บทที่ 36 เลือดเนื้อเชื้อไข

แสงไฟตามทางเดินของโรงพยาบาลถูกหรี่ลงจนเหลือเพียงความสลัวรางสีเหลืองนวล ดูคล้ายเข็มนาฬิกาที่หยุดนิ่งอยู่ในห้วงเวลาแห่งความตาย เสียงฝีเท้าคู่หนึ่งบดเบียดลงบนพื้นเงาวับด้วยจังหวะที่เชื่องช้าทว่าหนักแน่น ก่อนที่บานประตูห้องผู้ป่วยพิเศษจะถูกผลักเปิดออกโดยปราศจากการขออนุญาต

ร่างสูงใหญ่ของ สุวิทย์ เตชพานิช...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ