บทที่ 11 บทที่4.กฏเหล็กของสวนมาโค”marco” 1
บทที่4.กฏเหล็กของสวนมาโค”marco”
“ขออนุญาตค่ะ” นิรดาเอ่ยขึ้นหลังจากที่เคาะประตูห้องเสร็จ
“เข้ามาสิ” หลังจากที่เสียงตอบรับด้านในห้องดังขึ้น เธอก็หมุนลูกบิดเดินเข้าไปด้านใน
รอยยิ้มปนความเอ็นดูของยาคอบส่งมาให้ “มีธุระอะไรกับฉันรึ? กาแฟไหม” ยาคอบวางแก้วกาแฟในมือบนโต๊ะ พร้อมกับถามนิรดา
“ขอบคุณค่ะ นิดาไม่ดื่มกาแฟค่ะ” หญิงสาวส่ายใบหน้าปฏิเสธ มื้อเช้าของเธอคืออาหารปกติ ชา กาแฟนิรดาไม่เคยกแตะ เมื่อมันเป็นของฟุ่มเฟือย
ยาคอบหัวเราะเบาๆ ยกแก้วกาแฟขึ้นสูดกลิ่นหอมอ่อนๆ ที่ระเหยเป็นไอขึ้นมา “ไม่เสียเงินหรอกน่า” หัวหน้าคนงานเอ่ยกระเซ้า เท่าที่จับตามอง เด็กสาวตรงหน้าแทบจะไม่ใช่จ่าย เธอประหยัดได้อย่างเหลือเชื่อ
นิรดาเงยหน้ายิ้มแหยๆ ให้
“มีธุระอะไรว่ามาเลย” หลังเหลือบมองเวลา ยาคอบเลยตัดบทพูดตรงประเด็น
หญิงสาวสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ ก่อนกล่าวออกมาเสียงจริงจัง “วันหยุดที่จะถึง นิดาขออนุญาตใช้บริเวณหน้าเรือนพักคนงานสอนภาษาฝรั่งเศสให้คนงานที่ยังพูดและฟังไม่ได้นะคะ” นั่นคือความตั้งใจจริงและต้องการให้แต่ละคนมีความสุขในการทำงาน ไม่ใช่รู้สึกอึดอัดตอนที่สื่อสารกับคนอื่นไม่ได้
“ได้สิ...อยากได้อะไรเพิ่มไหม?” หากมาโคไม่อยู่ เขาคือคนที่ตัดสินใจได้ สิ่งที่นิรดาขอไม่ใช่เรื่องใหญ่ แถมยังดีกับงานของเขาด้วยซ้ำ
“ขอบคุณค่ะ” นิรดาตอบเสียงตื่นเต้นปนความยินดี “นิดาไปก่อนนะคะ รถน่าจะมาถึงแล้ว” หญิงสาวยกมือไหว้ยาคอบตามความเคยชิน หัวหน้าคนงานหนุ่มใหญ่ ยกมือรับไหว้แบบงงๆ ก่อนจะหัวเราะขำๆ เมื่อเด็กสาวเดินตัวปลิวจากไป เขาเดินไปแง้มมูลี่ดูภายนอก เมื่อได้ยินเสียงเฮดังลั่น
คนงานส่วนใหญ่ปรบมือกันเกลียว มีนิรดายืนยิ้มเขินๆ กลางกลุ่มคนงานทั้งหมดหล่อนคงไปแจ้งข่าวดีให้พวกเขารับรู้ หลังขึ้นมาขออนุญาตกับเขา
แม่สาวตัวเล็กนั่น กำลังทำสิ่งยิ่งใหญ่ที่ไม่เคยมีคนงานคนไหนริเริ่มทำมาก่อน
ยาคอบกำลังเคร่งเครียดกับตัวเลขที่น่าปวดหัวตรงหน้า บางครั้งเขาก็นึกเบื่อกับการจัดการตัวเลขเหล่านี้ แม้มันจะเป็นออเดอร์ที่สั่งผลไม้มาก็ตาม เขาชอบทำงานอยู่ในที่โล่งและใช้แรงกายมากกว่าการใช้สมอง “มีปัญหาเหรอยาคอบ คิ้วคุณแทบจะผูกเป็นโบว์แล้วนะ” มาโคยิ้มกว้าง กล่าวกระเซ้าหัวหน้าคนงานที่นั่งอยู่หน้าคอมพิวเตอร์ในออฟฟิต แทนการสั่งงานอยู่ในสวน
“โอ้พระเจ้า ในที่สุดคุณก็กลับมา!!” ยาคอบครางเสียงโล่งใจ ในที่สุดเจ้านายเขาก็กลับมาเสียที หลังจากหายหน้าไปเป็นอาทิตย์
ชายหนุ่มเดินมาอิงสะโพกข้างโต๊ะทำงานของยาคอบ เขาฉวยเอกสารขึ้นมาอ่านคร่าวๆ ก่อนจะโยนไว้ที่เดิม “ปีนี้ออเดอร์เยอะขึ้นจม!!” มาโคบ่นน้ำเสียงขึ้นจมูกเขาเองก็เบื่อตัวเลขพวกนี้ จนไม่อยากเห็น
“คุณน่าจะหาคนที่ทำหน้าที่ตรงนี้มาแทนผมนะ” ยาตอบผายมือไปตามกองเอกสาร ที่วางปนๆ กันอยู่บนโต๊ะ เมื่อเขาแทบไม่มีเวลามาเคลียร์เมื่อต้องทำงานในสวนด้วย
“อืม...ได้สิ” จู่ๆ ความคิดก็สว่างวาบขึ้นมา และมันน่าจะลงล็อคหากเป็นอย่างที่คาดไว้
“เห้อ! ค่อยยังชั่วหน่อย หากให้ผมทำงานพวกนี้ ผมบนหัวผมคงจะเปลี่ยนสีทั้งหมด” ยาคอบบ่นพร้อมกับยกมือดันเอกสารให้ห่างจากตัว “เออ...เจ้านาย แม่หนูนั่นมาขออนุญาตใช้วันหยุดสอนภาษาคนงาน ผมอนุญาตไปแล้วนะครับ” ยาคอบเอ่ยปากบอกเรื่องสำคัญ เขามาสะดุดเมื่อเจ้านายพยักหน้าเข้าใจ มาโครู้ได้ยังไงว่าเขาหมายถึงใคร เมื่อเขาบอกเพียงแค่ว่า แม่หนูนั่น
“วันนี้มีอะไรกินมั้ง?” และเพราะเจ้านายถามขึ้นมาปุบปับ ยาคอบเลยลืมเรื่องที่สะดุดใจไปโดยปริยาย
“ไม่ทราบเลยครับ ผมกินกาแฟไปแก้วเดียวตั้งแต่เช้า”
ก๊อกๆ
เสียงเคาะประตูหยุดจังหวะสนทนา
“ลุง..คนงานเกิดอุบัติเหตุ!!” หลุยส์ยื่นหน้ามาบอก ก่อนจะรีบผลุบกับไปเมื่อมองเห็นเจ้านายยืนอยู่ด้านข้างยาคอบด้วย
“ใครว่ะ” มาโคเดินออกมาเปิดประตูและตะโกนถาม
“นิดาครับ เธอตกต้นไม้เพราะเจองู” หลุยส์ตะโกนบอก เขารีบสตาร์ทมอเตอร์ไซน์คันเล็กที่มีไว้สำหรับใช้งานง่ายๆ ในสวน
“ใคร...นิดา?” มาโคย้อนกลับมาถามยาคอบ
หัวหน้าคนงานสูงวัยเงยหน้ามองเจ้านายก่อนตอบ “ก็หนูนั่นไงครับ” สิ้นคำตอบเขา มาโคก็กระโจนออกไปจากห้องอย่างรวดเร็ว ยาคอบอมยิ้ม เจ้านายรู้ว่าแม่หนูนั่นชื่อนิดาแล้วสินะ
“นิดาไม่ได้เป็นอะไรเลย แค่ตกใจค่ะ” นิรดากระถดตัวหนี เมื่อมีมือหลายมือเอื้อมมาจับที่ปลายเท้า เธอแค่ตกใจเมื่อเห็นอสรพิษ เลยพลัดตกลงมาจากบันไดที่ใช้ปีนขึ้นไปเก็บผลเชอรี่ ไม่ได้เจ็บหนักอะไร แต่ตกใจนั้นมีมากกว่า
“มาขึ้นรถนี่ เดี๋ยวพาไปหาหมอ” หลุยส์แหวกวงล้อม เขาจอดรถมอเตอร์ไซน์ไว้ด้านนอก
“ไม่ต้องหรอกค่ะ นิดาไม่ได้เป็นอะไร เดี๋ยวจะเสียงาน” หญิงสาวปฏิเสธ พยายามจะลุกขึ้นยืน แต่ยังทรงตัวไม่ได้เต็มที่ เมื่อรู้สึกขัดๆ ที่ข้อเท้า
มาโคเดินฝ่าวงล้อมเข้ามา และเพราะรัศมีที่แผ่ออกมาจากร่างสูง แม้ไม่รู้ว่าเขาคือใคร คนงานหลายคนจึงเผลอขยับตัวหลีกทางให้ เขาเดินไปซ้อนเบื้องหลังนิรดา ยกมือขึ้นจับไหล่ และจับเธอหมุนตัว เพื่อทดสอบสิ่งที่เจ้าตัวยืนยัน คนที่ยังทรงตัวไม่ได้เลยผวาทำท่าจะล้ม มาโคเลยรวบร่างเล็กบางมากอดไว้แนบอก “ไหนบอกไม่เป็นอะไรไง เธอเจ็บ แต่พยายามฝืน มันไม่เป็นผลดีเลย” เสียงติดดุกับแววตาตำหนิทำให้นิรดาไม่กล้าเถียง
“ไปหาหมอกับหลุยส์ แล้วก็ไปหายาคอบที่ออฟฟิตด้วย” มาโคสั่ง นิรดาหน้าเสีย เธอกลัวตัวเองถูกไล่ออก
