บทที่ 25 ยิ่งนานวันยิ่งหวั่นไหว

(จ๊วบจ๊วบ)

เขาโน้มลงไปจูบริมฝีปากอวบอิ่มอีกครั้ง มือเล็กลูบไล้ที่หน้าท้องแกร่ง แล้วเลื่อนลงไปจับแก่นกายใหญ่โตที่กำลังแข็งขยาย

(จ๊วบจ๊วบ แผล็บแผล็บ)

“อื๊อ”

“คุณพ่อคะ คุณพ่อ!”

“!” “!”

ตอนที่ 24 ยิ่งนานวันยิ่งหวั่นไหว

เมื่อได้ยินเสียงแพรพลอยเรียกบิดา และเหมือนว่าเธอกำลังเดินเข้ามาภายในบ้าน ทั้งสองถึงกั...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ