บทที่ 30 Chapter 30

“ไม่หยุด...นายนั่นแหละ เป็นบ้าอะไรไปแล้ว มาจับฉันเอาไว้ทำไม ปล่อยฉันนะโว้ย!!” เปรมมิกาแผดเสียงร้องดังลั่นจนแสบไปทั้งลำคอ เธอสะบัดร่างหนีลำขาแกร่งซึ่งทาบแนบชิดจนรับรู้ถึงความร้อน

“จะหุบเองหรือว่าให้ผมช่วยหุบให้”

น้ำเสียงเข้มดุ รอยยิ้มออกจะเหี้ยมทั้งปากและนัยน์ตาสื่อความหมายทำให้เปรมมิกาหุบปากทันคว...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ