บทที่ 33 คนใกล้ตัว

ภายในห้องขังแคบจำกัด แสงไฟสลัวจากหลอดไฟเก่าบนเพดานส่องกระทบเงาโซ่เหล็กที่พาดผ่านพื้นคอนกรีตเย็นเยียบ อัยรินทร์ นั่งพิงผนังหินด้วยดวงตาที่ว่างเปล่า เส้นผมที่เคยสลวยบัดนี้พันกันยุ่งเหยิงไม่ต่างจากใยแมงมุม เสื้อผ้าหลุดลุ่ยเปรอะเปื้อนคราบฝุ่น

ข้างกายเธอมีเพียงถาดอาหารที่วางทิ้งไว้จนข้าวแข็งกร้านไร้รส...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ