว่าหญิงสาวเป็นผู้หญิงที่สวยมาก และไม่เคยปฏิเสธว่าเธอนั้นหุ่นดีและมีสัดส่วนชัดเจน แต่เขาก็ไม่เคยได้มองเธออย่างละเอียดอ่อนและชัดเจนแบบนี้สักครั้ง และมันก็ทำให้เลือดในกายเขาร้อนขึ้นอย่างง่ายดาย

พรึ่บ!

ชุดสูทเดรทถูกกระชากออกจากตัวอย่างแรง ทำให้ร่างบางตอนนี้มีเพียงชุดชั้นในเข้าชุดที่สวมใส่ปกปิดอยู่แค่นั้น

แคว่ก! พรึ่บ!

“โอ้ย! คุณตฤณ!” ร่างบางร้องขึ้นอีกครั้งหลังจากเขากระชากเสื้อชั้นในและฉีกกางเกงชั้นในตัวเล็กของเธอออกอย่างแรงจนขาดอย่างง่ายดาย ร่างบางเปลือยเปล่าต่อหน้าเขาทันที

หน้าอกที่เคยถูกปิดบังเอาไว้เปิดเผยต่อสายตาของเขาชัดเจน แม้จะมีมือเล็กพยายามยกขึ้นมาปกปิดแค่ไหนก็ตามแต่มันกลับไม่มิดเต้าเลย

“อย่ามาหวงตัวกับฉัน เงินกว่าห้าล้านไม่คุ้มกับค่าตัวเธอด้วยซ้ำ!” น้ำเสียงหงุดหงิดของตฤณดังขึ้นเมื่อพร้อมตายังคงสู้เขาไม่หยุด

“.....” และแน่นอนว่าคำพูดของเขาก็ทำให้เธอชะงักได้อย่างง่ายดาย

เงินห้าล้านก็คือเงินส่วนหนึ่งที่พ่อเธอมายืมพ่อเขาครั้งล่าสุดนี่ไง เงินที่เธอต้องแลกมาด้วยงานแต่งงานกับเขา เงินที่ถือเป็นค่าสินสอดในส่วนของหางห้าล้าน ส่วนอีกสิบล้านคือหนี้ที่ยังต้องใช้ตามหน้าที่นั่นเอง

ตฤณไม่ได้สนใจท่าทีของพร้อมตาที่นิ่งและเลิกต่อต้านเขาแม้แต่อย่างใด ตอนนี้ร่างกายของความเป็นชายมีความต้องการที่สูงขึ้นจนควบคุมไม่ได้ เมื่อไร้การต่อต้านเขาก็รีบลุกถอดกางเกงของเขาออกก่อนจะทาบทับร่างบางอีกครั้ง

ฝ่ามือใหญ่จับแยกขาเรียวแยกออกจากกันเผยให้เห็นร่องรักที่มีขนปกคลุมรำไร กลีบอวบอูมสีสดปิดสนิทนั่นทำให้ตฤณรู้สึกกระหายขึ้นมาอย่างไม่รู้ตัวก่อนจะจับท่อนเอ็นชักรูดสองสามครั้งและจ่อไปที่ร่องรักนั่นโดยไม่ได้สนใจมองเจ้าของร่างเลยแม้แต่น้อย

สวบบบ!

“อึก!” ร่างบางสะดุ้งเฮือกทันทีเมื่อมีบางอย่างกำลังแทรกเข้าสู่ร่างกายตัวเอง ความเจ็บทำเอาเธอเกร็งขึ้นอย่างไม่รู้ตัว

“ซี๊ด! อย่าเกร็ง!” เสียงเข้มของตฤณเอ่ยขึ้นอย่างทนแทบไม่ไหวกับความตอดรัดที่เขาได้สัมผัสเพียงครึ่งๆ กลางๆ เท่านั้น เขาไม่อยากคิดเลยว่าถ้าท่อนเอ็นเขาเข้าไปสุดลำแล้วจะรู้สึกดีแค่ไหน

เพราะฉะนั้น...

สวบบบ!!!

“อึก! อื้อ!!!” มือเล็กจิกผ้าปูที่นอนแน่นเพื่อช่วยระบายความเจ็บปวดที่ได้รับกลางกาย ความเจ็บปวดที่เธอพึ่งเคยได้รับ มันทั้งแสบและจุกจนหายใจไม่ออก เธอยอมรับว่าทรมานมาก แต่เธอก็ยังคงกักเก็บเสียงตัวเองไว้ไม่ให้มันหลุดออกมาเพื่อทำหน้าที่ของเธอให้จบสิ้น

“หึ! ฉันก็คิดว่าจะคันจนทนไม่ไหวให้ชู้เธอกินแล้วซะอีก”