บทที่ 41 บทที่ 10 ของที่ระทึก - 100%

รุ้งลาวัลย์ได้ยินอย่างนั้นก็น้ำตาคลอเบ้าด้วยความตื้นตันใจที่สามีจะคิดอ่านทำการใดก็นึกถึงบิดาของตนอยู่เสมอ ถึงแม้ว่าพักหลังมานี้ท่านจะเย็นชากับลูกเขยอย่างไม่รู้สาเหตุ แต่สามีสุดที่รักก็ไม่เคยเก็บมาคิดให้เป็นอารมณ์เลยสักครั้ง มีแต่จะเอาอกเอาใจเพื่อให้ท่านได้อยู่อย่างสุขสบายที่สุด

“และผมสัญญาว่าผมจะลา...