บทที่ 8 บทที่ 01 ผมเป็นเจ้าของบริษัท [3]
“มะ ไม่รู้จักค่ะ ขอโทษค่ะ
ฉันจำคนผิด”
ในเมื่อเขาตั้งใจจะทำเหมือนไม่รู้จักเธอ
มองเธอราวกับไม่เคยเจอหน้ากันมาก่อน
แล้วเธอจะทำอะไรได้นอกจากก่นด่าและสาปแช่งเขาในใจ
แกร๊ก!
ประตูบานนั้นถูกปิดลงอย่างไร้เยื่อใย
ยาหยีรู้สึกเจ็บจี๊ดในอก ตอนนี้นอกจากความรู้สึกเสียหน้าแล้ว
นี่ยังเป็นครั้งแรกที่เธอรู้สึกเสียดายเวลา
เสียดายน้ำใจที่หยิบยื่นความช่วยเหลือให้กับคนอื่น
“เอาล่ะ
ผมว่าเราเริ่มคำถามแรกกันเลยดีกว่านะครับ” พุฒิพงศ์ย้ำเตือน
ยาหยีหันกลับมาส่งยิ้มให้เขาเล็กน้อยแล้วดึงสมาธิกลับมาที่เหตุการณ์ตรงหน้า
ตั้งใจรับฟังและคำตอบถามทุกคำถามอย่างดีที่สุดตามตามที่เตรียมตัวมา
แม้ว่าเซนส์ของเธอจะบอกว่าเธอคงไม่มีโอกาสจะได้งานนี้แน่ๆ
แต่อย่างน้อยเธอก็ได้พยายามและตั้งใจทำอย่างเต็มที่แล้วจริงๆ
ใช้เวลาไม่นานในการตอบคำถามที่มีเพียงแค่ห้าคำถาม
เรียบร้อยยาหยีก็เดินออกมาจากห้องสอบสัมภาษณ์ ทว่าเมื่อเห็นหน้าพาขวัญ
เธอก็รู้สึกหมดแรงลงดื้อๆ ราวกับว่าเพิ่งถูกสูบพลังไปจนหมด
“เป็นยังไงบ้างแก”
พาขวัญที่ยืนรออยู่หน้าห้องรีบเดินเข้ามาถามพลางตบบ่าให้กำลังใจ
“แย่”
“ทำไมล่ะ คำถามยากเหรอ
มันไม่ตรงกับที่ฉันไกด์ไลน์ไปให้แกบ้างเลยหรือไง”
“ก็ตรงนั่นแหละ
แต่ก็อย่างที่แกเห็น สภาพฉันไม่พร้อม แถมป้าคนนั้นยังดูไม่ค่อยชอบหน้าฉันเท่าไร”
ยาหยีบอกอย่างรู้ตัว
“ป้าอมรแกก็เป็นแบบนั้นแหละน่า
แต่จริงๆ แล้วแกใจดีนะ พี่พุฒิอีกคน ตอนสัมภาษณ์เขาได้พูดอะไรกับแกบ้างไหม”
พาขวัญยังถามไม่เลิกเพราะเธอเองก็ตั้งความหวังกับยาหยีเอาไว้มากทีเดียว
“ฉันว่าเขาก็พยายามช่วยฉันเต็มที่นั่นแหละ
แต่ถ้ามันไม่ได้จริงๆ ก็คงผิดที่ฉันเอง”
ยาหยีตอบเสียงเศร้าเพราะรู้สึกผิดหวังกับตัวเอง
เธออยากจะพูดต่อเหลือเกินว่าหากรู้ว่าทุกอย่างจะเป็นแบบนี้
เมื่อเช้าเธอจะไม่เสียเวลาช่วยศรัณย์เลยสักเสี้ยววินาที
ยิ่งคิดก็ยิ่งเจ็บใจเพราะสายตาที่เขามองเธออย่างดูแคลนมันกลายเป็นภาพจำติดตา
น้ำเสียงและคำถามของเขาติดอยู่ในหัวของเธอตลอดการสัมภาษณ์ จนถึงตอนนี้ก็ยังลืมไม่ลง
“เออๆ
ฉันจะลองสืบให้ก็แล้วกัน วันสองวันก็น่าจะรู้ผลแล้ว เดี๋ยวรีบโทรบอก”
“ขอบใจมากนะแก”
“ไม่ต้องคิดมากน่า
นี่ได้เวลาพักพอดี ไปหาอะไรกินกัน ฉันเลี้ยงปลอบใจแกเอง
เดี๋ยวบ่ายค่อยกลับมาทำงานต่อ”
“ได้เหรอวะ”
“ได้สิ”
พาขวัญบอกด้วยน้ำเสียงมั่นใจเพราะต้องการจะปลอบใจเพื่อน
ยกมือขึ้นโอบไหล่เพื่อนรักที่ร่วมหัวจมท้ายกันมาตั้งแต่สมัยเรียนแล้วพากันเดินออกมาจากบริษัท
“นี่ยัยขวัญ
ถ้าฉันไม่ได้งานที่นี่...”
“ก็หาใหม่สิ
บริษัทมีตั้งเยอะแยะมากมาย คนเก่งแถมยังขยันอย่างแกจะไม่ได้สักที่ก็ให้มันรู้ไป”
พาขวัญเอาอกเอาใจ เธอรู้ดีว่ายาหยีเป็นคนมีความสามารถแถมยังขยันมาก
จะว่าไปแล้วยาหยีทำงานเก่งกว่าเธอเสียด้วยซ้ำ
หากบริษัทไหนรับเข้าทำงานรับรองว่าได้งานที่คุ้มเกินค่าจ้างแน่ๆ
ติดตรงที่ยาหยีเป็นคนไม่มีดวงในด้านดีสักเท่าไร
แต่หากเป็นเรื่องดวงในด้านที่เรียกว่าความซวย
ยาหยีเพื่อนเธอคนนี้ครองตำแหน่งชนะเลิศมาโดยตลอด ยกตัวอย่างเช่น
การสุ่มปลดพนักงานออกจากบริษัทเดิมตามนโยบายเลิกจ้างเพื่อลดภาระค่าใช้จ่ายของบริษัท
นั่นคือเหตุผลทำให้ยาหยีต้องร่อนใบสมัครหางานใหม่อย่างที่กำลังทำอยู่ตอนนี้
และมีแววว่าจะต้องทำต่อไป
“แต่แค่ขยันมันไม่พอนะแก
ต้องเส้นใหญ่ด้วย แถมยังต้องดวงดีอีก เฮ้อ ทำไมกับอีแค่หางานทำมันถึงยากจังวะ”
“เอาน่า
นี่ก็ยังไม่รู้สักหน่อยว่าผลเป็นยังไง แกอย่าเพิ่งคิดไปก่อนเลย
บอกแล้วไงว่าจะช่วยดูๆ ให้”
“แกไม่ต้องมาปลอบใจฉันหรอกยัยขวัญ
แกเองก็รู้ผลตั้งแต่เห็นสภาพฉันแล้วไม่ใช่หรือไง”
“แหม มันก็ไม่แน่หรอก”
“เหอะ
ถ้ารู้ว่าทำคุณบูชาโทษโปรดสัตว์แล้วได้บาปนะ ฉันจะ...”
“คุณยาหยีใช่มั้ยครับ”
ระหว่างที่ยาหยีกำลังตั้งอกตั้งใจที่จะระบายความคับแค้นใจออกมา
อยู่ๆ ก็มีผู้ชายคนหนึ่งวิ่งตามลงมาจากชั้นบนก้าวเข้ามาขวางทางเธอกับพาขวัญเอาไว้
“อ้าว พี่เจตต์
มีอะไรกับเพื่อนขวัญเหรอคะ” พาขวัญถามยิ้มๆ เธอกับเจตต์พัฒน์รู้จักกันดี
แม้จะทำงานคนละแผนกแต่แผนกก็อยู่ใกล้ๆ กัน
“เพื่อนน้องขวัญหรอกเหรอครับ”
“ค่ะ ยัยยาหยี
เพื่อนขวัญเองค่ะ ฮั่นแน่ จะจีบเหรอคะ” พาขวัญแกล้งแซว
“เปล่าครับ
แต่คุณศรัณย์ฝากนี่มาให้เพื่อนน้องขวัญต่างหาก นี่ครับน้องยาหยี”
เจตต์พัฒน์ยิ้มกว้างกว่าเดิมพลางยื่นถุงกระดาษในมือส่งให้กับยาหยีตามคำสั่งที่รับมา
“หา!”
พาขวัญที่ได้ยินถึงกับเบิกตาโพลง ตรงกันข้ามกับยาหยีที่แม้จะตกใจในตอนแรก
แต่เมื่อเห็นถุงกระดาษที่อีกฝ่ายยื่นมาให้
เธอก็จำได้ในทันทีว่าเป็นถุงรองเท้าส้นสูงของเธอนั่นเอง
ไม่รู้เหมือนกันว่ามันไปอยู่ที่ศรัณย์ได้อย่างไร
“ขอบคุณนะคะ”
รับคืนมาเสร็จสรรพก็ขอบคุณคนที่นำมันมาส่งแล้วยิ้มให้เขาไปหนึ่งที
เจตต์พัฒน์ยิ้มตอบแล้วจึงเดินกลับไป
ดึงสายตาของยาหยีให้มองตามเขาไปโดยไม่ได้ตั้งใจ
ทว่ามันกลับทำให้เธอได้พบกับสายตาของศรัณย์ที่มองลงมาจากชั้นสอง
“แกไปรู้จักกับคุณศรัณย์เขาตั้งแต่เมื่อไหร่วะ”
พาขวัญรับบทป้าข้างบ้าน รีบสัมภาษณ์เพื่อนรักในทันที
“ศรัณย์ไหน ไม่รู้จัก”
ยาหยีเลี่ยงจะตอบ
แอบเหลือบมองกลับขึ้นไปที่ชั้นสองอีกครั้งก็พบว่าคนที่ถูกพูดถึงยังยืนมองเธอเหมือนกำลังจ้องจับผิด
ไม่รู้ว่ากำลังคิดหาวิธีจับเธอโยนออกจากบริษัทหรือเปล่าเหมือนกัน
