บทที่ 946

แม้กระทั่งเธอสามารถรู้สึกถึงจิตวิญญาณของเธอที่ค่อยๆ หลุดออกจากร่างกาย

  “ซาซ่า ซาซ่า…”

  เสียงที่คุ้นเคยเรียกเธอเบาๆ

  เป็นเสียงของแม่จางใช่ไหม?!

  เสียงของแม่จาง!!

  เกาอวี่ซาพยายามลืมตาหาแม่จาง แต่สิ่งที่เห็นคือความมืดมิดรอบตัว ราวกับอยู่ในสถานที่ที่เย็นและมืดมิด ไม่เห็นอะไรเลย…

  เธอรู้สึกกลัวและ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ