บทที่ 12 บทที่4.กฏเหล็กของสวนมาโค”marco” 2
“นิดาไม่เป็นอะไรเลยค่ะ นิดาทำงานต่อได้ อย่าไล่นิดาออกเลยนะคะ!!” หญิงสาววิงวอนเสียงเครือ น้ำตาเออจวนจะหยด
“แค่เจ็บ ไม่มีเจ้านายที่ไหนไล่คนงานออกเพราะเขาเจ็บหรอกน่า” มาโคกล่าวเสียงตึงๆ เมื่อถูกมองเป็นคนใจร้ายไปเสียแล้ว
หญิงสาวยิ้มแหยๆ ให้รีบยกมือเช็ดรอยน้ำตาป้อยๆ
คนงานที่หยุดมาดูอาการของนิรดาพากันกลับไปทำงานต่อ รวมทั้งเจิ่นมุยหวาด้วย เธอพยายามส่งสายตาให้มาโค แต่เขาไม่เหลือบแลไปที่ใดเลย นอกจากเพื่อนร่วมห้องของเธอเท่านั้น
นิรดายอมซ้อนท้ายหลุยส์ไปพบแพทย์ที่มีไว้คอยดูแลคนงาน
ชายหนุ่มกดโทรศัพท์หายาคอบทันที่ “คนงานเป็นอะไรมากไหมครับ?” ยาคอบรีบถามหลังกดรับสายจากนายจ้าง
“ไม่รู้! หลุยส์เป็นคนพาไป ฉันส่งเธอไปหาคุณ ช่วยหางานให้เธอทำด้วยหล่ะ งานอะไรก็ได้ที่เธอน่าจะทำไหว แทนการมาปีนต้นเชอรี่ที่นี่”
มาโคกล่าวเสียงห้วน ก่อนจะกดวางสาย เขาไม่เคยก้าวก่ายเรื่องการจัดการคนงาน แต่สำหรับนิรดา เขาปล่อยวางเรื่องหล่อนไม่ลงสักที
“เฮ้อ...” มาโคถอนหายใจยาวอย่างรู้สึกเพลียๆ
ยาคอบอมยิ้ม รู้ทันความคิดเจ้านาย เพราะความสนใจที่มีจนออกนอกหน้า เจ้านายของเขาเลยเก็บนิรดาให้ห่างจากสายตาทุกคน คาดว่าวันพรุ่งนี้ เขาจะได้เห็นหน้าเจ้านายแถวๆ นี้บ่อยขึ้น หากว่าตนเองเดาไม่ผิด มาโคคงหาเรื่องมานั่งอยู่ที่นี่ทั้งวัน “ใครอยู่แถวนี่บ้างวะ?” ยาคอบโผล่หน้าออกไปเรียกคนงานที่เดินอยู่แถวนี้ น่าจะมีคนงานว่างพอที่จะช่วยเขาจัดการเปลี่ยนโต๊ะเก้าอี้เสียใหม่
“ลุงมีอะไรใช้ผมเหรอ?” หลุยส์อีกนั่นแหละที่โผล่หน้ามาให้เขาใช้
“มีใครว่างอีก ไปยกโต๊ะทำงานให้ห้องเก็บของมาที่นี่ตัวสิ” เขาสั่งหลุยส์ ก่อนจะเดินนำหน้า เมื่อต้องไปจัดการธุระบางอย่างให้เสร็จ ก่อนที่นิรดาจะมาถึง
ยาคอบกลับมาถึงออฟฟิตโต๊ะทำงานใหม่เอี่ยมก็ถูกตั้งไว้ชิดมุมห้อง และในห้องนั้น นิรดากำลังนั่งรอเขาด้วยความกระวนกระวาย “คุณคนนั้นให้นิดามาหาคุณค่ะยาคอบ!!” รอยกังวลเกิดขึ้นในหน่วยตาที่พริบพราวเหมือนมีดวงดาวนับล้านดวงอยู่ในนั้น
“อ้อ...มาโค เขาชื่อมาโค” ยาคอบไม่ได้บอกสถานะของมาโคให้หญิงสาวรับรู้
หญิงสาวพยักหน้าเข้าใจ แต่ก็ยังกังวลอยู่ดี เมื่อเธอไม่รู้ว่าอะไรคือสาเหตุที่เขาส่งเธอมาที่นี่
ยาคอบลดสายตามองเท้าของนิรดาที่ถูกนายแพทย์พันผ้าไว้ “ช่วงนี้คงขยับตัวลำบาก เขาเลยให้เธอมาช่วยฉันทำงานที่นี่แทน” ยาคอบอธิบาย ผายมือไปยังกองเอกสารบนโต๊ะทั้งของเขา และโต๊ะตัวใหม่ที่เพิ่งถูกนำมาตั้งไว้สดๆ ร้อนๆ
“เอกสารพวกนั้น ไม่มีใครจัดเก็บ เธอพอจะทำได้ไหมล่ะ?” หากเป็นสาวๆ คนอื่นได้รับมอบหมายหน้าที่นี้ เจ้าหล่อนคงดีใจจนเผลอแสดงความยินดีออกมานอกหน้า แต่เด็กสาวตรงหน้ากับหน้าสลดลง เสียงอุบอิบที่ถามกลับมานั้น ยาคอบเกือบหัวเราะ “นิดาจะได้ค่าแรงเท่ากับตอนที่ออกไปเก็บเชอรี่ไหมคะ?”
มันเป็นความไร้เดียงสาที่ยาคอบเองยังชื่นชม...
ไม่แปลกหรอกที่มนุษย์ใจหินอย่ามาโคยังสะดุด...เมื่อสิ่งที่ประกอบเป็นนิรดาคือความใสซื่อบริสุทธิ์อย่างแท้จริง
“ถ้าเอาตามจริง ทำงานในนี่ ค่าจ้างน่าจะได้เยอะขึ้นนะ ถ้าเธอทำได้” หัวหน้าคนงานสูงวัยกล่าวกลั้วรอยขำขัน
หญิงสาวเบิกตาโต คำนวณค่าแรงในใจคร่าวๆ “นิดารับเท่าเดิมก็ได้ค่ะ จะได้ไม่มีปัญหาตอนจ่ายค่าแรง” หลังนับวันทำงานในใจคร่าวๆ แล้ว เธอมาทำงานได้เกือบ2อาทิตย์ เลยไม่อยากให้มีปัญหาเรื่องการจ่ายค่าแรง ตอนที่เธอจะได้รับเงินเดือนงวดแรก
“กฎเหล็กของสวนมาโค...ที่เธอควรรู้นะแม่หนู” ยาคอบกล่าวเตือน “เจ้าของสวนไม่ชอบคนขี้โกง เพราะหากเธออยู่ในออฟฟิต อาจจะมีหลายครั้งที่เธอต้องเป็นคนถือเงินสด ดังนั้นอย่าพยายามตุกติก เพราะหากวันไหนก็ตามที่จับได้ เป็นกฎข้อเดียวที่ฉันช่วยอะไรเธอไม่ได้เลย เพราะเจ้านายจะไล่เธอออกทันที”
นั่นไม่ใช่คำขู่...เพราะมันคือกฏที่คนงานในสวนมาโคต้องยึดปฏิบัติ
ยาคอบเชื่อว่านิรดาจะไม่มีวันคิดสั้นทำเช่นนั้นแน่ จุดประสงค์ของเธอคือการมีงานทำ หญิงสาวไม่มีทางคิดสั้น หากมีสิ่งยั่วยุ
