บทที่ 5 ช่วยด้วย!

คำเตือน : ตอนนี้มีฉากของการข่มขืน และอาจทำให้นักอ่านหลายคนไม่พอใจ จนถึงขั้นอยากหยุ่มหัวหนุ่มๆ แต่ผู้เขียนมีเหตุผลสำหรับการเขียนบทนี้ขึ้นมา ซึ่งจะมีลักษณะนี้ด้วยกันสี่บท สำหรับนักอ่านท่านใดที่ไม่สะดวกใจกับบทแบบนี้สามารถข้ามไปได้นะ แต่ถ้าใครอยากสะใจตอนที่พวกนี้กลายเป็นโบ้ ก็อ่านได้นะครับ ขออย่าคอมเม้นท์แรงก็พอ

Atom’s Talks;

“นี่พวกพี่กำลังจะทำอะไรผม?”

ผมตกใจมากที่ตอนนี้ทั้งตัวของผมเหลือแค่เสื้อกล้ามที่เกือบจะถูกถอดออกไปกับบ๊อกเซอร์ที่ร่นลงไปกองอยู่ที่ปลายเท้า จนต้องรีบคว้าเอาหมอนขึ้นมาปิดตรงกลางกายตัวเองไว้อย่างลนลาน

“คะ..คือแบบว่าอย่างงี้นะครับ..เรื่องทั้งหมดพี่อธิบายได้” พี่ซีซ่าร์พูดขึ้นแต่ยังไม่ทันจะจบประโยคพี่ธันก็พูดเสียงเข้มดังขึ้นมาตัดบททันที

“ไม่ต้องอธิบายอะไรให้มากหรอกไอ้ซีซ่าร์ เออ..พวกกูสามคนกำลังจะเอามึง! ชัดเจนมั้ย?”

“พะ พวกพี่อย่าล้อผมเล่นแบบนี้สิครับ” หน้าผมเริ่มชาและเห่อร้อนขึ้นมาทันทีที่ได้ยินคำพูดตรงๆ กับสายตาของพี่ธันที่มองมาแบบนั้น และที่น่ากลัวคือสายตาของพี่เขามันไม่ได้ล้อเล่นจริงๆ

สิ่งที่ผมไม่เข้าใจคือทั้งผมกับพวกพี่ต่างก็เป็นผู้ชายเหมือนกัน แถมพวกพี่เค้ายังเป็นผู้ชายที่มีเสน่ห์มากๆ คงมีสาวๆ เข้าหาไม่น้อย แต่กลับบอกว่าจะเอาผมนี่นะ!

“ดูเหมือนมึงจะยังไม่เข้าใจนะ!”

“คะ ครับ! ผมไม่เข้าใจ”

“งั้นมึงก็ดูนี่ซะ! แล้วค่อยตอบว่าที่กูพูดเป็นเรื่องจริงหรือแค่กูล้อเล่น” พูดจบพี่ธันก็กดหัวผมให้หน้าแนบไปกับกางเกงในซึ่งซ่อนท่อนเอ็นที่แข็งตึงเอาไว้ข้างใน

ผมรีบปัดมือพี่ธันออกไป ก่อนจะรีบดึงหน้าตัวเองกลับมาทันที ผมรู้แล้วว่าทุกอย่างเป็นเรื่องจริง ผมตัวสั่นเทาด้วยความกลัว ทำไมพวกพี่เขาถึงใจร้ายแบบนี้นะ

“เผื่อมึงจะยังคิดว่ากูล้อเล่นอีก” แล้วพี่ธันก็ถอดกางเกงในตัวเองลงมา พร้อมกับท่อนเอ็นที่แข็งตัวดีดออกมา

“.....” ผมกำลังสติแตก คิดอย่างเดียวคือผมต้องหาทางรอดออกไปจากที่นี่

ด้วยสัญชาตญาณผมเลยรีบถดตัวหนีไปติดหัวเตียง ก่อนจะจ้องมองไปประตูห้องที่เปิดกว้างอยู่อย่างมีความหวัง

ฟึบ!

แต่แล้วขาของผมก็ถูกพี่ธันจับเอาไว้ ก่อนพี่เขาจะออกแรงกระชากผมจนไถลตัวกลับไปนอนบนเตียงอีกครั้ง

“ปล่อยนะ ไอ้พวกบ้า!! ไอ้โรคจิค!! บอกให้ปล่อยไง!!” ผมพยายามดิ้นและตะโกนด่าออกไปด้วยอารมณ์โกรธ ข้าวของทุกอย่างที่ผมสามารถคว้าติดมือมาได้ก็ถูกขว้างเข้าใส่พวกเขาอย่างลืมตัว ในขณะที่พี่ธันเองก็ได้แต่ยืนกอดอกอยู่เฉยๆ ปล่อยให้ผมปาทุกสิ่งอย่างออกไปจนหมดมือ

“มึงสนุกพอหรือยัง?” พี่ธันพูดเสียงต่ำ ใบหน้าหล่อบ่งบอกได้ว่าโคตรไม่พอใจ แต่ก็ช่างสิ! อุตส่าห์นึกว่าพวกพี่มันเป็นคนดีแล้วแท้ๆ แต่ดันมาคิดทุเรศๆ แบบนี้กับผมได้

“น้องอะตอมครับ ใจเย็นๆ ก่อนนะ เรื่องนี้พี่อธิบายได้” พี่ซีซ่าร์ที่เข้ามาจับแขนผมไว้พยายามจะอธิบาย แต่พอผมเหลือบมองลงไปเห็นซิปกางเกงยีนส์ของพี่เขาที่รูดลงมาแบบนั้น ผมก็ไม่มีอารมณ์ที่จะรับฟังเรื่องอะไรอีกแล้ว

“ปล่อยกู!!” ผมหันไปตะคอกใส่พี่ซีซ่าร์พร้อมกับสะบัดตัวให้หลุดจากมือที่จับอยู่ ก่อนจะลุกขึ้นยืนพร้อมกับดึงบ๊อกเซอร์ของตัวเองขึ้นมาใส่อย่างรวดเร็ว

อย่างแรกที่ผมต้องทำคือวิ่งไปที่ตู้เสื้อผ้าเพื่อจะเอากระเป๋าเป้ของตัวเอง แต่ว่ามันก็สายเกินไปเพราะตอนนี้ตัวของผมกำลังถูกใครบางคนที่เข้ามาล็อกด้านหลังเอาไว้แน่น แถมก้นของผมก็ยังสัมผัสถูกของแข็งที่บดเบียดอยู่จนเผลอคิดไปว่าถ้าหากไม่มีบ็อกเซอร์ตัวนี้กั้นเอาไว้ ผมคงจะถูกของแข็งนั้นยัดเข้าไปในตัวเหมือนกับหนังโป๊ที่เคยเห็นมาแน่ๆ

แล้วใครจะยอมให้พวกพี่มันทำอะไรบ้าๆ แบบนั้นได้ล่ะ!

“หยุดดิ้นซักทีสิวะ!!” เสียงเข้มตะคอกสั่ง เพราะผมทั้งดิ้นทั้งจิกลงไปบนแขนแกร่งของใครก็ตามที่ล็อกตัวผมอยู่ แต่ทว่าแขนนั้นก็ยังไม่ยอมปล่อยผมให้หลุดซักที แต่ในทางกลับกันวงแขนนั้นกลับยิ่งรัดตัวผมให้แน่นมากกว่าเดิมจนผมอึดอัดมากและเริ่มหายใจไม่ออก

“อย่านะ!!” ผมร้องออกมา ทันทีที่รู้สึกได้ว่าตัวเองกำลังถูกยกให้ลอยขึ้นมาจากพื้น จากนั้นตัวของผมก็ถูกโยนลงไปกระแทกที่เตียงอย่างแรง ถึงที่นอนจะนุ่มแต่ผมก็ยังรู้สึกจุกอยู่ดี

ตุบ!!

“อะ จุก อืมมม” ผมเอามือมากุมท้องตัวเองไว้ ความจุกจากการตกกระแทกมันทำให้ผมพูดอะไรไม่ออก แค่หายใจก็ยังลำบากเลย แถมยังไม่ทันที่ความจุกจะได้คลี่คลาย ร่างของพี่ธันก็กระโดดขึ้นมาคร่อมอยู่บนตัวแล้ว

พี่ธันเหมือนกับสัตว์ร้ายกำลังจะกินเหยื่อ แขนทั้งสองข้างของผมถูกก้างออกแล้วกดเอาไว้แน่น

สถานการณ์ตอนนี้ยิ่งแย่ไปใหญ่ เมื่อผมหมดหนทางจะสู้แล้ว

“มึงอย่ารุนแรงกับมันมากซิวะไอ้ธัน ยังไงมันก็เป็นหลานของเฮียแทนนะเว้ย!” ผมได้ยินเสียงของพี่ธีพูดถึงอาแทน แต่พี่ธันก็ดูเหมือนจะไม่ใส่ใจฟังซักเท่าไหร่ เพราะตอนนี้พี่เขาเหมือนกับหมาบ้าชัดๆ

“เออ นั่นดิวะ เดี๋ยวน้องมันช้ำหมด” พี่ซีซ่าร์พูดพร้อมกับเอามือขึ้นมาลูบหัวของผมเบาๆ แต่ผมไม่อยากให้ใครมาปลอบอะไรทั้งนั้น เพราะตอนนี้ผมอยากแค่ให้พวกพี่มันปล่อยผมไป ต่อให้ต้องลำบากไปนอนอยู่วัดผมก็ยอม

“มึงก็เห็นว่ามันคิดจะหนี” พี่ธันตอบแต่สายตาคมก็จ้องมองผมโคตรดุ

“ก็ใครจะยอมให้พวกพี่ทำอะไรบ้าๆ กับผมวะ?” ผมตะคอกกลับพร้อมกับรู้สึกถึงขอบตาที่ร้อนผ่าว เนื้อตัวสั่นเทาด้วยความกลัว สมองที่ล้าเพราะไม่รู้จะหาวิธีรอดไปได้ยังไง

“กูบอกมึงไปแล้วว่าจะเอา ก็คือจะเอา!” พี่ธันยังพูดคำเดิมอย่างไม่อายปาก นี่ถ้าผมมีแรงพอที่จะสู้ได้ ผมคงต่อยพี่มันคว่ำไปแล้ว

“ผมไม่ให้เอา!! ปล่อยนะ ฮึก! อย่าทำอะไรผม ฮึก! ผมขอร้อง” น้ำตาผมไหลอาบทั้งสองแก้ม

“ขอโทษนะ ที่คนอย่างกูมันเป็นพวกเอาแต่ใจที่อยากได้อะไรก็ต้องได้”

“อ๊ะ จะทำอะไออะ อื้ออออ” ผมส่งเสียงอู้อี้เพราะตอนนี้พี่ธันมันโน้มลงมาประกบปากผมแล้ว แถมยังพยายามจะสอดลิ้นเข้ามาอีก แต่เพราะผมกัดฟันกันเอาไว้ทำให้พี่ธันทำได้แค่เลียวนอยู่รอบๆ ปากเท่านั้น ผมพยายามดิ้นรนเฮือกสุดท้ายด้วยการเตะไปในอากาศเพื่อทำลายกล่องดวงใจของเขา แต่สุดท้ายพี่ธีก็จับขาทั้งสองข้างของผมล็อกเอาไว้แถมบ็อกเซอร์ก็ยังถูกถอดออกอย่างง่ายดายอีก

ส่วนพี่ธีก็แยกขาสองขาของผมออกจากกัน พร้อมกับแทรกตัวเข้ามาอยู่กลางหว่างขา ก่อนจะเอามือลูบไล้น้องชายผมเล่น

“ของมึงน่ารักดีนะ” ผมอายจนอยากจะแทรกตัวจมลงไปในที่นอน เพราะผมไม่ได้รู้สึกดีหรอกนะที่อยู่ๆ ก็มีผู้ชายด้วยกันมาชมอวัยวะเพศของผมว่าน่ารัก จากนั้นพี่ธีก็เริ่มรูดรั้งเจ้าอะตอมน้อยเล่นพร้อมกับใช้ปลายนิ้วโป้งบดคลึงไปบนหัวมันเบาๆ

“อะ.. อื้อออ” ผมเผลอเปิดปากครางออกมาเพราะความรู้สึกแปลก ถึงผมจะเคยทำแบบนี้กับอะตอมน้อยตอนอาบน้ำแต่ก็ไม่เคยรู้สึกถึงท้องไส้ที่มันปั่นป่วนมากขนาดนี้ (น้องไม่รู้จักคำว่าเสียวครับเลยอธิบายไม่ถูก)

พี่ธันที่รอจังหวะอยู่แล้วก็สอดลิ้นเข้ามาในปากของผมได้สำเร็จ ความขมฝาดของเหล้าที่ติดอยู่กับลิ้นของเขาทำเอาผมรู้สึกมึนหัว ก่อนที่พี่ธันจะใช้ลิ้นตวัดกวาดไปทั่วโพรงปากของผม ดูดน้ำลายของผมกลับไปจนแห้งผาก แต่ลิ้นใหญ่ก็ยังคงจู่โจมไม่หยุดยั้งจนผมแทบจะหายใจไม่ทัน

“นมน้องก็โคตรน่าดูดเลยนะครับ” ผมได้ยินเสียงพี่ซีซ่าร์พูดขึ้น พร้อมๆ กับที่ผมรู้สึกถึงมือที่ตะปบลงมาแล้วบีบเค้นหน้าอกผมหนักๆ ทั้งที่ผมไม่ใช่ผู้หญิงสักหน่อย ก่อนจะรู้สึกถึงปลายลิ้นที่ตวัดนมผมไปมา ผมพยายามจะไม่ให้ร่างกายรู้สึกไปกับสิ่งที่พวกพี่เขาทำกับผม แต่ผมก็บังคับตัวเองไม่ได้

ผมพยายามรวบรวมแรงเฮือกสุดท้ายเพื่อจะดิ้นสู้ ถึงแม้จะรู้ว่าสู้ไม่ได้แต่ผมก็ไม่มีทางยอมให้ไอ้พวกพี่บ้ามันทำอะไรแบบนี้กับผมง่ายๆ หรอก

‘อาแทนครับ ช่วยผมด้วย!’