บทที่ 9 ชู้ - เมียนอกคอก

“ให้ผัวเอาก่อน ส่วนชู้ก็ให้มันรอไปก่อนแล้วกัน” นั่นคือคำตอบของเขาที่จะทำกับเธอตอนนี้นั่นเอง

“คุณตฤณ อย่านะคะ!” พร้อมตาพยายามดิ้นสู้ตฤณทันทีเมื่อได้ยินสิ่งที่เขาพูด

ให้เขาทำเรื่องอย่างว่ากับเธออย่างนั้นเหรอ ทำในที่ทำงาน ทำทั้งที่เธอต้องรีบออกไปหาลูกค้าอย่างนั้นเหรอ เขาก็รู้ว่าตอนนี้บริษัทเธอกำลังฟื้นตัว การมีลูกค้าเข้ามามันก็เป็นผลดีต่อเขาด้วยไม่ใช่เหรอที่จะทำให้พ่อของเธอมีเงินไปคืนพ่อของเขา และยังไม่ต้องไปหยิบยืมเงินพ่อของเขาอีก แต่นี่เขากำลังจะทำให้เธอต้องเสียลูกค้าไปเพราะความเกลียดที่มีต่อเธออย่างนั้นเหรอ

พรึ่บ!

“คุณตฤณอย่า!” พร้อมตาร้องขึ้นอีกครั้งเมื่อตฤณไม่ได้ฟังคำพูดของเธอเลย แถมยังถกกระโปรงของเธอขึ้นมากองที่เอวคอดจากด้านหลังอีกต่างหาก

“ร้องดังๆ เลย เผื่อคนอื่นๆ จะได้รู้ว่าฉันกับเธอกำลังทำอะไรกัน” ตฤณพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเหนือกว่าและดึงกางเกงชั้นในของพร้อมตาลงไปตามเรียวขาก่อนมันจะร่วงลงพื้นไป

ก้นกลมกลึงและขาวเนียนของเธอทำให้เขาที่ยังไม่มีอารมณ์ในตอนแรก มีอารมณ์ขึ้นอย่างง่ายดาย มือหนารีบปลดเข็มขัดหนังของตัวเองออกตามด้วยตะขอกางเกงและซิปทันที

กางเกงผ้าเนื้อดีเข้าชุดกับสูทตัวนอกที่เขาใส่มาถูกดึงไปกองอยู่ที่เข่าแกร่งของเขา หลังจากนั้นเขาก็ใช้ท่อนเอ็นใหญ่ที่เริ่มแข็งตัวถูไปที่ร่องก้นของหญิงสาวทันทีจนมันแข็งขึ้นได้อย่างง่ายดาย

“คุณตฤณ ฉันขอร้อง อย่าทำแบบนี้เลยนะคะ” พร้อมตายังคงเอ่ยขอร้องเขาขึ้นเสียงอ่อนหวังว่าเขาจะฟังกันสักนิด เธอไม่รู้ว่าเขาได้ล็อกประตูห้องไหม ถึงแม้ว่าปกติไม่ค่อยมีใครเข้ามาห้องเธอก็ตาม แต่เธอก็ยังคงกลัวมันอยู่ดี

ที่สำคัญ เธอไม่อยากผิดนัดลูกค้า แค่ครั้งแรกที่นัดเจอกันถ้าต้องผิดนัดมันคงแย่มาก เธอคงพลาดงานนี้ไปแน่นอน

ครืดด! เสียงโทรศัพท์ของพร้อมตาดังขึ้นอีกครั้ง และก็ยังคงเป็นภูผาที่โทรเข้ามาเหมือนเดิม แต่ถึงแม้ว่าครั้งนี้มือของเธอจะอยู่ใกล้โทรศัพท์เพียงเอื้อมมือ แต่เธอก็ไม่กล้ากดรับสายเลย

แต่...

“ชู้เธอคงร้อนใจแย่ที่โทรมาไม่รับ งั้นให้มันฟังเสียงเธอหน่อยไหม จะได้รู้ว่าเธอกำลังทำอะไรอยู่” ไม่ใช่แค่พูด แต่นิ้วเรียวยาวของตฤณกลับยื่นมาสไลน์รับสายภูผาด้วยตัวเองพร้อมกับเปิดสปีกเกอร์โฟน และยัง...

สวบบบ!

“อึก!” ร่างบางสะดุ้งเฮือกเกือบหลุดเสียงร้องครางขึ้นเมื่อถูกกระแทกเข้าใส่ร่องรักที่ยังช้ำจากความรุนแรงที่เขาทำกับเธอเมื่อคืนนี้ แต่ดีที่เธอสกัดกั้นมันได้ทัน ไม่อย่างนั้น...

(ฮัลโหล คุณพร้อม) เมื่อกดรับสายแต่ไม่มีใครพูด ภูผาก็เอ่ยขึ้นด้วยความแปลกใจทันที

พั่บ! พั่บ! พั่บ!

“ค่ะ คุณภู” พร้อมตาพยายามปรับเสียงให้เป็นปกติทันที แม้ว่าร่องรักของเธอกำลังถูกกระแทกกระทั้นเข้ามาอย่างไม่เบาเลยก็ตาม และมันก็ทำให้พร้อมตากลัวว่าเสียงเนื้อที่กระทบกันอยู่นี้จะดังเข้าไปยังปลายสาย นั่นทำให้เธอใช้มือเพื่อเลื่อนโทรศัพท์ออกห่างจากตัว

“หึ!” ตฤณแค่นหัวเราะขึ้นเมื่อเห็นการกระทำของพร้อมตา และแน่นอนว่าเขารีบดึงโทรศัพท์มาถือไว้ในมือทันที และยังใช้มือที่ถือโทรศัพท์วางไว้บนหลังของพร้อมตา ซึ่งมันใกล้กับกลางกายของเขาและเธอที่เคลื่อนไหวอยู่ตอนนี้มากกว่าเดิมซะอีก

(คุณพร้อมเป็นอะไรหรือเปล่าครับ ทำไมเสียงฟังดูไม่ค่อยดีเลย) ภูผาถามขึ้นด้วยความเป็นห่วง เพราะเสียงของหญิงสาวดูเหมือนกำลังเจ็บปวดยังไงยังงั้น

“ปละ...เปล่าค่ะ คุณภูมีอะไรหรือเปล่าคะ” พร้อมตาใช้ความพยายามสุดความสามารถกับการเอ่ยถามเขาให้เป็นปกติที่สุด เธออยากสิ้นสุดการสนทนานี้ให้เร็วที่สุด เธอคงจะไม่มีหน้าไปเจอภูผาอีกหากเขารู้ว่าตอนนี้เธอกำลังทำอะไร

(ผมจะโทรมาบอกว่าวันนี้เพื่อนผมมันขอเลื่อนนัดครับ พอดีมันเกิดเรื่องระหว่างทางนิดหน่อย...)

(ว่าแต่คุณพร้อมออกมาหรือยังครับ) ภูผาเอ่ยสิ่งที่ต้องการโทรมาบอกหญิงสาวตั้งแต่แรกออกไป และคำพูดของภูผาก็ทำให้พร้อมตารู้สึกสบายใจขึ้นมาขั้นหนึ่ง

“ยะ...ยังค่ะ พร้อมยังไม่ได้ออกไป” ถือว่าครั้งนี้เป็นโชคดีของเธอ ที่เพื่อนเขาขอเลื่อนนัด ไม่อย่างนั้นเธอก็คงต้องพลาดกับลูกค้ารายนี้อย่างแน่นอน

(งั้นก็ดีแล้วครับ...)

(แต่น่าเสียดายนะครับ ถ้าคุณพร้อมออกมาแล้วผมว่าจะชวนคุณพร้อมทานข้าวเที่ยงด้วยกันสักหน่อย) เขาเองก็รู้สึกเสียดายเหมือนกัน และไม่อยากโทรบอกหญิงสาวเพราะต้องการให้เธอออกมาเจอกับเขา แต่อีกใจหนึ่งก็ไม่อยากทำให้เธอต้องเสียเวลา เพราะช่วงนี้งานเธอกำลังเข้ารูปเข้าร่างและคงจะยุ่งมาก

พั่บ! พั่บ! พั่บ!

“ไว้คราวหน้า...”

ปึก! ตฤณกระแทกใส่แรงกว่าเดิมทันทีเมื่อรู้ว่าพร้อมตากำลังตอบอะไรกลับไป

“อึก!”

(คุณพร้อม ไม่เป็นอะไรแน่นะครับ) ภูผาถามขึ้นด้วยความเป็นห่วงทันทีเมื่อน้ำเสียงของหญิงสาวไม่ค่อยดีสักเท่าไหร่

“พร้อม...ไม่เป็นไรค่ะ แต่แค่นี้ก่อนนะคะคุณภู” พร้อมตาพูดตัดบทขึ้นทันที แต่เสียดายที่โทรศัพท์ไม่ได้อยู่ใกล้มือเธอ ทำให้เธอไม่สามารถกดวางสายได้ทันที

(ครับ งั้นถ้าเพื่อนผมติดต่อมา ผมจะรีบติดต่อหาคุณพร้อมนะครับ)

“ค่ะ ขอบคุณ...นะคะ”

(ครับ) แล้วปลายสายก็เงียบไป นั่นทำให้พร้อมตารู้สึกสบายใจขึ้นมาที่อย่างน้อยภูผาก็ไม่รู้ว่าเธอกำลังทำอะไรอยู่

“หึ! ชู้เธอนี่โง่จริงๆ เลยนะ ไม่ได้ยินเสียงที่ฉันกระแทกใส่เธอหรือไงกัน” ตฤณพูดขึ้นอย่างเย้ยหยัน เขาอุตส่าห์เอาโทรศัพท์มาใกล้ๆ และกระแทกซะแรง แต่ปลายสายก็ยังไม่รู้ว่ากำลังเกิดอะไรขึ้น แบบนี้ทำเอาเขาหมดสนุกจริงๆ

“.....” พร้อมตาเลือกจะเงียบไม่ตอบอะไรกลับ เพราะสิ่งที่ตฤณกำลังทำกับเธอ เธอคิดว่ามันเกินไปจริงๆ เขาย่ำยีเธอมากเกินไป ทั้งทำเรื่องแบบนี้กับเธอในที่ทำงาน ทั้งทำเรื่องแบบนี้โดยที่รับสายเพื่อให้คนอื่นรู้ เขาใจร้ายเกินไปแล้ว

“เสียใจเหรอที่ไม่ได้ออกไปเจอหน้าชู้น่ะ” ตฤณยังคงถามออกมาไม่หยุด ยิ่งเธอเงียบเท่าไหร่เขาก็ยิ่งไม่ชอบใจเท่านั้น

“ถ้าคุณพอใจแล้ว ก็ปล่อยฉันได้แล้วค่ะ” ในเมื่อเขาตั้งใจทำให้เธอออกไปข้างนอกช้า ในเมื่อเขาตั้งใจทำเพื่อให้ภูผาสงสัย งั้นตอนนี้มันก็จบแล้ว เขาควรจะปล่อยเธอได้แล้ว

พรึ่บ! ตฤณถอนตัวออกจากร่องรักของพร้อมตาก่อนจะจับเธอหมุนหันหน้าเข้าหาเขาและยกเธอขึ้นไปนอนราบกับโต๊ะทำงานของเธอแทนก่อนจะก้มหน้าลงไปใกล้กับใบหน้าเล็กของเธอ

“ฉันยังไม่ได้ปลดปล่อยเลย จะให้ฉันปล่อยง่ายๆ คงไม่ได้” มันเป็นไปไม่ได้อยู่แล้ว อารมณ์เต็มขนาดนี้

สวบบบ!

“อึก!” ฟันคมกัดริมฝีปากตัวเองไว้แน่นทันทีเมื่อถูกกระแทกเข้ามาอีกครั้งอย่างแรง และใจของเธอก็ยังคงกลัวเหลือเกินว่าใครจะมาหาเธอตอนนี้ กลัวเหลือเกินว่าสุดท้ายแล้วจะมีคนมาเห็นเรื่องแย่ๆ แบบนี้เกิดขึ้น

พั่บ! พั่บ! พั่บ!

“อึก! อื้อ!!! อึก!” พร้อมตายังคงพยายามเม้มปากห้ามเสียงร้องของตัวเองไว้ไม่ให้มันหลุดออกมา ถึงแม้ว่าห้องทำงานเธอจะเก็บเสียง และใหญ่พอสมควร แต่ถ้าไม่เป็นเธอตอนนี้ไม่เข้าใจหรอกว่าแม้แต่เสียงเนื้อที่กระทบกันตอนนี้ เธอยังกลัวว่ามันจะดังออกไปถึงข้างนอกเลย

“อ่าส์! เธอทำฉันโคตรเสียวเลยพร้อมตา” มือหนาดึงเสื้อเชิ๊ตตัวเล็กของพร้อมตาออกจากขอบกระโปรงและดันมันขึ้นไปด้านบนพร้อมกับเสื้อชั้นในและกองกันไว้เหนือหน้าอกใหญ่ของเธอทันที

จ๊วบบ! แผล็บ! แผล็บ!

“อื้อ!” เธอไม่ชอบความรู้สึกพวกนี้ กลางกายที่ถูกอัดกระแทกเข้าออกอย่างต่อเนื่อง ส่วนบนที่ถูกความเปียกชื้นครอบครองอย่างรุนแรงจนฟันคมของเขาเผลอกัดลงบนผิวของเธอหลายต่อหลายครั้ง

“เริ่มเสียวแล้วใช่ไหม” ตฤณเอ่ยขึ้นทั้งที่ปากยังคงครอบครองยอดอกของเธอไม่คลาย

ปึก! ปึก! ปึก!

“อึก! อึก! อื้อ!!!” พร้อมตาจิกเสื้อสูทตัวหนาช่วงไหล่ของเขาไว้แน่นเพื่อหาที่ระบายกับความเจ็บปวดที่เขามอบให้กับเธอ เธอทนแทบไม่ไหวแล้วจริงๆ ทั้งความเจ็บปวดที่ถูกซ้ำรอยแผลเก่า ทั้งความกลัวที่กัดกินใจเธออยู่ เธออยากให้มันรีบจบลงเร็วๆ เหลือเกิน

“อ่า! ฉันจะไม่ไหวแล้ว” ตฤณครางขึ้นด้วยใบหน้าเสียวซ่าน ก่อนจะผละออกจากหน้าอกของเธอและจับขาเรียวของเธอไว้แน่นก่อนจะอัดกระแทกเข้ามาอย่างแรง

ปึก! ปึก! ปึก!

“อ๊ะๆ อื้อ! อื้อ!!!” เธอพยายามแล้ว แต่มันเจ็บจนทนไม่ไหวจริงๆ มันก็เลยทำให้เสียงของเธอหลุดลอดออกมาแบบนี้ไง

“อ๊ะ! อ่าส์!!!” ร่างสูงกระตุกเกร็งก่อนจะปลดปล่อยน้ำรักขาวขุ่นของเขาเข้าร่องรักของเธอไม่ต่างจากเมื่อคืน

และเมื่อเขาพอใจแล้วเขาก็ถอนตัวออกจากร่องของพร้อมตาอย่างไม่ใส่ใจและดึงทิชชู่บนโต๊ะทำงานของเธอมาเช็ดทำความสะอาดท่อนเอ็นตัวเองก่อนจะสวมใส่กางเกงและจัดแต่งเสื้อผ้าให้เรียบร้อย

“ถ้าคิดจะออกไปหาชู้เธออยู่ก็อย่าลืมเช็ดน้ำที่ขาเธอออกก่อนล่ะ” เขาเอ่ยขึ้นก่อนจะมองขาเรียวที่ลงจากโต๊ะมายืน นั่นทำให้น้ำรักของตฤณที่ปลดปล่อยออกไปไหลลงมาตามเรียวขาของพร้อมตา

และพอเขาพูดจบเขาก็เดินออกจากห้องของเธอไปโดยไม่หันกลับมามองเธออีกเลย และสุดท้ายน้ำตาใสก็ไหลออกจากตากลมโตของพร้อมตาทันที