บทที่ 42 ฉันไม่ได้ทำจริงๆ

บทที่ 27: ฉันไม่ได้ทำจริงๆ

แสงไฟตามทางเดินในโรงพยาบาลสาดแสงสีขาวโพลนดูเย็นเฉียบ สะท้อนกับพื้นกระเบื้องที่สะอาดสะอ้านจนเกินจริง เสียงส้นรองเท้าหนังของ ภาสกร กระทบพื้นดังเป็นจังหวะหนักแน่นทว่ารัวเร่ง ท่ามกลางความเงียบสงัดของอาคาร ในหัวของเขาเปี่ยมไปด้วยเสียงเต้นของหัวใจที่เต้นระทึกราวกับจังหวะกลอง

...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ