บทที่ 15 บทที่5.สาวออฟฟิต 3
เรือนร่างขาวโพลนของหญิงตรงหน้าทำให้มาโคแอบผิดหวังนิดๆ สัดส่วนของหล่อนหย่อนคล้อยเพราะผ่านการใช้งานมานาน เครื่องเคราบุบสลายจนแทบกระเดือกไม่ลง เมื่อนึกถึงความบริสุทธิ์ผุดผ่องของใครอีกคน ที่กำลังทำให้เขาคุ้มคลั่งอยู่ในขณะนี้
“รูปหล่อ เร็วๆ สิคะ!” แม่สาวร่านรักกระซิบเร่ง หล่อนแทบอดใจรอไม่ไหว เมื่อความเป็นชายของหนุ่มที่หล่อนฉกมาได้นั้น ยิ่งใหญ่เสียจนสยิวไปทั้งตัว
ชายหนุ่มถอนใจแรงๆ คว้าซองสีเงินที่วางไว้หัวเตียงมาสวมครอบความเป็นชาย ก่อนจะสอดความแข็งขึงเข้าไปในช่องหลืบฉ่ำน้ำ มือแข็งกระด้างกระชากเอวบางเข้าหาตัวตนแรงๆ “อ่าว์ อูย...พี่ขา...” หล่อนครวญครางด้วยความกระสันเสียว ความยิ่งใหญ่ตอกตรึงทำให้ร่างกายเธอสั่นกระตุก มาโคแหกปากคำรามเหมือนสัตว์ร้าย มันไม่ใช่ความสุข เมื่อเขาไม่มีความอยาก แม้จะเป็นความเคยชินของร่างกาย ในหัวของเขา มีแต่ภาพของนิรดาวนเวียนอยู่ตลอด
สิ่งที่เขาต้องการพิสูจน์...รู้ชัดแจ่มแจ้งแล้วนี่ไง
เขาต้องการผู้หญิงคนนั้น คนที่มีแต่ความไร้เดียงสา ไม่ใช่สาวกร้านโลกที่เคยชอบ เวลานี้ มาโคอยากลิ้มรสสาวบริสุทธิ์ อยากมอบความสุขที่เกิดขึ้นระหว่างกัน อยากได้ยินเสียงหวานๆ นั่นแทนเสียงแหลมที่ได้ยินอยู่ในเวลานี้
เขารำคาญเสียงคร่ำครวญของสาวร่างอวบคนนี้ แต่เมื่อความต้องพุ่งถึงขีดสุด มาโคหยุดตัวเองไม่ได้ เขามโนภาพนิรดาในใจ แล้วจึงมีอารมณ์สาวบั้นเอวให้เร็วขึ้น! แรงขึ้น! มาโคกัดฟันเสือกเสยแก่นกายสาดใส่ความกำยำของตนเองใส่ผู้หญิงร่านรักคนนี้ แค่เกมรักดุเดือดสุดสนุกๆ เป็นความสุขที่ผู้ชายไม่คิดปฏิเสธ เขาทุ่มเทแรงที่มีสนองอารมณ์ร่านของสาวแปลกหน้า เพื่อปลดปล่อยความกำหนัดที่สั่งสมไว้ในอก ก่อนที่จะระเบิดเพราะความปรารถนาที่มีกับผู้หญิงอีกคน
“นิดา...” เขาเผลอตัวเรียกชื่อเด็กสาวคนนั้นออกมาตอนที่ปลดปล่อยความต้องการของตัวเองออกไป
ริมฝีปากสีสดเผยออ้า “อ่า อูยยยย อ่าว์...” หล่อนครางเสียงดังเมื่อถึงฉิมพลีพร้อมกับมาโคเช่นกัน
ชายหนุ่มทิ้งตัวนอนแผ่ เขาจ้องผ้าเพดานเหมือนมองเห็นของประหลาด
“นิดาคือใครเหรอ?” เสียงแผ่วพร่าจากคนด้านข้างเอ่ยถาม
มาโคสะดุ้ง!! เขาผุดลุกขึ้นนั่ง รูดอุปกรณ์ใช้แล้วทิ้งลงในถังขยะ ก่อนจะฉวยกางเกงยีนส์ที่ตกอยู่บนพื้นมาสวมช่วงล่าง
“ผู้หญิงที่ทำให้คุณมาดื่มหนักอยู่ที่นี่เหรอไงคะ?” แม่สาวนางนั้นยังถามต่อ หล่อนแอบด่าผู้หญิงหน้าโง่คนนั้นในใจ ผู้ชายสมบูรณ์แบบตรงหน้า หาไม่ได้ในเบลเยียม ผู้ชายส่วนใหญ่ที่เธอเคยพบเจอ ส่วนมากไม่เอาไหน ตัวใหญ่เสียเปล่า แต่เรี่ยวแรงแทบไม่มี พวกเขานิยมดื่มเหล้ามากกว่าการนอนกับผู้หญิง
“เปล่า!!” มาโคตอบปฏิเสธ เขากำลังโกหกตัวเอง และโกหกสาวแปลกหน้าด้วย
“ฉันไม่รู้หรอกนะคะระหว่างพวกคุณมีปัญหาอะไรกัน แต่ขอแนะนำจากคนที่เคยมีประสบการณ์ หากคุณไม่อยากเสียใจ จัดการหล่อนซะ ก่อนที่จะมีผู้ชายคนอื่นฉกหล่อนไปกินก่อนหน้าคุณ”
คำแนะนำที่ดูจะเข้าท่าที่สุด...ใช่เลย เขาควรจัดการหล่อน ก่อนที่จะถูกมือดีคาบไปกิน
ไม่ใช่แค่เขาหรอกที่ปรารถนานิรดา แซม หลุยส์ รวมถึงโทมัส คนงานกลัดมันเหล่านั้นก็จ้องจะเขมือบนิรดาเช่นกัน แล้วคนอย่างเขามีภาษีเหนือกว่าเป็นไหนๆ โอกาสใกล้ชิดก็มีมากกว่า การลวงผู้หญิงคนหนึ่งเพื่อถลกกระโปรงของหล่อน มันไม่น่าจะเป็นเรื่องยาก หากเขาจะลงมือเอง ผลพวงที่ได้ คงทำให้เขาแช่มชื่นไปอีกนาน
มาโคเหลียวไปมองสาวแปลกหน้า หล่อนนอนคาบม้วนบุหรี่ หลับตาฝันหวานหลังปลดปล่อยความต้องการของตัวเองออกมาได้
ชายหนุ่มสอดมือล้วงลงไปก้นกระเป๋า เขาโยนธนบัติยับๆ ไว้บนเตียง ก่อนจะเดินออกมา พร้อมกับวาดแผนการในใจ...เป้าหมายคือการล่อลวงสาวไร้เดียงสาคนนั้น
ยาคอบย้อนกลับมาที่ออฟฟิต เขาก็ไม่พบเจ้านายใจร้อนคนนั้นเสียแล้ว มีเพียงเด็กสาวนั่งทำงานเงียบๆ ออฟฟิตดูเป็นระเบียบขึ้น แฟ้มเอกสารไม่ได้กองระเกะกะ เมื่อนิรดาจัดเก็บเข้าตู้ เรียงเป็นหมวดหมูด้วยเวลาเพียงครึ่งวัน
“ว้าว! นี่คือห้องทำงานของฉันใช่ไหม?” ชายสูงวัยแสร้งทำเป็นตื่นเต้น เขาผายมือไปตามชั้นเอกสาร ที่ดูเป็นระเบียบมากขึ้น
นิรดายิ้มอายๆ “แค่เก็บเองค่ะยาคอบ นิดายังไม่สแกนเก็บไว้เลย คงอีกนาน เพราะเอกสารเยอะเหลือเกิน” หญิงสาวบ่น จากที่เก็บคร่าวๆ เอกสารหลายอย่างปนกันและนานมากกว่า3ปี
“สแกน?” ชาวสวนที่อ่อนเรื่องเทคโนโลยีเลิกหัวคิ้วขึ้นสูง
หญิงสาวผายมือไปยังเครื่องถ่ายเอกสารมุมห้อง เธอเช็คระบบดูแล้ว เครื่องถ่ายเอกสารเครื่องนั้น สามารถสแกนเอกสารเหล่านี้เก็บไว้ในคอมพิวเตอร์ได้ ประหยัดเวลา และไม่ต้องกลัวตกหล่น
“เครื่องมุมห้องนั่น สามารถทำได้ค่ะ นิดาเช็คระบบดูแล้ว”
ยาคอบยกมือเกาท้ายทอย เครื่องๆ นั่นตั้งอยู่ในออฟฟิตนี้มา3ปี เขายังไม่เคยรู้ว่ามันทำงานได้มากกว่าการถ่ายเอกสาร
นิรดาอมยิ้ม เธอทำงานต่อ พร้อมกับหยิบพายที่มาโคนำมาฝากใส่ปากไปด้วยระหว่างทำงาน
“เจ้าของขนมนี่ไปไหนเสียหล่ะ?”
หัวหน้าคนงานถามหาเจ้าของสวน หนุ่มอารมณ์ร้อนที่ดูจะหงุดหงิดง่ายพักนี่
หญิงสาวส่ายหน้าหวือ ผู้ชายคนนั้นเดินหน้าตึงออกไป หลังยาคอบออกไปไม่นาน
“นิดาคงทำให้เขาไม่พอใจค่ะ” เธอแก้ตัวเสียงอ่อยๆ พอมานั่งนึกหาสาเหตุ นิรดาเลยเพิ่งรู้ตัว เป็นเพราะเธอไม่ยอมรับความหวังดีของเขา ผู้ชายคนนั้นเสียรู้สึกเสียหน้า
“หือ?” ยาคอบเดินมาหยุดข้างโต๊ะทำงานของสาวออฟฟิตคนใหม่ “มาโคไม่พอใจหนู เรื่องอะไรเหรอ?”
ความพอใจที่ฉายชัดออกมาทางสีหน้า เปลี่ยนเป็นความไม่พอใจได้อย่างไร ยาคอบเองก็อยากรู้
หญิงสาวชี้มือไปยังตู้ข้างๆ โต๊ะทำงานของหัวหน้าคนงาน “คุณเธอพยายามยัดเหยียดเสื้อผ้าของใครไม่รู้ให้นิดา...แต่นิดาไม่รับค่ะ เขาเลยมีอาการเหมือนไม่พอใจ”
ยาคอบย้อนกลับไปที่ตู้ เขาเปิดตู้ ก้มมองหา จนเห็นกระเป๋าเก่าๆ กองอยู่ก้นตู้จึงหยิบออกมาดู “นี่เหรอ?” เขาชูกระเป๋าขึ้นสูงเพื่อให้นิรดามองเห็น หญิงสาวพยักหน้ารัวๆ
หัวหน้าคนงานลงทุนรูดซิป เปิดดูสิ่งของด้านใน “ของคุณลูน่านี่” เสื้อผ้าดีๆ แต่คงไม่เป็นที่ถูกใจของลูน่า น้องสาวคนสุดท้ายในตระกูลวานฮัสเซลท์ เพราะหากหล่อนชื่นชอบ คงหิ้วกลับไปด้วยตั้งแต่มาเที่ยวที่สวนมาโคครั้งสุดท้าย จากที่เห็นฝุ่นเกาะจม อย่างน้อยกระเป๋าใบนี้น่าจะอยู่ในนั้นมากกว่า3เดือน
“ค่ะ...เขาก็บอกแบบนั้น”
“แล้วทำไมหนูไม่เอาไปใช้ล่ะ เสื้อผ้าดีๆ ทั้งนั้น มีแต่ของแพงๆ ด้วย” หากเป็นรสนิยมของลูน่า ยาคอบคาดว่าเสื้อผ้าเหล่านี้คงราคาไม่น้อย
“เจ้าของเขาไม่ได้เป็นคนให้เองนะคะ ที่สำคัญนิดาไม่จำเป็นต้องใช้ เสื้อผ้านิดาก็มี”
หญิงาสาวพยายามอธิบาย เธอมีของส่วนตัวใช้ และไม่ต้องการของคนอื่น ในเมื่อเจ้าของเสื้อผ้าเหล่านั้นไม่ได้เป็นคนเอ่ยปากเอง
ยาคอบมองชุดเก่าๆ บนร่างกายนิรดาก่อนจะหัวเราะร่วน ‘เด็ก’ เขาลงความเห็น นิรดากับลูน่าน่าจะอายุไร่เรี่ยกัน คนหนึ่งเป็นสาวสะพรั่ง แต่อีกคนกลับยังเป็นแค่เด็กกะโปโล
