บทที่ 23 บทที่ 6 หนีกันไม่พ้น - 50% -

“ตาปก แกอยู่ไหนแล้วเนี่ย”

“ผมออกจากบุรีรัมย์แล้วครับคุณแม่ นี่ใกล้ถึงโคราชแล้ว โธ่...ทนคิดถึงผมไม่ไหวขนาดนั้นเลยหรือคร้าบ” พูดจบเขาก็หัวเราะอย่างอดไม่อยู่เมื่อได้ยินเสียง “เชอะ” ราวกับประชดของมารดา

“แล้วแกจะถึงกรุงเทพฯ กี่โมงกี่ยามยะพ่อคุณ”

“ผมคิดว่าน่าจะไปถึงประมาณทุ่มนิด ๆ ครับคุณแม่ อยากกินกะห...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ