บทที่ 37 คุณไม่มีวันชนะใจตัวเอง

บนเกาะ

บ้านพักบนเกาะถูกปกคลุมด้วยความเงียบเชียบ มีเพียงเสียงคลื่นที่ซัดสาดเข้าหาโขดหินดังแว่วมาตามลม แสงแดดสุดท้ายของวันลอดผ่านม่านบางๆ ทาบทับพื้นไม้เป็นลายริ้วสีทองสลับส้ม ภาสกรยืนพิงกรอบหน้าต่างด้วยท่าทีเคร่งเครียด เขากำแก้วน้ำในมือแน่นจนเส้นเลือดปูดราวกับจะบดขยี้มันให้เป็นจลาจล ในดวงตาของเขามีทั...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ