บทที่ 67 แลกหัวใจด้วยรัก บทที่ 67

ชาครินทร์ส่ายหน้า “ไม่...ฉันกินอะไรไม่ลง”

เพชรกล้าระบายลมหายใจ “โชคดีที่ตอนนั้นน้องเอ๋ยอยู่กับฉัน ไม่อย่างนั้นป่านนี้ลูกสาวแกคงงอแงร้องลั่นเพราะห่วงแม่ แล้วนี่แกบอกฉันได้หรือยังว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่”

เพชรกล้าถาม หน้าตาของเขาก็อิดโรยไม่ต่างไปจากเพื่อนสนิทที่เงียบไปชั่วขณะก่อนตอบ

“นิ๊งตามฉันมาที่นี...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ